Defne, Defne Suyu, Laurus nobilis

[maturidi]

DEFNE




Ağaç | 2-10m | 3-4 Aylar | Yaprakları,Meyveleri,Meyve yağı

Defne Lorbeer Laurus nobilis
Tehnel

Familyası: Defnegillerden, Lorbeergewâchse, Lauraceae

Drugları: Defneyaprağı; Lauri folium
Defne meyvesi; Lauri fructus
Defne yağı; Lauri oleum

Defneyaprağı çayı, tentür ve natürel ilaç yapımında yağı ise merhem yapımında kullanılır.

Botanik: Vatanı Türkiye olan Defne zamanla Akdeniz ülkeleri Karadeniz ülkeleri, Türkistan, Orta ve Batı Avrupa, Güney ve Orta Amerika ile ABD'nin Batı ve Güneyine kadar geniş bir alana yayılmıştır. Boyu oldukça değişkendir. Bazen bir funda gibi küçük bazen de 10m boyunda bir ağaç gibi büyük, yapraklarını kışın dahi dökmeyen ve siyah kabuklu bitkilerdir. Yaprakları 3-5cm genişliğinde, 5-15cm uzunluğunda enelikle mızrak şeklinde, nadiren yumurta şeklinde veya oval olup kenarları bütün fakat dalgalı, üst yüzeyi parlak yeşil, alt yüzeyi donuk yeşil, kısa saplı ve deri gibi derttir. Çiçekleri yapraklarının hemen dibinden çıkar ve topluca bir arada bulunur. Dişi çiçekleri küçük, beyazımsı sarı veya krem rengi, taç yaprakları ve erkek çiçekleri 8-12 döllenme tozluklarına sahiptir. Meyveleri önce yeşil sonra siyah bir renk alır. Takriben 1cm çapında zeytin çekirdeği gibi yüzeyi parlak, etli, içinde bir tane çekirdeği vardır. Türkiye'de genellikle Akdeniz, Ege ve Karadeniz bölgelerinde yetiştirilir. Yaprağı ve meyvesinin yağı bir ilaç ürünüdür.

Yetiştirilmesi: Türkiye'nin iç ve doğu bölgeleri hariç hemen her yerinde yetişir. Almanya'da dahi kış aylarında serada ve diğer aylar bahçeye konarak yetiştirilmektedir.

Hasat zamanı: Yapraklarını kışın da dökmediği için hemen her ay yapraklarını toplamak mümkündür. Fakat en tesirli olduğu zaman Ma-yıs'tan Ekim ayına kadar olan sürede toplanan yapraklarıdır. Meyvelerini Temmuz'dan Ekim'e kadar toplamak mümkündür ve toplanan meyveler soğuk baskı ile veya kaynatılarak yağı elde edilir.
Malesef şifalı bitkiler toplama, kurutma, paketleme ve depolama işlemleri sırasında çok yanlışlar yapılmaktadır. Bitkinin şifalı kısmı yaprak veya çiçekleri ise asla Güneş altında kurutulmaz ve mutlaka gölgede kuru-tulmalıdır. Ayrıca örneğin bitki 5 günde kurudu ise, 2 gün daha kurumada bırakmak mahzurludur, çünkü birleşimindeki eterik yağları kaybettiğinden kalitesi düşer. Sadece bitki kökleri Güneş'te kurutulur ve kurur kurumaz hemen paketlenip depolanması gerekir. Şifalı bitkilerin Aktarlar'da açıkta satılması kalitesini kısa sürede düşürür ve etkisini oldukca azaltır.

Birleşimi:
a) Yapraklarının birleşimindeki en önemli madde eter yağı türevleri (Uçucu yağ türevleri)%1-5 arasında olup bunlardan en önemlisi Cineol (Sineol, Okaliptus'a bak.) olup %35-50 arasında bulunur. Onu eugenol, graniol ve az miktarda pinenler takipeder..
b) Meyvelerinden elde edilen ve kısaca defne yağı diye anılan yağın birleşiminde ise %30 oranında Eter yağı (Uçucu yağ)'dan meydana gelir ve bunun da %40-50'sini Dehidrocostulakton, %20-30 Costunolid ve az miktarda Eremanthin içerir.
c) Sabit yağ türevleri; Laurinasit, Palmitinasit, Linolasit ve Oleikasit
d) Ayrıca Trigliseridi, ayrıca Myricial alkol ve Nişasta içerir.

Tesir şekli:
a) Yaprakları; antiseptik (mikropları öldürücü), iltihapları önleyici, hazmettirici, idrar artırıcı, kan dolaşımı artırıcı ve deriyi tahriş edici özelliklere sahiptir.
b) Defne yağı; antiseptik, iltihapları önleyici, deriyi yumuşatıcı ve yaraları iyileştiricidir.

Klinik Araştırmalar;
Porto Portekiz Onkoloji Enstitüsü Araştırma Merkezi tarafından yapılan araştırmalarda Penil ve Testis kanserini özeliklede HPV virüslerinin tetiklediği ve bu Penil (Penis) Kanseri ve Testis Kanserine karışı Defne yaprağı ekstraktının iyi gelebileceği bir çok klinik araştırma ile belgelenmiştir. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33530343/

Kullanılması:
a) Klinik araştırmalara göre Penil ve Testis kanserine karşı defne yaprağı ekstraktının etkili olabileceği iddaa edilmektedir.
a) Halk arasında; defneyaprakları çay şeklinde içilir ise iştah açar, sindirimi kolaylaştırır ve mideyi kuvvetlendirir. Halka arasında baş ağrıları ve sinirsel rahatsızlıklarda(nevralji) karşı çayı içilirken basura karşı hazırlanan demi taharet yapılacak su ile karıştırılarak, bu karışım ile taharet yapılır ise basurları iyileştirir. Defneyaprağı genellikle baharat olarak kullanılır ve etli yemeklere çorbalara ve patatesli yemeklere katılır ayrıca birçok turşu türevlerinin; beyaz lahana, kırmızı lahana, pancar, biber turşularına veya karışık turşulara katılır.
b) Halk arasında defne yağı; genellikle hayvanların derilerinde meydana gelen iltihaplı-iltihapsız yaraların, çatlak ve sertliklere karşı kullanılır. Özellikle ineklerin sertleşen ve iltihaplanan memelerini iyileştirmek için kullanılır.
c) Merhemi; Defne meyveleri soğuk baskı ile yağı çıkarılır veya meyvelerin yarısı kadar suyla 2-3saat kaynatıldıktan sonra süzülür ve soğumaya bırakılır. Soğuyan defne yağı daha ağır olduğundan dibe çöker ve su üst kısımda kalır. Böylece yağı ve suyu ayırmak kolaylaşır. Koyun kuyruk yağı veya iç yağı yoksa parafin ve yahut ta vazelin önce ocakta ısıtılarak eritilir ve içine 1/10 oranında (100gr Parafin veya vazeline 10gr Defne yağı) Defne yağı ilave edilir. Soğuduktan sonra buzdolabına konur. Defne yağı ile Hatay yöresinde sabun yapılır.

Homeopati'de: Defneyaprakları bir şişeye konur ve üzerine %70'lik Alkol (Etanol) ilave edilir. Güneşten uzakta 4-6 hafta ekletildikten sonra süzülerek Homeopati'de <<Laurus nobllis>> adı ile anılan tentür elde edilir.

Yan tesirleri: Defne yağının alerjiye sebep olması nedeniyle kullanılırken dikkat etmek gerekir.


Laurus nobilis Linnaeus esansiyel yağının Candida spp'ye karşı antifungal aktivitesi, etki şekli ve anti-biyofilm etkileri

Larissa Rangel Peixoto¹, Pedro Luiz Rosalen², Gabriela Lacet Silva Ferreira¹, Irlan Almeida Freires², Fabíola Galbiatti de Carvalho¹, Lucio Roberto Castellano³, Ricardo Dias de Castro⁴ PMID: 27771586 DOI: 10.1016/j.archoralbio.2016.10.013

Soyut
Amaç: Bu çalışma, Laurus nobilis L.'nin (defne defnesi) kimyasal olarak karakterize edilen uçucu yağının (EO) Candida spp.'ye karşı antifungal potansiyelini göstermiştir. biyofilm yapışması ve oluşumu ve ayrıca etki modunu C. albicans üzerinde kurdu.

Yöntemler:L. nobilis EO, Candida spp.'ye karşı minimum inhibitör ve fungisit konsantrasyonları (MIC/MFC) ve ayrıca hücre duvarı biyosentezi ve membran iyonik geçirgenliği ile etkileşim için elde edildi ve test edildi. Daha sonra 48hC'nin yapışması, oluşumu ve azalması üzerindeki etkilerini değerlendirdik. albicans biyofilmleri. EO fitokimyasal profili, kütle spektrometrisine (GC/MS) bağlı gaz kromatografisi ile belirlendi.

Sonuçlar: EO'nun MIC ve MFC değerleri (250 ila 500) μg/mL aralığındaydı. MIC değerleri sorbitol (ozmotik koruyucu) ve ergosterol varlığında arttı, bu da EO'nun sırasıyla hücre duvarı biyosentezini ve membran iyonik geçirgenliğini etkileyebileceğini gösterir. 2 MIC'de EO (DEFNE EKSTRAKTI), C. albicans biyofilmlerinin ilk yapışmasını bozdu (p<0.05) ve nistatin ile karşılaştırıldığında hiçbir fark olmaksızın biyofilm oluşumunu etkiledi (p>0.05). 1 dakika, her 8 saatte bir, 24 saat ve 48 saatte bir uygulandığında, EO, C. albicans olgun biyofilm miktarını nistatin ile ilişkili olarak hiçbir fark olmaksızın azalttı (p>0.05). Fitokimyasal analiz, numunedeki ana bileşik olarak (%53.49) izoöjenol tanımladı.

Sonuçlar: L. nobilis EO, muhtemelen bileşimindeki monoterpenler ve seskiterpenlerden dolayı antifungal aktiviteye sahiptir. Bu EO, hücre duvarı biyosentezini ve membran geçirgenliğini etkileyebilir ve C. albicans biyofilmlerine karşı zararlı etkiler göstermiştir.

Anahtar Kelimeler: Antifungal ajanlar; kandida; kandidiyaz; Laurus nobilis; yağlar; Oral; Uçucu.

Telif Hakkı © 2016. Elsevier Ltd. tarafından yayınlanmıştır.

[maturidi]

Defneden elde edilen uçucu yağın antifungal, antitoksijenik ve antioksidan aktiviteleri ( Laurus nobilis L.): Buğday koruyucu olarak potansiyel kullanım

Azem Belasli , ¹ Yamina Ben Miri , ¹ Malek Aboudaou , ² Lidia Aït Ouahioune , ¹ Luis Montañes , ³ Agustín Ariño , ⁴ ve Djamel Djenane ¹
Yazar bilgileri Makale notları Telif hakkı ve Lisans bilgileri Sorumluluk Reddi
Bu makale, PMC'deki diğer makaleler tarafından alıntılanmıştır .

Soyut
Uçucu yağlar (EO'lar), gıda endüstrisinde, ürün raf ömrünü uzatmak için doğal gıda koruyucuları ve aroma maddeleri olarak yaygın olarak kullanılmaktadır. Bu çalışmanın amacı, defneden ( Laurus nobilis ) elde edilen EO'nun kimyasal profilini ve onun antifungal, antitoksijenik ve antioksidan aktivitelerini incelemekti. Cezayir defnesinden EO'nun ekstraktif verimi %1,13 idi ve gaz kromatografisi-kütle spektrometrisi analizi ile en baskın bileşik (%35,5) 1,8-sineol idi. Aspergillus flavus'a karşı minimum inhibitör konsantrasyon ve minimum fungisit konsantrasyon (MFC) değerlerisırasıyla 1.75 ve 2 mg/ml idi. Aflatoksin B1 üretimi 0.25 mg/ml (%15 azalma) ile 1.50 mg/ml (%86 azalma) arasındaki EO konsantrasyonları ile inhibe edilmiş, MFC değerinde ise tamamen inhibe edilmiştir. EO, doza bağlı bir şekilde diğer türlere karşı geniş bir antifungal spektrum gösterdi. Bir gıda modeli çalışmasında, L. nobilis EO fumigasyona tabi tutulmuş buğday tanelerinde 6 aylık depolama sırasında A. flavus'a karşı %51,5 ila %76.7 koruma sağlayarak dikkate değer bir etkinlik göstermiştir . L. nobilis EO DPPH deneyi ile iyi bir serbest radikal sürükleyici aktivitesini gösterdi (ICso ₅₀değeri 602 μg/ml) ve β-karoten ağartma deneyinde orta düzeyde antioksidan aktivite (linoleik asit oksidasyonunun %46 inhibisyonu). Bu çalışmanın sonuçları, bozulma ve toksijenik küflerin yanı sıra oksidatif hasarı kontrol ederek gıda güvenliğini artırmak ve raf ömrünü uzatmak için doğal bir koruyucu olarak defneden EO'nun uygulanması için gelecekteki araştırmaları haklı çıkarmaktadır.

Anahtar Kelimeler: aflatoksin B1, antifungal aktivite, antioksidan aktivite, Aspergillus flavus , uçucu yağ, defne, buğday taneleri
Soyut
Kısaca, Cezayirli Laurus nobilis'in ( L. nobilis EO) yapraklarından uçucu yağ (EO) elde edilmiş ve çok sayıda depolanmış buğday ( Triticum aestivum ) taneleri (nem içeriği %12) numuneleri minimum inhibitör konsantrasyonda EO ile fumigasyona tabi tutulmuştur. değer. Farklı depolanan buğday partileri patojenik mantarlar ( Aspegillus flavus ) ile aşılandı ve 6 ay boyunca 15°C'de ve %62 bağıl nemde tutuldu . L. nobilis , EO, kimyasal olarak karakterize edilmiştir, ve depolanan buğday numunesi için analiz edilmiştir Aspegillus flavus büyüme ve aflatoksin B1 üretimi.



Git: 1. GİRİŞ
Aflatoksinler, esas olarak Aspergillus flavus ve Aspergillus parasiticus mantarlarının toksijenik suşları tarafından üretilen mikotoksinlerdir . Kontamine gıda örneklerinde en sık bulunan aflatoksin, genotoksik ve kanserojen bir madde olan aflatoksin B1'dir (AFB ₁ ) (IARC, ²⁰¹² ). Afrika'da, aflatoksin alımı nedeniyle yılda yaklaşık 250.000 hepatokarsinomla ilişkili ölüm meydana gelmektedir (Wild & Gong, ²⁰¹⁰ ). Aflatoksinler, yüksek sağlık riski oluşturan tahılları, yağlı tohumları, kabuklu yemişleri, baharatları, baklagilleri, kuru meyveleri ve sütü kontamine edebilir (Asi, Iqbal, Ariño ve Hussain, ²⁰¹² ; Iqbal, Asi, Ariño, Akram ve Zuber, ²⁰¹² ; Yassin, El-Samavaty, Müslüman, Bahkali ve Abd-Elsalam, ²⁰¹¹ ). Aflatoksin üreten mantarlar, sıcak ve nemli iklime sahip bölgelerde bulunur ve yiyeceklerdeki aflatoksinler, hem hasat öncesi hem de hasat sonrası mantar kontaminasyonunun bir sonucudur. Kirlenme oranı ve derecesi sıcaklık, nem, toprak ve depolama koşullarına bağlıdır (EFSA, ²⁰⁰⁷ ). İklim değişikliğinin Avrupa'da gıdalardaki aflatoksin varlığını etkilemesi bekleniyor.

FAO/WHO Gıda Katkı Maddeleri Ortak Uzman Komitesi yakın zamanda aflatoksinlere kronik diyet maruziyetine ilişkin uluslararası tahminleri hesaplamıştır (FAO/WHO, ²⁰¹⁸ ). Aflatoksinlere diyetle ortalama üst sınır (UB) maruziyet günde 1.3 ng/kg vücut ağırlığı (birçok Avrupa ülkesi) ile günde 34.8 ng/kg vücut ağırlığı (birçok Afrika ülkesi) arasında değişmekteydi. Birçok Avrupa ülkesi için, buğday, %37 ile %76.5 arasında ulaşan UB diyetinin aflatoksinlere maruz kalmasına ana katkıda bulundu.

Dünya ekinlerinin aflatoksinler tarafından kontaminasyon sıklığı, halihazırda kullanılan stratejilerin gıdaların güvenliğini garanti etmek için yetersiz olduğunu ve halihazırda mevcut olanların tamamlayıcısı veya ikamesi olarak başkalarını geliştirmenin gerekli olduğunu göstermektedir (Byakika ve diğerleri, ²⁰¹⁹ ; Lasram ve diğerleri, ²⁰¹⁹ ; Yassein, El-Said ve El-Dawy, ²⁰²⁰). Bu bağlamda, çevreye ve sağlığa zararlı olmadığı doğal olarak kabul edilen bileşiklerin kullanımına dayalı stratejiler ilginç görünmektedir. Aslında bitkiler, patojenik saldırılara ve çevresel streslere (mekanik, biyolojik veya iklimsel) karşı korunmaları için farklı ikincil metabolitler üretirler. Bu bileşikler muhtemelen mantar kontaminasyonu ve/veya mikotoksinlerle mücadele aracı olarak kullanılabilir (Kedia, Prakash, Mishra ve Dubey, ²⁰¹⁴ ). Uçucu yağlar (EO'lar) doğal kökenli, biyolojik olarak parçalanabilen moleküllerdir ve bu nedenle sentetik pestisitlere olası bir alternatif olarak kabul edilir (Ben Miri, Ariño, & Djenane, ²⁰¹⁸). Farklı biyolojik özellikleri göz önüne alındığında, EO'lar, tarımsal ürünlerde küf ve mikotoksinler tarafından kontaminasyonun kontrolünde kullanılabilecek önemli antimikrobiyal aktiviteler göstermiştir (Abd El‐Aziz, Mahmoud, Al‐Othman ve Al‐Gahtani, ²⁰¹⁵ ; Ben Miri ve diğerleri, ²⁰¹⁸ ; Bluma, Amaiden, Daghero ve Etcheverry, ²⁰⁰⁸ ; Tian ve diğerleri, ²⁰¹² ). EO'lar ayrıca tatlandırıcı veya gıda katkı maddeleri olarak da kullanılabilir (Taoudiat, Djenane, Ferhat ve Spigno, ²⁰¹⁸ ), yanı sıra kullanımları farklı olan gıdalarda antioksidanlar ve antibakteriyel ajanlar (Djenane, Gómez, Yangüela, Roncalés ve Ariño, ²⁰¹⁹ ) olarak da kullanılabilir. ABD'de yetkilendirilmiştir (FDA, ²⁰¹⁹ ).

Lauraceae , yaygın olarak defne veya defne defnesi olarak bilinen Laurus nobilis de dahil olmak üzere çok sayıda aromatik ve tıbbi bitki içerir . Aromatik yaprakları için ticari olarak yetiştirilen, 6 ila 10 m yüksekliğe kadar büyüyen, güney Akdeniz bölgesine özgü bir bitkidir. L . nobilis , Cezayir'de yetiştirilen ve endemik türlerden biridir ve çoğunlukla mutfak ve geleneksel tıpta kullanılır. Cezayir'de yabani olarak yetişen defneden elde edilen EO, etkili antimikrobiyal ve antioksidan özellikler göstermiştir (Boughendjioua, ²⁰¹⁷ ). Biyoaktif fenollerin içeriği ile L' nin biyolojik aktivitesi arasında doğrudan bir ilişki . soylular1,8-sineolün ana fenolik bileşik olarak tanımlandığı EO daha önce rapor edilmiştir (Caputo ve diğerleri, ²⁰¹⁷ ). Bununla birlikte, EO'ların antifungal aktivitesini tek bileşiklerle ilişkilendirmek zordur. Küçük bileşenlerin bile antimikrobiyal aktivitelerde kritik bir rol oynadığına dair kanıtlar vardır ve inhibitör etkilerin sinerjistik etkilerinin sonucu olduğu görülmektedir (Cabral, Pinto ve Patriarca, ²⁰¹³ ; Djenane ve diğerleri, ²⁰¹⁹ ).

Bu çalışmanın amacı, defneden elde edilen EO'nun antifungal, antitoksijenik ve antioksidan aktivitelerini araştırmak ve uzun depolama sırasında buğday tanesi koruyucusu olarak potansiyel kullanımını değerlendirmekti.

Git: 2. MATERYAL VE YÖNTEMLER

2.1. Kimyasallar ve ekipman
Reaktifler ve çözücüler, kloroform, metanol, dimetil sülfoksit (DMSO), isoamil alkol, heksan, susuz sodyum sülfat (Na ₂ SO ₄ ), linoleik asit, sodyum karbonat (Na ₂ CO ₃ ) ve butile hidroksitolüen (BHT), Sigma'dan satın alındı -Aldrich. Tween 40, tween-80, silika jel-G 60, 2,2-difenil-1-pikrilhidrazil (DPPH) ve β-karoten Sigma-Aldrich'ten satın alındı. Kültür ortamı DRBC agar (Dichloran, Rose Bengal, Chloramphenicol), PDA (Patates Dekstroz Agar) ve SMKY sıvı ortamı (Sukroz, Magnezyum sülfat, Potasyum nitrat, Maya özütü) Sigma-Aldrich'ten elde edildi.

Hidrodistilasyon cihazı, gaz kromatografisi-kütle spektrometrisi (GC-MS; Agilent Technologies; model 6,850 ve 5,973), santrifüj cihazı (Jouan E76), UV lambası (CN-6, VILBER LOURMAY), spektrofotometre (6,705 UV/Vis, JENWAY), ve bir ışık mikroskobu (Motic: BA210) bu araştırmada kullanılmıştır.

2.2. L'nin bitki materyali, ekstraksiyonu ve kimyasal karakterizasyonu . soylu EO
L. nobilis'in (sadece yapraklar) taze hava kısımları, Cezayir'in (Cezayir) 100 km kuzey doğusunda, Tizi‐Ouzou (Mesghana) ilinde Haziran 2015'in sonunda güneşli günlerde toplanmıştır. Toplama alanlarının coğrafi koordinatları 36°42′42″K enlem, 4 °02′45″D boylam , deniz seviyesinden 206 m yükseklik ve Akdeniz'den 40 km'dir. Tanımlama ilk olarak morfolojik görünümlerine ve Cezayir florasına göre yapılmıştır (Quézel ve Santa, ¹⁹⁶³ ). Mikrobiyal Sistemler Biyoloji Laboratuvarı'na bir fiş örneği yatırıldı (kupon numarası LBSM-BY15). Toplanan yapraklar 3 ay boyunca gölgeli ve kuru koşullarda ortam sıcaklığında kurutuldu, daha sonra paketlendi ve EO ekstraksiyonuna kadar karanlıkta saklandı.

İki yüz gram (200 g) kurutulmuş yaprağın esans yağı, Clevenger cihazında hidrodistilasyon ile 3 saat boyunca daha fazla EO elde edilmeyene kadar ekstrakte edildi (Şekil 1). (Na EO su izleri, susuz sodyum sülfat ile çıkarıldı ₂ SO _{, 4} , Sigma-Aldrich) eklenmiştir. EO'lar tartıldı ve kullanılıncaya kadar 4°C'de muhafaza edildi. L. nobilis EO'daki toplam fenolik bileşikler, bazı modifikasyonlarla Folin–Ciocalteu yöntemine göre spektrofotometrik olarak tahmin edildi (Djenane ve diğerleri, ^2019).). Kalibrasyon eğrisi için fenolik bileşik standardı olarak gallik asit (GA) kullanıldı. Sonuçlar, kalibrasyon eğrisinin lineer regresyon çizgisinin denklemi kullanılarak, numunenin kuru ağırlığının miligramı (μg GAE/mg) başına GA eşdeğerlerinin mikrogramları olarak ifade edildi. Aynı EO, GC-MS (Agilent model 6,850 ve 7,890) ile karakterize edilmiştir. EO (10 µl) heksan (100 µl) içinde çözüldü ve 2 µl solüsyon apolar kapiler kolon DB-5 (uzunluk 30 m x 0.25 mm id, film kalınlığı 0.25 µm) üzerine enjekte edildi. Taşıyıcı gaz olarak helyum 1.0 ml/dakika akış hızında kullanıldı. Kolon giriş basıncı 8.07 psi idi. GC kolonu fırın sıcaklığı, 4 dakikalık bir son tutma süresi ile 3°C/dk'da 60'tan 25°C'ye yükseltildi. Elektron iyonizasyonu–MS için işletim parametreleri aşağıdaki gibidir: elektron enerjisi, 70 eV; 50–550 amu kütle aralığının otomatik olarak taranması; iyon kaynağı sıcaklığı, 230°C; ve dört kutuplu, 150°C. Uçucu bileşenlerin tanımlanması, Van den Dool ve Kratz'a göre lineer alıkonma indeksleri karşılaştırılarak verildi (¹⁹⁶³ ) n- alkan indekslerine (C8–C27) dayalı olarak, Adams'a ( ²⁰⁰⁷ )atıfta bulunularak.

Şekil 1
Laurus nobilis uçucu yağların ekstraksiyonu (hidrodistilasyon) şeması 2.3. mantar malzemesi


Aspergillus flavus E73 suşu, Kouba'daki Mikrobiyal Sistemler Biyoloji Laboratuvarının kültür koleksiyonundan elde edildi. Ek olarak, Aspergillus carbonarius , A'nın mantar suşları . fumigatus , bir . niger , bir . ochraceus , bir . tamarii , bir . terreus , Fusarium türü , Penicillium türü ve Rhizopustahıl ve baharatların mikolojik analizi sırasında laboratuvarımızda izole edilen sp., EO'nun antifungal spektrumunu incelemek için kullanıldı. Her bir mantarın spor inokulumu, 7 gün boyunca 25ºC'de PDA'daki bir kültürden hazırlandı ve Petri kabının 20 ml %0.1 Tween 80 solüsyonu ile yıkanmasıyla sporlar elde edildi. Sporların sayısı, bir hemositometre slaydı (derinlik 0.2 mm, 1/400 mm kullanılarak belirlendi ² , bir ışık mikroskobu altında), 1 x 10 'a ayarlanmıştır ⁶ çalışma boyunca / ml.

Aflatoksinojenisitenin teyidi için, 10 µl A spor süspansiyonu . flavus E73 suşu, 10 gün boyunca 25°C'de 25 ml SMKY sıvı ortamı içeren Erlenmeyer şişesinde yetiştirildi. İçerik süzüldü (Whatman N° 1) ve 20 ml kloroform ile özü çıkarıldı. Karıştırıldıktan ve ardından boşaltıldıktan sonra kloroform fazı, 1 ml'ye buharlaştırıldı. Bir ince tabaka kromatografi plakası (TLC) üzerinde 50 ul'lik bir hacim lekelenmiştir. Geliştirme, önceden solvent sistemi toluen-izoamil alkol-metanol (90/32/2; v / v / v ) ile doyurulmuş standart bir tankta (20 x 20 cm ) gerçekleştirildi. Göçten sonra plaka çıkarıldı ve 60°C'de 24 saat kurutuldu. AFB ₁plaka, AFB _1'in mavi bir nokta olarak göründüğü UV transillüminatöre (360 nm) yerleştirerek tespit edildi . Noktaların flüoresansının yoğunluğu, AFB _1'in varlığını doğruladı (Mishra ve diğerleri, ²⁰¹³ ).

2.4. L'nin in vitro antifungal ve antiaflatoksijenik deneyleri . soylu EO
L' nin antifungal aktivitesi için . nobilis EO, A'ya karşı . flavus , 0.25-2.00 mg/ml aralığında nihai konsantrasyonlar elde etmek için 45-50°C'de 15 ml PDA'ya farklı konsantrasyonlarda EO eklenmiş ve Petri kaplarına dökülmüştür. Daha sonra, her Petri kabının merkezinde 10 ul spor süspansiyonu lekelendi ve 7 gün boyunca 25°C'de inkübe edildi. Kontroller EO olmadan paralel olarak hazırlandı. Her koloninin birbirine dik iki çapının ortalaması alınarak günlük ölçümler yapılmıştır. Elde edilen boyutların kontrollerinkilerle karşılaştırılması , aşağıdaki formüle göre 7. günde yüzde inhibisyonunun ( % I ) hesaplanmasını mümkün kılmıştır :
Yüzdemiselinhibisyon( ben% ) =( C- T) ×100C,
C : kontroldeki ortalama koloni çapı (mm); T : tedavideki ortalama koloni çapı (mm).

Ek olarak, bir dizi gıda kaynaklı mantar için minimum inhibitör konsantrasyon (MIC) ve minimum fungisit konsantrasyon (MFC), et suyu seyreltme yöntemiyle değerlendirildi (Shukla, Kumar, Singh ve Dubey, ²⁰⁰⁹ ). Farklı konsantrasyonlarda (0.25–2.00 mg/ml) L . soylularTest tüplerinde 10 ml SMKY et suyu ortamına EO ilave edildi. Sadece SMKY ortamı (10 mi) içeren tüpler kontrol olarak kullanıldı. Tüpler, 10 ul spor süspansiyonu ile aşılandı ve 7 gün boyunca 25°C'de inkübe edildi. MIC, mantar büyümesini engelleyen en düşük EO konsantrasyonu olarak belirlendi. MIC belirlendikten sonra, MFC'nin belirlenmesi için karşılık gelen tüplerden 100 ul PDA plakalarında alt kültürlendi. 25ºC'de 72 saatlik inkübasyondan sonra MFC, görünür büyümeyi önleyen en düşük EO konsantrasyonu olarak belirlendi.

Antiaflatoksijenik tahlil için, 10 µl A spor süspansiyonu . flavus , farklı konsantrasyonlarda (0.25-2.00 mg/ml) L ile 25 ml SMKY ortamı içeren Erlenmeyer şişesine aşılandı . nobilis EO ve 25°C'de 10 gün (Mishra ve diğerleri, ²⁰¹³ ) EO içermeyen ilgili kontrol tüpleri ile birlikte inkübe edildi . İnkübasyondan sonra kültür ortamı süzüldü (Whatman N° 1) ve ardından miselyum kuru ağırlığı, 80°C'de 12 saat kurutulduktan sonra belirlendi. AFB ekstraksiyonu için ₁ suşu aflatoxinogenicity teyit test bölümünde tarif edildiği gibi, aynı prosedür takip edildi. Noktaların floresansının yoğunluğu, AFB'nin varlığını doğruladı₁ . AFB ölçümü için ₁ , TLC plakaları üzerindeki mavi noktalar 5 ml soğuk metanol, üzerinden kazındı ve 5 dakika süreyle 3,000 g'de santrifüj edilir. Süpernatantın absorbansı, 360 nm'de UV-görünür spektrofotometre kullanılarak yapıldı. ARB miktarı ₁ Tian ve diğ formüle göre hesaplandı. ( ²⁰¹¹ ):
AFB1içerik ( μ g / ml ) =( G × M)( E× ben )× 1 , 000 ,
D : absorbans; M : aflatoksinin moleküler ağırlığı (312); E : molar yok olma katsayısı (21,800); l : yol uzunluğu (1 cm).

2.5. L'nin etkinliği . nobilis EO, A'ya karşı . depolanmış buğday tanelerinde flavus büyümesi
2016 yılında Cezayir (Cezayir) Dar El Beida'da hasat edilen AS 81.189 A (Ain Abid) ve HD 1.220 (Hiddab) olmak üzere iki çeşit buğday ( Triticum aestivum) kullanıldı. Toplama alanlarının coğrafi koordinatları 36°42′51″ (K), 3°12′45″ (D) boylam, deniz seviyesinden 17 m yükseklik ve Akdeniz'den 10 km'dir. Buğday taneleri toplandı (her çeşitten yaklaşık 10 kg), steril torbalara konuldu ve laboratuvara getirildi. Tanelerin nem içeriği, fırında kurutma ile belirlendiği üzere %12'dir. L' nin etkisi . Nobilis EO buğday üzerinde Prakash, Singh, Kedia ve Dubey ( ²⁰¹²⁾ tarafından önerilen yönteme göre değerlendirilmiştir.). Her çeşidin buğday taneleri, %1'lik sodyum hipoklorit çözeltisi ile yüzey sterilize edildi ve sterilize edilmiş damıtılmış su ile 3-5 kez durulandı. Her çeşitten bir kilogram, hava hacmi 2 L olan plastik kutularda ayrı olarak tutuldu. Bir mililitre (1 ml) A spor süspansiyonu . flavus , homojen püskürtme yoluyla tahıl örneklerine aşılandı. Daha sonra plastik kutulardaki tahıl numuneleri, konteynerin hava hacmine göre MIC değerindeki EO ile fumigasyona tabi tutulmuştur. Kontrol numuneleri, EO ilavesi olmadan paralel olarak hazırlandı. Bütün kaplar hava geçirmez şekilde tutuldu ve 6 ay süreyle 15°C'de ve %62 bağıl nemde saklandı.

Mikolojik analiz için yayma plaka yöntemi kullanıldı. On gram işlenmiş ve kontrol tahıl numunesi, 90 ml steril Tween suyu (%0,1) içeren 250 ml'lik şişelere yerleştirildi ve 2 dakika boyunca Stomacher'da homojenleştirildi. 10'a kadar seri ondalık seyreltmeler ^-3 yapılan ve prepoured her seyreltinin 0.1 ml'si, inoküle edilmiş, agar plakaları DRBC katılaştırılır ve steril bir spatula Drigalski ile inokulum yayıldı. Plakalar 25°C'de 5 gün inkübe edildi ve sayı cfu/g A olarak ifade edildi . lezzet .

2.6. L. nobilis EO'nun antioksidan aktivitesi
EO'nun antioksidan aktivitesi iki yöntemle değerlendirildi: DPPH serbest radikal süpürme deneyi ve β-karoten/linoleik asit ağartma deneyi . DPPH testi, EO'nun 2,2-difenil-1-pikrilhidrazil radikalini (DPPH•) temizleme kapasitesini değerlendirir. Kısaca, temiz ve kuru tüplerde, 50 µl'lik farklı konsantrasyonlarda (100, 200, 400, 600, 800 ve 1.000 µg/ml) L . nobilis EO ve standart BHT, 5 ml %0.004 (a/h) metanolik DPPH çözeltisine ilave edildi ve karanlıkta oda sıcaklığında 30 dakika inkübe edildi. Daha sonra absorbans, 517 nm'de bir köre karşı ölçüldü. DPPH radikal yutma faaliyeti engelleme yüzdesi (cinsinden ifade edilmiş bir %) ve aşağıdaki formül kullanılarak hesaplanmıştır:
Bence% = (Aboşluk-AörneklemAboşluk) ×100,
Bir _boş : kontrol absorbans; Bir _numune : _numunenin absorbansı.

İnhibitör konsantrasyon (IC değeri ₅₀ ) DPPH radikallerinin% 50 nötralize neden EO dozu temsil eder. IC ₅₀ inhibisyon yüzdesi (çizilerek ekstrapolasyonu ile tahmin edilmiştir I konsantrasyon eğrileri%).

β-karoten/linoleik asit ağartma tahlili, bileşiklerin antioksidan aktivitesini değerlendirmek için tamamlayıcı bir yöntemdir (Miraliakbari & Shahidi, ²⁰⁰⁸ ). Kısaca 0,5 mg β-karoten 1 ml kloroform, 25 µl linoleik asit ve 200 mg Tween 40 içinde çözüldü. Kloroform tamamen buharlaştırıldı; 100 ml havalandırılmış distile su ilave edilerek karışım çalkalanmıştır. Numune (2 g/L), DMSO içinde çözündürüldü ve elde edilen karışımın 2.5 ml'sine 350 ul numune çözeltisi ilave edildi ve daha sonra boşluklarla 2 saat 50°C'de bir su banyosunda inkübe edildi. Pozitif kontrol olarak BHT ve negatif kontrol olarak DMSO kullanıldı. Absorbans 470 nm'de ölçüldü ve antioksidan aktiviteler ( % I ) aşağıdaki formül kullanılarak hesaplandı:
Bence% =Aβ- karotensonrasında2HtahlilAilkβ- karoten× 100 ,
_{2 saatlik testten sonra} A _β-karoten : _{2 saatlik testten sonra β-karoten} absorbansı; Bir _{ilk β-karoten} : deney başında β-karoten absorbans. 2.7. istatistiksel analiz


Tüm deneyler üç kez tekrarlandı ve sonuçlar STATISTICA sürüm 6 kullanılarak tek yönlü ANOVA testi ( ρ < .05) ile analiz edildi .

Git: 3. SONUÇLAR VE TARTIŞMA

3.1. L. nobilis EO'nun verim, kimyasal, fiziksel ve organoleptik özellikleri
L' nin getirisi . nobilis EO bitki kuru maddesine göre hesaplanmıştır. Verim 1.13 ± 0.03 idi (Tablo 1). Bu değer, Haddouchi, Lazouni, Meziane ve Benmansour ( ²⁰⁰⁹ ) tarafından L ile elde edilen %1.2'lik değer ile karşılaştırılabilir . nobilis Tlemcen'den (Cezayir) ve L'de %1.1'e kadar . İran'dan nobilis (Verdian-rizi & Hadjiakhoondi, ²⁰⁰⁸ ). Bununla birlikte, EO'muzun verimi, L'de bulunan %0,6'dan daha yüksekti . nobilis , El Kala, Cezayir'den (Ouibrahim ve diğerleri, ²⁰¹³ ). Aksine, EO verimi Fas'ın farklı bölgelerinde aynı türün verdiğinden daha düşüktü ve performansı %2,5'e ulaşabiliyordu (Yılmaz, Timur ve Aslim, ²⁰¹³ ). Vekiari et al. ( ²⁰⁰²), hasat süresinin, kuruma süresinin ve ekstraksiyon yönteminin EO verimini etkileyebilecek diğer faktörler arasında olduğunu ortaya koydu. Ekstraksiyon veriminin önemine rağmen, bir EO'nun ticari değeri çoğu durumda organoleptik nitelikleri (görünüm, koku ve renk) ve biyolojik aktivitelerinin yanı sıra fiziksel ve kimyasal indeksler olarak adlandırılan bir dizi sabitle tahmin edilir. Bu sabitler, belirli ulusal ve uluslararası kuruluşlar (AFNOR, ISO) ve mevcut farmakopeler tarafından standardize edilmiştir. L' nin EO'su . nobilis , sıvı, berrak, hareketli ve sarı bir görünüm ve tipik bir aromatik koku sundu. Yoğunluk, kırılma indeksi, asit indeksi ve ester indeksi olmak üzere fiziksel ve kimyasal kriterler belirlendi (Tablo 1). Bu fiziksel ve kimyasal özellikler, EO'nun doğrulanması ve kalite kontrolünün bir aracını oluşturur. Bizim test L . nobilis EO, Folin–Ciocalteu kolorimetrik yöntemiyle 26,4 ± 0,22 μg/mg polifenol değeri gösterdi. tablo 1


Laurus nobilis uçucu yağının verim, organoleptik, kimyasal ve fiziksel özellikleri

1,13 ± 0,03	Koku: aromatik, hoş Görünüş: sıvı, berrak ve hareketli Renk: şeffaf sarı	Yoğunluk (20°C): 0,916 ± 0,006 Kırılma indisi (20°C): 1.467 ± 0.002 Asit indeksi: 5.1 ± 0.05 Ester indeksi: 40,6 ± 0,35 Toplam fenoller: 26,4 ± 0,22 μg/mg

^bir AFNOR standardı: AFNOR NF ISO 279:1999 (T75‐111).
^b AFNOR standardı: AFNOR NF ISO 280:1999 (T75-1112).
EO'lar gibi botanik ürünlerdeki fenolik bileşiklerin varlığı, gıdalardaki antioksidan, antimikrobiyal ve tatlandırıcı özelliklerinden dolayı çok dikkat çekmektedir. Yılmaz et al. ( ²⁰¹³ ), L. nobilis EO'daki fenol içeriğinin 112,3 μg/mg olduğunu bulmuştur, bu bizim çalışmamızda bulunandan (26 μg/mg) daha yüksektir. Uygulanan farklı ekstraksiyon yöntemleri göz önüne alındığında, fenol içeriklerinde bulunan farklılıklar şaşırtıcı değildir. Öte yandan, bitki materyalinin genotip, coğrafi köken ve çevresel koşullar açısından etkisi göz ardı edilemez. İklimsel faktörler kesinlikle EO'nun fenol içeriğini etkiler. Endüstri düzeyinde, biyofenol içeriğine dayalı olarak EO'ların biyolojik verimliliğini sağlamak çok önemli olacaktır. 3.2. GC – L'nin MS analizi . soylu EO


Gaz kromatografisi-kütle spektrometrisi analizi (Tablo 2) gösterdi L . nobilis EO, 1,8-sineol (%35,5), kamfen (%13,4), linalool (%11,4), metil öjenol (%7,8), sabinen (%4,8), a-pinen (%4,7), β - ana bileşenler olarak pinen (%3.2) ve terpinen-4-ol (%3.2). L' nin bileşimi hakkında bazı raporlar bulundu . nobilis EO. Kılıç, Kollmannsberger ve (Nitz ²⁰⁰⁵ ) arasından EO ana bileşen olduğu L . nobilis Türkiye 1,8-sineol (% 24.2 -32,1%), sabinen (% 7.1 -7.6%) idi α -terpinyl asetat (% 4.8 -6.5%), α -pinene (% 3.9 -5.0%), ve β -pinen (%3.0-%3.8). L için ana bileşikler. Tunus'tan nobilis EO, 1,8-sineol (%42,3), α- terpinil asetat (%11,2), α- pinen (%7,8), β- pinen (%5,9) ve sabinen (%5,4) idi (Bouzouita ve ark. ., ²⁰⁰¹ ). Yine Tunus'ta, Snuossi ve ark. ( ²⁰¹⁶ ), ana bileşenler olduğu bildirilmiştir L . nobilis EO, 1,8-sineol (%56), a- terpinil asetat (%9.0), 4-terpineol (%5.2), metil öjenol (%3.6), sabinen ( %3.5) ve α- pinen (%3.2) idi. ). İtalyan L . nobilis EO esas olarak 1,8-sineol (%35,7), E- sabinen hidrat (%9,7), α-terpinil asetat (%9,3), metil öjenol (%6,8) ve sabinen (%6,5) (Flamini ve diğerleri, ²⁰⁰⁷ ). Caputo et al. ( ²⁰¹⁷ ), 1,8-sineole (%31,9), sabinene (%12,2) ve linalool'un (%10,2) İtalyan L' deki ana bileşenler olduğunu buldu . nobilis EO. Herhangi bir türden EO'ların bileşimi, genotiplere, çevresel faktörlere, bitkinin yaşına ve hasat zamanına göre değişir (Prakash ve diğerleri, ²⁰¹² ). EO'ların kimyasal bileşimindeki böyle bir değişiklik, biyolojik aktivitelerini kesinlikle değiştirecektir. Bu nedenle, gıda ürünlerinin korunması için EO'ları kullanırken, ürünün standardizasyonu için kimyasal bileşimi karakterize etmek gereklidir. Tablo 2


Laurus nobilis'ten elde edilen uçucu yağın kimyasal bileşimi

α -Phellandren	920	0,6	Cı- 10 , H 16
α -Pinen	928	4.7	Cı- 10 , H 16
kamphen	945	13.4	Cı- 10 , H 16
sabinen	967	4.8	Cı- 10 , H 16
β -Pinen	973	3.2	Cı- 10 , H 16
Myrcene	983	0,2	Cı- 10 , H 16
δ -3‐Karen	1,005	0,6	Cı- 10 , H 16
α -Terpinolen	1.013	0,5	Cı- 10 , H 16
p -Simen	1.015	0,2	Cı- 10 , H 14
m-simen	1.021	0,8	Cı- 10 , H 14
limonen	1.024	1.3	Cı- 10 , H 16
1,8-Sineol	1.028	35.5	C 10 H 18 O
γ -Terpinen	1.052	0.9	Cı- 10 , H 16
trans -Sabinene hidrat	1.066	0,3	C 10 H 18 O
Linalol	1.098	11.4	C 10 H 18 O
δ -terpineol	1.169	0,2	C 10 H 18 O
Borneol	1.171	0,4	C 10 H 18 O
Terpinen-4-ol	1.178	3.2	C 10 H 18 O
α -terpineol	1.194	2.2	C 10 H 18 O
nerol	1.223	0,2	C 10 H 18 O
Zeta-Fenchen	1.243	0,2	Cı- 10 , H 16
öjenol	1350	1.0	C 10 H 12 O 2
β -Elemene	1.383	0,3	C 15 H 24
Metil Öjenol	1.398	7.8	Cı- 11 , H 14 O 2
β -Karyofillen	1.412	0,6	C 15 H 24
sinnamik asit	1.466	0,3	Cı- 9 H 8 O 2
bisiklogermakren	1.489	0,2	C 15 H 24
δ -Cadinene	1.513	0,2	C 15 H 24
12-Nor-karyofil-5-en-2-bir	1.531	0,2	Cı- 14 , H 22 O
elemisin	1.545	0,6	Cı- 12 , H 16 O 3
spatülenol	1.574	0.9	C 12 H 24 O
karyofillen oksit	1.576	0,6	C 15 H 24
Valencen	1.591	0,2	C 15 H 24
(E,Z)-1,2-dietilidensiklopentan	1.600	0,2	Cı- 9 H 14
t -Muurolol	1.655	0.7	C 15 H 25 O
uzunifolen	1.693	0,2	C 15 H 24
Toplam tanımlanan (%)		98.8
Monoterpen hidrokarbonlar (%)		31.6
Oksijen içeren monoterpenler (%)		64.2
Seskiterpen hidrokarbonlar (%)		2.3
Oksijen içeren seskiterpenler (%)		0.7

Ayrı bir pencerede aç 3.3. L' den EO'nun antifungal aktivitesi . soylular


L' nin antifungal aktivitesi . nobilis EO, A'ya karşı . Yedi günlük kuluçka süresince flavus Şekilde gösterilmektedir. 2. Kontrol ile karşılaştırıldığında, doza bağlı bir şekilde 0.25'ten 1.5 mg/ml'ye artan EO konsantrasyonları ile koloni çapı önemli ölçüde azaldı ( p < .05). Ayrıca, mantar büyümesinin başlangıcı, 1.25 mg/ml'de 3 gün ve 1.5 mg/ml'de 4 gün gecikirken, mantar büyümesi 1.75 ve 2 mg/ml'lik daha yüksek tedavilerle tamamen inhibe edildi. İnkübasyonun 7. gününden sonra misel büyümesinin inhibisyon yüzdesi (%) Şekilde sunulmuştur. 3. Verilerin analizi, L . 1.5 mg/ml'deki nobilis EO, A'nın misel büyümesinde %76.1 inhibisyona neden oldu . flavus kontrol ile karşılaştırıldığında ( p < .05), inhibisyon ise 1.75 mg/ml ve üzerindeki konsantrasyonlarda %100'e ulaştı.

şekil 2
Farklı konsantrasyonlarda Laurus nobilis esansiyel yağının 7 günlük inkübasyon sırasında Aspergillus flavus büyümesi üzerindeki etkisi


Figür 3
7 günlük inkübasyondan sonra Aspergillus flavus büyümesinin yüzde inhibisyonu

EO'nun bir dizi gıda kaynaklı mantara karşı fungistatik ve fungisidal özelliklerini değerlendirmek için MIC ve MFC teknikleri kullanıldı. L . nobilis EO, maksimum 2 mg/ml konsantrasyona kadar test edilmiştir. Fungitoksik spektrum verileri Tablo'da gösterilmektedir. 3. A'nın toksijenik suşuna karşı MIC . flavus 1.75 mg/ml'de kaydedilirken, MFC 2 mg/ml'ye ulaştı. EO'nun diğer mantar türlerine karşı MIC'si 1.00 ile 1.91 mg/ml arasında değişirken, MFC'si 1.25 ile >2 mg/ml arasında değişmiştir. Aligiannis, Kalpoutzakis, Mitaku ve Chinou ( ²⁰⁰¹ ), MIC sonuçlarına dayalı olarak bitki materyalleri için aşağıdaki gibi sınıflandırma önerdi: (a) 0,5 mg/ml'ye kadar güçlü inhibitörler MIC, (b) 0,6 ila 1,5 mg/ml arasında orta düzeyde inhibitörler MIC ve (c) 1.6 mg/ml'nin üzerinde zayıf inhibitörler MIC. Tablo 3


Laurus nobilis'ten elde edilen uçucu yağın antifungal aktivitesi

Aspergillus flavus	1,75 ± 0,19	2.00 ± 0.00
Aspergillus karbonarius	1.58 ± 0.14	1.58 ± 0.38
Aspergillus fumigatus	1.00 ± 0.25	1,41 ± 0,14
Aspergillus nijer	1.50 ± 0.25	>2.00
Aspergillus ochraceus	1.33 ± 0.14	1,66 ± 0,28
Aspergillus tamarii	1,25 ± 0,00	1.25 ± 0.25
aspergillus terreus	1,16 ± 0,28	1,25 ± 0,50
Fusarium sp.	1,91 ± 0,14	>2.00
Penicillium sp.	1.08 ± 0.14	1.25 ± 0.25
Rhizopus sp.	1.58 ± 0.38	>2.00

Not

Değerler, üç bağımsız deneyi temsil eden M ± SD'dir .

Kısaltmalar: MFC, minimum fungisit konsantrasyonu; MIC, minimum inhibitör konsantrasyon.

Ben Miri, Belasli, Djenane ve Ariño ( ²⁰¹⁹ ) son zamanlarda büyümesi üzerine bazı EO'lara antibakteriyel etkisini gözden A. flavus . L. nobilis EO'muzun antifungal aktivitesi, 0.25 ila 1 mg/ml aralığında olan callistemon, kakule, limon otu ve mineçiçeği ile karşılaştırılabilir. Bu araştırmada, içinde L . nobilis EO orta mantar karşıtı aktivite göstermiştir ve bu Guynot ile bu bu EO antifungal potansiyeli üzerindeki diğer işler için gitgide Marin, Setu, Sanchis ve Ramos ( ²⁰⁰⁵ benzer antifungal etkinlik elde edilmiş) L . Aspergillus'un büyümesine karşı nobilis EOsp. Buna karşılık, Tajkarimi, Ibrahim ve Cliver ( ²⁰¹⁰ ) tarafından daha zayıf antimikrobiyal etkiler rapor edilmiştir . Aynı şekilde, Simic ve ark. ( ²⁰⁰⁴ ), Aniba rosaeodora ve L. nobilis EO'larının mantar türlerine karşı antifungal potansiyelini test etti . A'nın EO'su . rosaeodora , L' ninkinden daha yüksek antifungal etkiler göstermiştir . soylular . Bu yazarlara göre, fark, linalool'un A'nın EO'sundaki ana bileşen olmasında yatmaktadır . rosaeodora , L. nobilis'te 1.8-sineole baskındı . Bu anlamda, GC-MS analizi, test edilen L .nobilis EO, ana bileşik olarak 1,8-sineole ile karakterize edildi (Tablo 2). Hmiri et al. ( ²⁰¹¹ ), E'nin antifungal aktivitesinin olduğunu bildirmiştir . 1,8-sineole bakımından zengin camaldulensis , en azından kısmen bu monoterpenin etkisinden ve Shukla, Singh, Prakash ve Dubey ( ²⁰¹² ) ile Caputo ve ark. ( ²⁰¹⁷ ), saf 1,8-sineolün misel büyümesini inhibe ettiğini, ancak tam EO'lardan daha yüksek konsantrasyonlarda gösterdi. Gusarov, Shatalin, Starodubtseva ve Nudler'e göre ( ²⁰⁰⁹), 1,8-sineol, zarı geçirgen hale getirerek hifal morfolojik değişikliklere ve plazma zarında hasara neden olur. Bununla birlikte, EO'muzun antifungal aktivitesi, linalool ve terpineol gibi monoterpen alkollerin mevcudiyeti ile sinerjistik olarak katkıda bulunmuş olabilir. Birkaç yazar, bu bileşiklerin plazma zarının geçirgenliğini arttırdığını ve mantarların mitokondriyal zarındaki solunum sürecini engellediğini bildirmiştir (Deba, Xuan, Yasuda ve Tawata, ²⁰⁰⁸ ; Imelouane ve diğerleri, ²⁰⁰⁹ ).

MIC ve MFC çalışması, mantar popülasyonlarını kontrol etmek için minimum dozu belirlemek için önemlidir ve EO'ların besiyerindeki mantar sporları ile yakın temas kurmasına olanak tanır (Kumar, Shukla, Singh, Prasad ve Dubey, ²⁰⁰⁸ ). EO'ların antifungal aktivitesi, et suyu seyreltme yöntemiyle yeterince değerlendirilebilir, ancak bu yöntem büyük miktarda EO gerektirir (Mesa‐Arango ve diğerleri, ²⁰⁰⁹ ). Da Silva Bomfim et al. ( ²⁰²⁰ ), Rosmarinus officinalis EO'nun A'ya karşı antifungal aktivite gösterdiğini buldu . flavus'un hem MİK hem de MFC değerleri 0,5 mg/ml civarında olduğu, benzer MİK ve MFC değerleri aralığında çalışmamızda bulunmuştur.

Genel olarak, mantar önleyici aktiviteyi tek bileşikler veya bileşik sınıfları ile ilişkilendirmek zordur. EO'lar çok çeşitli kimyasal bileşiklerden oluşur, bu da hücredeki belirli bir bileşik ile tek bir hedef arasında bir ilişki kurmayı zorlaştırır. Küçük bileşenlerin bile antimikrobiyal aktivitelerde kritik bir rol oynadığına dair kanıtlar vardır ve inhibe edici etkilerin sinerjik etkilerinin sonucu olduğu görülmektedir (Cabral ve diğerleri, ²⁰¹³ ; Djenane ve diğerleri, ²⁰¹⁹ ). Toksijenik küflere karşı mücadele ve önleme konusunda son yıllarda teknolojik gelişmeler kaydedilmiştir. Bu bağlamda Kumar, Kujur, Singh ve Prakash ( ²⁰¹⁹) timol, linalool ve metil sinamat dahil olmak üzere farklı EO bileşenlerinin bir karışımının kapsüllenmesinin, çeşitli gıda kaynaklı küflere karşı mantar önleyici aktiviteyi arttırdığını gözlemledi. Peixoto et al. ( ²⁰¹⁷ ), L. nobilis L.'nin kimyasal olarak karakterize edilen EO'sunun Candida spp.'ye karşı antifungal potansiyelini göstermiştir . Bileşiminde monoterpenler ve seskiterpenlerin varlığı nedeniyle biyofilm yapışması ve oluşumu. 3.4. Dan EO Antiaflatoxin aktivitesi L . soylular


Miselyum kuru ağırlığı ve AFB ₁ üretimi, Şekilde gösterildiği gibi 10 günlük bir kuluçka döneminden sonra ölçülmüştür. 4. Kaydedilen veriler, EO miktarı ile AFB ₁ üretiminin miselyum kuru ağırlığı arasında ters orantılı bir ilişkiyi açıklamaktadır . EO doz SMKY suyu arttıkça, misel kuru ağırlığının inhibisyonu AFB sentezinde bir azalma eşlik etmiştir ₁ . Veriler, hem miselyum kuru ağırlığının hem de AFB ₁ üretiminin , kontrole kıyasla 0.25 ile 1.50 mg/ml arasındaki EO konsantrasyonları tarafından önemli ölçüde inhibe edildiğini ( p < .05) ortaya koydu . İnhibisyon yüzdesi, miselyum kuru ağırlığı için %11,1 ila %80,9 ve AFB ₁ üretimi için %14,9 ila %85,7 aralığındaydı . 1.75 mg/ml'nin üzerindeki EO konsantrasyonlarında tam bir büyüme inhibisyonu gözlendi, bu nedenle aflatoksin tespit edilmedi.

Şekil 4
Etkisi Laurus nobilis kuru misel ağırlığı ve aflatoksin B1 (ARB ile uçucu yağ ₁ ) Bu üretim Aspergillus flavus inkübasyondan 10 gün boyunca

Pozitif bir korelasyon misel kuru ağırlığındaki azalma ve AFB inhibisyonu arasında bulunmuştur ₁ arasında artan konsantrasyonları ile L . nobilis EO. Bu, Tzortzakis ve Economakis ( ²⁰⁰⁷ ) tarafından önerildiği gibi, mantar gelişimi sırasında farklı biyoaktif EO bileşenlerinin vejetatif hücreler ve sporlar üzerindeki sınırlayıcı etkisine bağlı olabilir . Benzer şekilde, Da Silva Bomfim ve ark. ( ²⁰²⁰ ) tespit Rosmarinus officinalis EO (0.5 mg / ml) misel büyümesinin azaltılması ve ergosterol üretiminde etkili, hem de tarafından aflatoksin üretiminin inhibisyonunda olduğu A . lezzet .

EO'ların düşük moleküler ağırlıklı ve yüksek oranda lipofilik bileşikleri, hücre zarlarından kolayca geçer ve mantar hücre organizasyonunu bozar (Shukla ve diğerleri, ²⁰¹² ). EO'nun aflatoksin IC50'sinin, miselyum kuru ağırlığındaki azalma için gereken IC ile aynı olduğu, bazı çalışanların bulgularını destekler nitelikte bulunmuştur (Mishra ve diğerleri, ²⁰¹³ ; Reddy, Reddy ve Muralidharan, ²⁰⁰⁹ ). AFB ₁ üretiminin inhibisyon mekanizması çok açık değildir. L . nobilis EO, A'nın metabolik yollarındaki bazı basamaklara müdahale edebilir . AFB ₁ biyosentezini kontrol eden flavus . Oliveira, Carvajal-Moreno, Correa ve Rojo-Callejas (²⁰²⁰ ), kekik EO'nun A'da büyümeyi ve AFB ₁ üretiminiengelleyebileceğini buldu. flavus , mantar ikincil metabolizmasının gen baskılanması yoluyla apoptotik mekanizmalarla hücre ölümüne neden olur. Ayrıca Nazareth ve ark. ( ²⁰²⁰ ) ve Wang ve ark. ( ²⁰¹⁹ ), bazı bitki biyomoleküllerin AFB sentezinde yer alan gen transcriptomes değiştiren teyit ₁ . AFB ₁ biyosentez genlerinin, EO'larda bulunan biyoaktif moleküllerin moleküler etkisinin olası bölgesiolduğu gösterilmiştir(Kujur, Yadav, Kumar, Singh ve Prakash, ²⁰¹⁹ ; Yuan ve diğerleri, ²⁰¹⁹ ). Öte yandan, EOPimenta dioica methylglyoxal'dan neden olduğu azalma (AFB ₁ indükleyici) ve gelişmiş membran iyonları sızıntısı (Ca ^{+ 2} K ⁺ ve Mg ^{+ 2} Chaudhari ve arkadaşları tarafından rapor edildiği gibi). ( ²⁰²⁰ ). Yağ, depolanmış mısırın mantar istilasından (tohum çimlenmesini etkilemeden) tam korumasını ve ardından sırasıyla 2.5 ve 1.5 ul/ml'de AFB ₁ üretimini sergiledi. 3.5. Uygulama L . depolanmış buğday tanelerinde nobilis EO: A'ya karşı koruma . fümigasyon ile flavus


Deneysel tasarım Şekilde gösterilmektedir 5. Bölüm tarif edildiği gibi 2,5 EO Cezayir elde edilmiştir L . nobilis ve birçok buğday tanesi numunesi potansiyel doğal koruyucu olarak bu EO ile fumigasyona tabi tutulmuştur. Buğday bitkilerine patojenik mantarların (aşılandı bir . Flavus ) ve 6 15, ay ° C% 62 bağıl nem içinde saklanır. Buğday taneleri numuneleri A için analiz edildi . flavus büyümesi. L' nin potansiyel kullanımı . nobilis EO, buğday koruyucusu olarak A'ya karşı koruma yüzdesine dayanıyordu . flavus içinde L . soylular EO ile fümigasyon uygulanmış buğday taneleri ile işlenmemiş numuneler (kontrol) karşılaştırıldığında.

Şekil 5
Deneysel tasarım: Depolanmış buğday danelerinde antifungal ve aflatoksin üretimi amacıyla optimize edilmiş uçucu yağ (EO) dozu (Cezayirli Laurus nobilis'ten elde edilen ) uygulaması

EO 51.5 ile% buğday tanelerinin% 76.7 koruma sağlayan 6 aya kadar depolama sırasında buharla dezenfekte buğday örneklerinde kayda değer etkinlik gösterdi A . flavus kontaminasyonu (Tablo 4). Genel olarak, gıda ürünlerinde in vitro gözlemlenenlere benzer koruyucu etkiler elde etmek için daha yüksek EO konsantrasyonları kullanılmalıdır (Kedia ve diğerleri, ²⁰¹⁴ ; Tian ve diğerleri, ²⁰¹¹ ). Bu, EO'lar gıda matrisi ile temas halindeyken, bazı aktif uçucu maddelerin gıda bileşenleri tarafından bağlanmasıyla açıklanabilir. Ek olarak, gıda lipidleri mikroorganizmaların çevresinde bir kaplama oluşturarak onları antimikrobiyal ajanlardan koruyabilir. Ayrıca, laboratuvar ortamına kıyasla tahılların daha düşük su içeriği, antimikrobiyal moleküllerin mikrobiyal hücredeki aktif bölgeye transferini engelleyebilir (Prakash, Mishra, Kedia ve Dubey, ^2014).). Bu nedenle, su mevcudiyetinde yağların tanenin iç kısımlarına penetrasyonunun iyileşebileceği ve böylece nemli tohumların iç kısımlarında toksijenik mikroorganizmaların daha kolay kontrol edilebileceği varsayılmıştır. Bu nedenle, küflerle gıda kontaminasyonuna karşı in vivo EO konsantrasyonu belirlenirken gıda sisteminin doğası, mantar inokulumunun yoğunluğu, saklama koşulları ve nem içeriği dikkate alınmalıdır. Tablo 4


6 aylık depolamadan sonra Laurus nobilis esans yağı (EO) ile fumigasyona tabi tutulan buğday tanelerinin koruma yüzdesi (%)

HD1220 (Hiddab)	43	10	76.7
AS 81.189 A (Ain Abid)	33	16	51.5

Yüksek düzeyde fenolik bileşik içeren EO'ların daha önemli antifungal aktivitelere sahip olduğu görülmektedir. Prakash et al. ( ²⁰¹²), EO'lar, biyolojik olarak parçalanabilir yapıları nedeniyle sentetik koruyuculardan daha faydalı olmalıdır. EO'lar, biyolojik aktiviteleri için birlikte hareket eden farklı ana ve küçük bileşenlerin bir karışımıdır. Bu nedenle, birçok sentetik koruyucu için bildirildiği gibi dirençli mantar suşları geliştirme şansı daha azdır. Halihazırda, markalı EO'ların birçok formülasyonu, organik tarımın özelliklerine göre tarımsal ürünlerde kullanılabilir. EO'lar uçucudur, bu nedenle buharlar güneşte kurutulduktan sonra fumigasyona tabi tutulmuş gıdalardan kolayca çıkarılabilir. Bu bağlamda, gıda maddelerinin depolanması için EO'lar ile aktif paketleme ve mikroenkapsülasyon teknolojileri kullanılabilir (Bouzidi, Lakhlef, Hellal ve Djenane, ²⁰¹⁹ ; Djenane et al., ^2019).; García‐Díaz, Patiño, Vázquez ve Gil‐Serna, ²⁰¹⁹ ; Li ve diğerleri, ²⁰¹⁹ ).

Sonuç olarak, defne yapraklarının EO'su depolanmış buğday tanelerinin korunmasında önemli bir rol oynayabilir ve sentetik insektisit kullanımıyla ilişkili riskleri azaltabilir. Sentetik mantar öldürücülerin insan sağlığı üzerindeki varsayılan olumsuz etkisi göz önüne alındığında, bitki bazlı mantar önleyici ajanların kullanımı tarım-gıda endüstrilerinde büyük ilgi uyandırmıştır. 3.6. L' den EO'nun antioksidan aktivitesi . soylular


Defne yapraklarından elde edilen uçucu yağlar, antioksidan aktiviteleri için geniş çapta incelenmiştir. Ayrıca bazı yazarlar antioksidan aktivitelerini arttırmak için farklı ekstraksiyon ve laboratuvar yöntemlerini kullanmışlardır. L . nobilis EO doza bağımlı bir şekilde, serbest radikal süpürücü aktivite gösterdi, ve IC ₅₀ değeri 602 ± 5.8 ug / ml olmuştur. Karşılaştırma için IC ₅₀ pozitif kontrol olarak kullanılan sentetik antioksidan BHT değeri ug / ml 306 ± 4.5 idi. Snuossi ve ark. ( ²⁰¹⁶ ) o EO rapor L . Tunus'ta hasat edilen nobilis , 135 μg/ml'de etkili bir antioksidan aktiviteye sahipti. Benzer şekilde, Boughendjioua ( ²⁰¹⁷ ) Cezayirli L. nobilis EO, 94.93 µg/ml düzeyinde etkili DPPH süpürme aktivitesine sahipken, Cherrat ve ark. ( ²⁰¹⁴ ) Fas tespit L . nobilis EO, 1.25 ila 10 µg/ml'lik düşük konsantrasyonlarda etkili DPPH süpürme aktivitesine sahipti. Yılmaz et al. ( ²⁰¹³ ), Türkçe L . nobilis EO bir IC verdi ₅₀ 59,2'ye ug / ml olmuştur. IC bu farklar ₅₀ analitik yöntemlere ve bu tür çeşitli bitki büyüme koşulları, EO depolama şartlarına ve kullanılan ekstraksiyon yöntemleri EO kimyasal bileşimini etkileyen çeşitli faktörlere bağlı olabilir.

Çok sayıda çalışma, aromatik bitkilerin EO'larının biyolojik aktivitelerinin, kimyasal bileşimleriyle ve özellikle ana bileşiklerle ilgili olduğunu göstermiştir (Yadav ve diğerleri, ²⁰¹⁹ ). Bununla birlikte, azınlık bileşikleri biyolojik aktiviteye sahip bir karışım oluşturmak için doğrudan veya sinerjistik veya antagonistik bir şekilde etkileşime girebilir. L' de tespit ettiğimiz birkaç bileşik . nobilis EO zaten antioksidanlar olarak tanımlanmıştır. Bunlar arasında linalool ve 1,8-sineol (Wang, Chen, Sciarappa, Wang ve Camp, ²⁰⁰⁸ ), terpen-4-ol, α- pinene ve β- pinene (Singh, Batish, Kaur, Arora, & Kohli, ²⁰⁰⁶ ). Durazzo ve Lucarini ( ²⁰¹⁸), antioksidan özelliklerin biyoaktif moleküller ve bir gıda matrisinin diğer bileşenleri arasındaki etkileşimlerin bir ifadesi olduğunu belirtti. Etkileşimler, birleşik ve sinerjistik bir etki, bir antagonistik etki verebilir veya hiçbir ek etki vermeyebilir. EO'lara uygulandığında, antioksidan özelliklerin araştırılması için en son teknoloji, başlangıç noktası olarak gıda matrislerinde bulunan biyolojik olarak aktif bileşiklerin tanımlanmasını, izolasyonunu ve miktar tayinini içerir ve bunu, bunların etkileşimlerinin değerlendirilmesi izler. Bu çalışma yaklaşımı, bitki bazlı gıda biyokoruyucu olarak doğal bir EO'nun olası gelişimi açısından özellikle önemli olacaktır.

β-karoten ağartma deneyinde, linoleik asidin oksidasyonu, pozitif kontrol BHT'ye (%95 ± 1,6) kıyasla EO tarafından orta derecede inhibe edildi (%46 ± 1.4). β-karoten ağartma testinin verileri, radikal süpürücü aktivite tarafından sağlanandan yaklaşık %15 daha düşüktü.

Küfler, çevresel oksidatif strese maruz kaldıklarında, reaktif oksijen türlerinin (ROS) neden olabileceği hücresel hasara karşı koruma sağlamak için birkaç savunma hattını harekete geçirir. İlk savunma hattının katalaz (CAT), süperoksit dismutaz (SOD) ve peroksidaz gibi antioksidan enzimlerin aktivasyonu ile temsil edildiği öne sürülmüştür. CAT ve SOD aktivitesinin modülasyonu, doğrudan ROS seviyelerindeki bir değişiklikle değil, aynı zamanda A'daki aflatoksin üretiminin modülasyonu ile de ilişkilendirildi . flavus (Narasaiah, Sashidhar ve Subramanyam, ²⁰⁰⁶ ). Ek olarak, A'daki oksidatif stres (ROS) artışının aflatoksin üretimini indüklediği gösterilmiştir . flavus ve A .parasiticus ve aflatoksinojenik suşların, aflatoksinojenik olmayan suşlara kıyasla daha yüksek oksijen seviyeleri gerektirdiğini (Jayashree & Subramanyam, ²⁰⁰⁰ ).

Lipid peroksidasyonu, ROS oluşumunun bir sonucudur ve aflatoksin sentezinde yer aldığı gösterilmiştir. Kim et al. ( ²⁰⁰⁸ ), aflatoksinlerin biyosentezinin ROS oluşumu ve mantar hücrelerinin peroksidasyonu ile ilgili olduğunu göstermiştir. Öte yandan, Ferreira ve ark. ( ²⁰¹³ ), Curcuma longa EO ve curcumin'in aflatoksin üretimi üzerindeki inhibisyon mekanizmasının, lipidlerin peroksidasyonu ve oksijenasyonunu içeren aflatoksin biyosentezinin üçlü basamaklarının inhibisyonu ile ilişkili olabileceğini bildirmiştir. Bu nedenle, L. nobilis kaynaklı EO'nun gözlemlenen antiaflatoksinojenik etkisine katkıda bulunmuş olabilir . Sonuçlarımız önemli antioksidan aktivite gösterdi, bu nedenle yüksek AFB ₁inhibe edici etkinliği AFB biyosentezi sürecinde lipid peroksidasyonu ile ilgili antioksidan özellikleri, kısmen bağlı olabilir ₁ .

Git: 4. SONUÇ


Esansiyel yağlar, antibakteriyel, mantar önleyici ve antioksidan özelliklere sahip olduklarından, gıda endüstrisinde sentetik ürünlere alternatif olarak, ürün raf ömrünü uzatmak için doğal gıda koruyucuları olarak giderek daha fazla kullanılmaktadır. Depolanan tahıllardaki toksijenik küf ve mikotoksinlerin varlığı gibi güvenlik riski, gıda güvenliği için büyük bir endişe kaynağıdır. Depolanmış buğdayın aflatoksinlerle kontaminasyon sıklığı, mevcut kontrol stratejilerinin gıda güvenliğini garanti altına almak için yetersiz olduğunu ve halihazırda uygulananlardan daha sürdürülebilir olan diğer tamamlayıcı tarımsal gıda teknolojilerinin geliştirilmesinin gerekli olduğunu göstermektedir. Bu kapsamda buğday danelerinin depolanması sırasında toksijenik küflerin büyümesini önlemek için doğal bir alternatif strateji geliştirilmiştir. L . soylularEO, A'nın belirgin şekilde inhibisyonuna yol açtı . flavus ve AFB ₁ in vitro üretimi ve ayrıca yaygın gıda kaynaklı mantar türlerinin baskılanması. Depolanmış buğday tanelerinde L ile fümigasyon . nobilis EO azaltılmış A . İşlenmiş tahıllarda flavus sayısı. Ek olarak, EO yüksek antioksidan aktivite gösterdi. Bu bağlamda, buğday depolaması sırasında raf ömrünü uzatmak için biyokorumanın kullanılması, mantar büyümesi ve mikotoksin kontaminasyonundan kaynaklanan ürün kayıplarını azaltmak için Cezayir Tarımsal-gıda endüstrilerinin gelişimi için sürdürülebilir bir çözüm olabilir.

Bu çalışmanın sonuçları, bozulma ve toksijenik küflerin yanı sıra lipid peroksidasyonunu kontrol ederek güvenliklerini ve raf ömrünü artırmak için gıda sistemlerinde fumigant olarak EO'ların uygulanması için gelecekteki araştırmaları haklı çıkarmaktadır. Bu bulgular, yeni biyopolimerler ve nanopartikül kaplamalar gibi güvenli ve çevre dostu özel teknolojilerin geliştirilmesinde dikkate alınmalıdır.

Git: ÇIKAR ÇATIŞMASI


Yazarlar, rekabet eden çıkarları olmadığını beyan eder.

Git: YAZAR KATKILARI


AB, YBM, MA ve LAO deneysel ve analitik çalışmalarda yer aldı. LM, DD ve AA, deneyin tasarımında, veri analizinde ve sonuçların yorumlanmasında yer aldı. Tüm yazarlar nihai makaleyi gözden geçirdi ve onayladı.

Git: ETİK ONAY


Deney herhangi bir hayvan veya insan testi içermez.

Git: TEŞEKKÜRLER


Mevcut araştırma, Cezayir Yüksek Eğitim ve Bilimsel Araştırma Bakanlığı (Grant D00L01UN150120180002) ve Aragon Hükümeti ve FEDER 2014-2020 (Grant Grupo A06_20R) mali desteğiyle gerçekleştirilmiştir.

Git: notlar


Belasli A, Ben Miri Y, Aboudaou M, et al. Defneden elde edilen uçucu yağın antifungal, antitoksijenik ve antioksidan aktiviteleri ( Laurus nobilis L.): Buğday koruyucu olarak potansiyel kullanım . Gıda Bilimi Nutr . 2020; 8 :4717-4729. 10.1002/fsn3.1650 [ CrossRef ] [ Google Akademik ]



Azem Belaslı ve Yamina Ben Miri ortak ilk yazarlardır.



Git: REFERANSLAR

• Abd El-Aziz, AR , Mahmoud, MA , Al-Othman, MR , & Al-Gahtani, MF ( 2015). Aflatoksin kontamine depolanmış kajuları kontrol etmek için seçilmiş uçucu yağların kullanımı ve aflatoksin biyosentez geninin tespiti . The Scientific World Journal , 2015 , 13 10.1155/2015/958192 [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Adams, RP ( 2007). Gaz kromatografisi/kütle spektrometrisi ile uçucu yağ bileşenlerinin tanımlanması (Cilt 456 ). Carol Stream, IL: Allured Publishing Corporation. [ Google Akademik ]
• Aligiannis, N. , Kalpoutzakis, E. , Mitaku, S. , & Chinou, IB ( 2001). İki Origanum türünün uçucu yağlarının bileşimi ve antimikrobiyal aktivitesi . Tarım ve Gıda Kimyası Dergisi , 49 ( 9 ), 4168–4170. 10.1021/jf001494m [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Asi, MR , Iqbal, SZ , Ariño, A. , & Hussain, A. ( 2012). Punjab, Pakistan'dan farklı türlerin sütlerinde mevsimsel değişimlerin ve laktasyon sürelerinin aflatoksin M1 kontaminasyonuna etkisi . Gıda Kontrolü , 25 ( 1 ), 34–38. 10.1016/j.foodcont.2011.10.012 [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Ben Miri, Y. , Ariño, A. , & Djenane, D. ( 2018). Cezayir Citrus limon var. mantar önleyici, aflatoksijenik, antioksidan aktivite ve fitotoksisite çalışması . Eureka ve Citrus sinensis var. Valencia esansiyel yağları . Journal of Essential Oil Bearing Plants , 21 ( 2 ), 345-361. 10.1080/0972060X.2018.1456363 [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Ben Miri, Y. , Belasli, A. , Djenane, D. , & Ariño, A. ( 2019). Gıda sistemlerinde Aspergillus flavus ve aflatoksin B1 üretiminin oluşumunun ve büyümesinin uçucu yağlarla önlenmesi Aflatoksin B1'de oluşumu, tespiti ve toksikolojik etkileri . IntechOpen; 10.5772/intechopen.88247 [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Bluma, R. , Amaiden, MR , Daghero, J. , & Etcheverry, M. ( 2008). Aspergillus bölümünün kontrolü Bitki esansiyel yağları ile Flavi büyümesi ve aflatoksin birikimi . Uygulamalı Mikrobiyoloji Dergisi , 105 ( 1 ), 203–214. 10.1111/j.1365-2672.2008.03741.x [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Boughendjioua, H. ( 2017). Cezayir'de yabani olarak yetişen Laurus nobilis L.'nin yapraklarından elde edilen uçucu yağın etkili antifungal ve antioksidan özellikleri . Uluslararası Biyolojik Bilimler Dergisi , 11 ( 4 ), 164-172. [ Google Akademik ]
• Bouzidi, H. , Lakhlef, Z. , Hellal, Z. , & Djenane, D. ( 2019). Temel d'huiles temel birleşimlerine göre "mikro atmosfer" için koşullar: Effet durant le stockage . Doğa ve Teknoloji , 11 ( 2 ), 35–50. [ Google Akademik ]
• Bouzouita, N. , Nafti, A. , Chaabouni, MM , Lognay, GC , Marlier, M. , Zghoulli, S. , & Thonart, P. ( 2001). Tunus'tan Laurus nobilis yağının kimyasal bileşimi . Esansiyel Yağ Araştırmaları Dergisi , 13 ( 2 ), 116-117. 10.1080/10412905.2001.9699631 [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Byakika, S. , Mukisa, IM , Wacoo, AP , Kort, R. , Byaruhanga, YB , & Muyanja, C. ( 2019). Fermente sorgum-darı içeceklerinde aflatoksin kontaminasyonunun azaltılmasında laktik asit başlatıcıların potansiyel uygulaması . International Journal of Food Contamination , 6 ( 1 ), 4 10.1186/s40550-019-0074-9 [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Cabral, LC , Pinto, VF ve Patriarca, A. ( 2013). Gıdalarda mantar bozulmasını ve mikotoksin üretimini kontrol etmek için bitki kaynaklı bileşiklerin uygulanması . Uluslararası Gıda Mikrobiyolojisi Dergisi , 166 ( 1 ), 1–14. 10.1016/j.ijfoodmicro.2013.05.026 [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Caputo, L. , Nazzaro, F. , Souza, L. , Aliberti, L. , De Martino, L. , Fratianni, F. , … De Feo, V. ( 2017). Laurus nobilis : Uçucu yağın bileşimi ve biyolojik aktiviteleri . Molecules , 22 ( 6 ) , 930 10.3390/molecules22060930 [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Chaudhari, AK , Singh, VK , Dwivedy, AK , Das, S. , Upadhyay, N. , Singh, A. , … Dubey, NK ( 2020). Kimyasal olarak karakterize edilen Pimenta dioica (L.) Merr. Depolanmış mısırın mantar ve aflatoksin B1 kontaminasyonuna ve olası etki şekline karşı yeni bir bitki bazlı antimikrobiyal olarak uçucu yağ . Doğal Ürün Araştırması , 34 ( 5 ), 745–749. 10.1080/14786419.2018.1499634 [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Cherrat, L. , Espina, L. , Bakkali, M. , García‐Gonzalo, D. , Pagán, R. , & Laglaoui, A. ( 2014). Fas'tan Laurus nobilis L. ve Myrtus communis L. esansiyel yağlarının kimyasal bileşimi ve antioksidan özellikleri ve gıdaların korunması için tek başına veya kombine işlemlerde etki eden antimikrobiyal aktivitelerinin değerlendirilmesi . Gıda ve Tarım Bilimi Dergisi , 94 ( 6 ), 1197–1204. 10.1002/jsfa.6397 [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Da Silva Bomfim, N. , Kohiyama, CY , Nakasugi, LP , Nerilo, SB , Galerani Mossini, SA , Ramoli, JCZ , … de Abreu Filho, BA ( 2020). Biberiye esansiyel yağının ( Rosmarinus officinalis L.) Aspergillus flavus'a karşı antifungal ve antiaflatoksijenik aktivitesi . Gıda Katkı Maddeleri ve Bulaşanlar: Bölüm A , 37 10.1080/19440049.2019.1678771 [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Deba, F. , Xuan, TD , Yasuda, M. , & Tawata, S. ( 2008). Bidens pilosa Linn'den elde edilen uçucu yağların kimyasal bileşimi ve antioksidan, antibakteriyel ve antifungal aktiviteleri . var. Radyata . Gıda Kontrolü , 19 ( 4 ), 346–352. 10.1016/j.foodcont.2007.04.011 [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Djenane, D. , Gómez, D. , Yangüela, J. , Roncales, P. , & Ariño, A. ( 2019). Cezayir iğdesinden ( Olea europaea var. sylvestris ) zeytin yaprağı ekstresi, teşhir sırasında çiğ helal kıymanın mikrobiyolojik güvenliği ve raf ömrü stabilitesi üzerine . Gıdalar , 8 ( 1 ). 10.3390/foods8010010 [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Durazzo, A. ve Lucarini, MA ( 2018). Mevcut atış ve antioksidan araştırma stratejisinin yeniden düşünülmesi . Brezilya Analitik Kimya Dergisi , 5 , 9–11. 10.30744/brjac.2179-3425.2018.5.20.9-11 [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• EFSA (Avrupa Gıda Güvenliği Otoritesi) . (2007). Badem, fındık, antep fıstığı ve türev ürünlerdeki aflatoksinler için mevcut maksimum seviyelerin olası bir artışıyla tüketici sağlığı riskinin potansiyel artışına ilişkin gıda zincirindeki (CONTAM) kirleticiler hakkındaki bilimsel panelin görüşü . EFSA Dergisi , 5 ( 3 ), 446. [ Google Akademik ]
• FAO/WHO (Birleşmiş Milletler Gıda ve Tarım Örgütü/Dünya Sağlık Örgütü) . (2018). Aflatoksinler. Gıdalardaki belirli kirleticilerin değerlendirilmesi ( FAO/WHO Gıda Katkı Maddeleri Ortak Uzman Komitesinin (JECFA) seksen üçüncü raporu), 11-40. [ Google Akademik ]
• FDA (Gıda ve İlaç İdaresi) . (2019). ABD Federal Düzenlemeler Yasası. Başlık 21, Bölüm 182, 2019. Genel Olarak Güvenli Olarak Tanınan Maddeler. Bölüm 182(20), 129–130. Uçucu yağlar, oleoresinler (çözücü içermez) ve doğal özütleyiciler (distilatlar dahil) . Washington, DC: .Federal Sicil Dairesi (Amerika Birleşik Devletleri). [ Google Akademik ]
• Ferreira, FD , Kemmelmeier, C. , Arrotéia, CC , da Costa, CL , Mallmann, CA , Janeiro, V. , … Machinski, M. Jr ( 2013). Curcuma longa L.'nin uçucu yağının ve kurkuminin Aspergillus flavus link tarafından aflatoksin üretimi üzerindeki inhibitör etkisi . Gıda Kimyası , 136 ( 2 ), 789–793. 10.1016/j.foodchem.2012.08.003 [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Flamini, G. , Tebano, M. , Cioni, PL , Ceccarini, L. , Ricci, AS , & Longo, I. ( 2007). Laurus nobilis L.'nin uçucu yağının ekstraksiyonu için geleneksel yöntem ile bir fırına başvurmadan yerinde uygulanan mikrodalgaları kullanan yeni bir yöntem arasında karşılaştırma . Journal of Chromatography A , 1143 ( 1–2 ), 36-40. 10.1016/j.chroma.2007.01.031 [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• García‐Díaz, M. , Patiño, B. , Vázquez, C. , & Gil‐Serna, J. ( 2019). Depolama sırasında mısır tanelerinin Aspergillus flavus büyümesini ve aflatoksin kontaminasyonunu önlemek için yeni bir niozom kapsüllü uçucu yağ formülasyonu . Toksinler , 11 , 646 10.3390/toksinler11110646 [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Gusarov, I. , Shatalin, K. , Starodubtseva, M. , & Nudler, E. ( 2009). Endojen nitrik oksit, bakterileri geniş bir antibiyotik yelpazesine karşı korur . Bilim , 325 ( 5946 ), 1380-1384. 10.1126/science.1175439 [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Guynot, ME , MarÍn, S. , SetÚ, L. , Sanchis, V. , & Ramos, AJ (2005). Unlu mamüllerdeki yaygın bozulma mantarlarına karşı bazı uçucu yağların mantar önleyici aktivitesinin taranması . Gıda Bilimi ve Teknolojisi Uluslararası , 11 ( 1 ), 25–32. 10.1177/1082013205050901 [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Haddouchi, F. , Lazouni, HA , Meziane, A. , & Benmansour, A. ( 2009). Etude physicochimique et microbiologique de l'huile essentielle de Thymus fontanesii Boiss & Reut . Afrique Science: Revue Internationale Des Sciences Et Technologie , 5 ( 2 ). [ Google Akademik ]
• Hmiri, S. , Rahouti, M. , Habib, Z. , Satrani, B. , Ghanmi, M. , & El Ajjouri, M. ( 2011). Antifongique des huiles essentielles des huiles essentielles de Mentha pulegium ve d' Eucalyptus Camaldulensis dans la lutte biologique contre les champignons sorumluların de la détérioration des pommes en koruma . Bülten De La Société Royale Des Sciences De Liège , 80 , 824–836. https://popups.uliege.be:443/0037‐9565/index.php?id=3375 [ Google Akademik ] adresinden alındı
• IARC (Uluslararası Kanser Araştırmaları Ajansı) . (2012). Kimyasal maddeler ve ilgili meslekler . İnsanlara Yönelik Kanserojen Risklerin Değerlendirilmesine İlişkin IARC Monografları Cilt 100F, s. 225–248. Lyon, Fransa [ Google Akademik ]
• Imelouane, B. , Amhamdi, H. , Wathelet, JP , Ankit, M. , Khedid, K. , & El Bachiri, A. ( 2009). Doğu Fas'tan kekik ( Thymus vulgaris ) uçucu yağının kimyasal bileşimi ve antimikrobiyal aktivitesi . Uluslararası Tarım ve Biyoloji Dergisi , 11 ( 2 ), 205–208. [ Google Akademik ]
• Iqbal, SZ , Asi, MR , Ariño, A. , Akram, N. , & Zuber, M. ( 2012). Pakistan'dan gelen pirincin farklı fraksiyonlarında aflatoksin kontaminasyonu ve diyet alımlarının tahmini . Mikotoksin Araştırması , 28 ( 3 ), 175–180. 10.1007/s12550-012-0131-1 [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Jayashree, T. ve Subramanyam, C. (2000). Aspergillus parasiticus tarafından aflatoksin üretimi için bir ön koşul olarak oksidatif stres . Serbest Radikal Biyoloji ve Tıp , 29 ( 10 ), 981–985. 10.1016/s0891-5849(00)00398-1 [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Kedia, A. , Prakash, B. , Mishra, PK , & Dubey, NK ( 2014). Cuminum cyminum (L.) tohum esansiyel yağının antifungal ve antiaflatoksijenik özellikleri ve depolanmış ürünlerde koruyucu olarak etkinliği . Uluslararası Gıda Mikrobiyolojisi Dergisi , 168 , 1–7. 10.1016/j.ijfoodmicro.2013.10.008 [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Kılıç, A. , Kollmannsberger, H. , & Nitz, S. ( 2005). Laurus nobilis L'de glikozidik olarak bağlı uçucular ve lezzet öncüleri . Tarım ve Gıda Kimyası Dergisi , 53 ( 6 ), 2231–2235. 10.1021/jf040373 [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Kim, JH , Yu, J. , Mahoney, N. , Chan, KL , Molyneux, RJ , Varga, J. , … Campbell, BC ( 2008). Aflatoksin biyosentezinin antioksidan bazlı inhibisyonunun fonksiyonel genomiğinin aydınlatılması . Uluslararası Gıda Mikrobiyolojisi Dergisi , 122 ( 1–2 ), 49–60. 10.1016/j.ijfoodmicro.2007.11.058 [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Kujur, A. , Yadav, A. , Kumar, A. , Singh, PP , & Prakash, B. ( 2019). Sentetik antifungal ve aflatoksin B1 baskılayıcı ajanların biyorasyonel bir alternatifi olarak nanokapsüllenmiş metil salisilat . Environ Sci Pollut Res International , 26 ( 18 ), 18440–18450. 10.1007/s11356-019-05171-5 [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Kumar, A. , Kujur, A. , Singh, PP , & Prakash, B. ( 2019). Gıda kaynaklı küflere ve aflatoksin B1 kontaminasyonuna karşı nanokapsüllü bitki bazlı biyoaktif formülasyon: Gıda sisteminde hazırlama, karakterizasyon ve stabilite değerlendirmesi . Gıda Kimyası , 287 , 139–150. 10.1016/j.foodchem.2019.02.045 [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Kumar, A. , Shukla, R. , Singh, P. , Prasad, CS , & Dubey, NK ( 2008). Değerlendirilmesi Thymus vulgaris gıda maddelerinin hasat sonrası mantar istilasının karşı güvenli botanik koruyucu olarak L. uçucu yağı . Yenilikçi Gıda Bilimi ve Gelişen Teknolojiler , 9 ( 4 ), 575–580. 10.1016/j.ifset.2007.12.05 [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Lasram, S. , Zemni, H. , Hamdi, Z. , Chenenaoui, S. , Houissa, H. , Saidani Tounsi, M. , & Ghorbel, A. ( 2019). Carum carvi L., Coriandrum sativum L. tohum esansiyel yağlarının ve bunların ana terpen bileşenlerinin Aspergillus flavus'a karşı antifungal ve antiaflatoksinojenik aktiviteleri . Endüstriyel Bitkiler ve Ürünler , 134 , 11–18. 10.1016/j.indcrop.2019.03.037 [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Li, Z. , Lin, S. , An, S. , Liu, L. , Hu, Y. , & Wan, L. ( 2019). Zerdeçal esansiyel yağı ile birleştirilmiş kitosan ambalaj filmlerinin hazırlanması, karakterizasyonu ve antiaflatoksijenik aktivitesi . Uluslararası Biyolojik Makromoleküller Dergisi , 131 , 420-434. 10.1016/j.ijbiomac.2019.02.16910.1016/j.ijbiomac.2019.02.169 [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Mesa-Arango, AC , Montiel-Ramos, J. , Zapata, B. , Durán, C. , Betancur-Galvis, L. , & Stashenko, E. ( 2009). Kolombiyalı Lippia alba (Mill.) NE Brown'ın uçucu yağlarından elde edilen sitral ve karvon kemotipleri : Kompozisyon, sitotoksisite ve antifungal aktivite . Memorias do Instituto Oswaldo Cruz , 104 ( 6 ), 878-884. [ PubMed ] [ Google Akademik ]
• Miraliakbari, H. ve Shahidi, F. ( 2008). Ağaç fıstığı yağlarının küçük bileşenlerinin antioksidan aktivitesi . Gıda Kimyası , 111 ( 2 ), 421–427. 10.1016/j.foodchem.2008.04.008 [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Mishra, PK , Singh, P. , Prakash, B. , Kedia, A. , Dubey, NK , & Chanotiya, CS ( 2013). Uçucu yağ bileşenlerinin bitkisel hammaddeleri bozan mantarlara karşı bitki bazlı koruyucu olarak değerlendirilmesi . Uluslararası Biyobozunma ve Biyobozunma , 80 , 16–21. 10.1016/j.ibiod.2012.12.017 [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Narasaiah, KV , Sashidhar, RB ve Subramanyam, C. (2006). Aflatoksin ve öncü ara ürünlerinin üretiminde oksidatif stresin biyokimyasal analizi . Mikopatoloji , 162 ( 3 ), 179 10.1007/s11046-006-0052-7 [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Nazareth, TM , Alonso‐Garrido, M. , Stanciu, O. , Mañes, J. , Manyes, L. , & Meca, G. ( 2020). Alil izotiyosiyanatın transkripsiyonel profil, aflatoksin sentezi ve Aspergillus büyümesi üzerindeki etkisi . Uluslararası Gıda Araştırmaları , 128 , 108786 10.1016/j.foodres.2019.108786 [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Oliveira, RC , Carvajal‐Moreno, M. , Correa, B. , & Rojo‐Callejas, F. (2020). Kekik esansiyel yağının Aspergillus flavus üzerindeki antifungal ve anti-aflatoksijenik etkilerini araştırmak için hücresel, fizyolojik ve moleküler yaklaşımlar . Gıda Kimyası , 315 10.1016/j.foodchem.2019.126096 [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Ouibrahim, A. , Tlili‐Ait‐kaki, Y. , Bennadja, S. , Amrouni, S. , Djahoudi, AG , & Djebar, MR ( 2013). Cezayir'in kuzeydoğusundaki Laurus nobilis L., Rosmarinus officinalis L. ve Ocimum basilicum L.'nin antibakteriyel aktivitesinin değerlendirilmesi . Afrika Mikrobiyoloji Araştırmaları Dergisi , 7 ( 42 ), 4968-4973. 10.5897/AJMR2012.2390 [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Peixoto, LR , Rosalen, PL , Silva Ferreira, GL , Almeida Freires, I. , de Carvalho, FG , Castellano, LR , & de Castro, RD ( 2017). Laurus nobilis Linnaeus esansiyel yağının Candida spp'ye karşı antifungal aktivitesi, etki şekli ve anti-biyofilm etkileri . Oral Biyoloji Arşivleri , 73 , 179-185. 10.1016/j.archoralbio.2016.10.013 [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Prakash, B. , Mishra, PK , Kedia, A. , & Dubey, NK ( 2014). Kimyasal olarak karakterize edilmiş Boswellia carterii Birdw esansiyel yağının antifungal, antiaflatoksin ve antioksidan potansiyeli ve Piper nigrum L. meyvelerinin korunmasında in vivo pratik uygulanabilirliği . LWT-Gıda Bilimi ve Teknolojisi , 56 ( 2 ), 240–247. 10.1016/j.lwt.2013.12.023 [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Prakash, B. , Singh, P. , Kedia, A. , & Dubey, NK ( 2012). Bazı uçucu yağların gıda koruyucu olarak antifungal, antiaflatoksin, antioksidan aktiviteleri ve gıda sisteminde in vivo etkinliğine dayalı olarak değerlendirilmesi . Uluslararası Gıda Araştırmaları , 49 ( 1 ), 201–208. 10.1016/j.foodres.2012.08.020 [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Quézel, P. ve Santa, S. (1963). Nouvelle flore de l'Algérie et des régions désertiques méridionales (Cilt II ). Paris, Fransa: Centre National De La Recherche Scientifique. [ Google Akademik ]
• Reddy, KRN , Reddy, CS ve Muralidharan, K. (2009). Pirinç tanelerini enfekte eden Aspergillus flavus tarafından büyüme ve aflatoksin üretimi üzerindeki botanik ve biyokontrol ajanlarının potansiyeli . Gıda Kontrolü , 20 ( 2 ), 173–178. 10.1016/j.foodcont.2008.03.009 [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Shukla, R. , Kumar, A. , Singh, P. , & Dubey, NK ( 2009). Lippia alba (Mill.) NE Brown esansiyel yağı ve monoterpen aldehit bileşenlerinin bazı yenilebilir baklagil tohumlarından izole edilen mantarlara ve aflatoksin B1 üretimine karşı etkinliği . Uluslararası Gıda Mikrobiyolojisi Dergisi , 135 ( 2 ), 165–170. 10.1016/j.ijfoodmicro.2009.08.02 [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Shukla, R. , Singh, P. , Prakash, B. , & Dubey, NK ( 2012). Nohut tohumlarından elde edilen mantar izolatlarına karşı Callistemon lanceolatus (Sm.) Tatlı uçucu yağ ve ana bileşeni 1, 8-sineolün antifungal, aflatoksin inhibisyonu ve antioksidan aktivitesi . Gıda Kontrolü , 25 ( 1 ), 27–33. 10.1016/j.foodcont.2011.10.010 [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Simić, A. , Soković, MD , Ristić, M. , Grujić‐Jovanović, S. , Vukojević, J. , & Marin, PD ( 2004). Bazı Lauraceae esansiyel yağlarının kimyasal bileşimi ve antifungal aktiviteleri . Fitoterapi Araştırması , 18 ( 9 ), 713–717. 10.1002/ptr.1516 [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Singh, HP , Batish, DR , Kaur, S. , Arora, K. , & Kohli, RK ( 2006). α-Pinene büyümeyi engeller ve köklerde oksidatif strese neden olur . Botanik Annals , 98 ( 6 ), 1261–1269. 10.1093/aob/mcl213 [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Snuossi, M. , Trabelsi, N. , Ben Taleb, S. , Dehmeni, A. , Flamini, G. , & De Feo, V. ( 2016). Laurus nobilis , Zingiber officinale ve Anethum graveolens uçucu yağlar: Balık ve kabuklu deniz hayvanlarından izole edilen bakterilere karşı bileşim, antioksidan ve antibakteriyel aktiviteler . Molecules , 21 ( 10 ), 1414 10.3390/molecules21101414 [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Tajkarimi, MM , İbrahim, SA , & Cliver, DO ( 2010). Gıdalarda antimikrobiyal bitki ve baharat bileşikleri . Gıda Kontrolü , 21 ( 9 ), 1199–1218. 10.1016/j.foodcont.2010.02.003 [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Taoudiat, A. , Djenane, D. , Ferhat, Z. , & Spigno, G. ( 2018). Etkisi Laurus nobilis Chemlal sızma zeytin yağı, foto-oksidatif stabilitesi L. uçucu yağ ve değişik ambalaj sistemleri . Gıda Bilimi ve Teknolojisi Dergisi , 55 ( 10 ), 4212–4222. 10.1007/s13197-018-3357-x [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Tian, J. , Ban, X. , Zeng, H. , He, J. , Huang, B. , & Wang, Y. ( 2011). Cicuta virosa L. var'dan elde edilen uçucu yağın kimyasal bileşimi ve antifungal aktivitesi . latisecta Celak . International Journal of Food Microbiology , 145 ( 2-3 ), 464-470. 10.1016/j.ijfoodmicro.2011.01.023 [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Tian, J. , Huang, B. , Luo, X. , Zeng, H. , Ban, X. , He, J. , & Wang, Y. ( 2012). Kontrol Aspergillus flavus ile tarçın jensenianum Hand.-Mazz uçucu bitki yağı ve bir gıda katkı maddesi olarak potansiyel kullanımı . Gıda Kimyası , 130 ( 3 ), 520–527. 10.1016/j.foodchem.2011.07.061 [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Tzortzakis, NG ve Economakis, CD ( 2007). Limon otunun ( Cympopogon citratus L.) önemli hasat sonrası patojenlere karşı antifungal aktivitesi . Yenilikçi Gıda Bilimi ve Gelişen Teknolojiler , 8 ( 2 ), 253–258. 10.1016/j.ifset.2007.01.002 [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Van den Dool, H. ve Kratz, PD (1963). Doğrusal sıcaklık programlı gaz-sıvı bölüm kromatografisini içeren tutma indeksi sisteminin genelleştirilmesi . Kromatografi Dergisi , 11 , 463-471. 10.1016/S0021-9673(01)80947-X [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Vekiari, SA , Protopapadakis, EE , Papadopoulou, P. , Papanicolaou, D. , Panou, C. , & Vamvakias, M. ( 2002). Bir Girit limon çeşidinin yapraklarından ve kabuğundan uçucu yağın bileşimi ve mevsimsel değişimi . Tarım ve Gıda Kimyası Dergisi , 50 ( 1 ), 147-153. 10.1021/jf001369a [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Verdian-rizi, M. ve Hadjiakhoondi, A. ( 2008). İran'da büyüyen farklı büyüme aşamalarındaki Laurus nobilis L.'nin uçucu yağ bileşimi . Zeitschrift Für Naturforschung C , 63 ( 11-12 ), 785-788. 10.1515/znc-2008-11-1201 [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Wang, P. , Ma, L. , Jin, J. , Zheng, M. , Pan, L. , Zhao, Y. , … Xing, F. ( 2019). Aspergillus flavus'ta sinnamaldehitin anti-aflatoksijenik mekanizması . Science Reports , 9 ( 1 ), 10499 10.1038/s41598-019-47003-z [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Wang, SY , Chen, CT , Sciarappa, W. , Wang, CY , & Camp, MJ ( 2008). Organik ve geleneksel olarak yetiştirilen yaban mersini meyve kalitesi, antioksidan kapasitesi ve flavonoid içeriği . Tarım ve Gıda Kimyası Dergisi , 56 ( 14 ), 5788-5794. 10.1021/jf703775r [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Wild, CP ve Gong, YY (2010). Mikotoksinler ve insan hastalığı: Büyük ölçüde göz ardı edilen küresel bir sağlık sorunu . Karsinojenez , 31 ( 1 ), 71-82. 10.1093/carcin/bgp264 [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Yadav, A. , Kujur, A. , Kumar, A. , Singh, PP , Prakash, B. , & Dubey, NK ( 2019). Nanokapsüllenmiş topuz esansiyel yağının gıda kaynaklı küflere, aflatoksin B1 kontaminasyonuna ve serbest radikal oluşumuna karşı koruyucu etkinliğinin değerlendirilmesi . LWT-Gıda Bilimi ve Teknolojisi , 108 , 429-436. 10.1016/j.lwt.2019.03.075 [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Yasein, AS , El-Said, AHM ve El-Dawy, EGA (2020). Uçucu yağlar ile bebek mamalarından izole edilen toksijenik Aspergillus suşlarının biyolojik kontrolü . Lezzet ve Koku Dergisi , 35 , 182–189. 10.1002/ffj.3551 [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Yassin, MA , El-Samawaty, ARMA , Moslem, M. , Bahkali, A. , & Abd-Elsalam, K. ( 2011). Hasat sonrası mısır tanelerinde mantar biyotası ve aflatoksijenik Aspergillus oluşumu . Fresenius Çevre Bülteni , 20 ( 4 ), 903-909. [ Google Akademik ]
• Yılmaz, ES , Timur, M. , & Aslım, B. ( 2013). Hatay, Türkiye'den Defne esansiyel yağının antimikrobiyal, antioksidan aktivitesi . Esansiyel Yağlı Bitkiler Dergisi , 16 ( 1 ), 108-116. 10.1080/0972060X.2013.764158 [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
• Yuan, J. , Li, D. , Qin, L. , Shen, J. , Guo, X. , Tumukunde, E. , … Wang, S. ( 2019). Hexa büyüme, aflatoksin biyosentezi ve virülans için gerekli olan Aspergillus flavus . BMC Molecular Biology , 20 ( 1 ), 4 10.1186/s12867-019-0121-3 [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]

[maturidi]

Bulgaristan'dan Laurus nobilis L. Uçucu Yağlarının Kimyasal Bileşimi ve Antimikrobiyal Aktivitesi

Hafize Fidan , ^{1, *} Galina Stefanova , ² Iliana Kostova , ³ Stanko Stankov , ¹ Stanka Damyanova , ³ Albena Stoyanova , ¹ ve Valtcho D. Zheljazkov ⁴
Derek J. McPhee, Akademik Editör
Yazar bilgileri Makale notları Telif hakkı ve Lisans bilgileri Sorumluluk Reddi
Bu makale, PMC'deki diğer makaleler tarafından alıntılanmıştır .
Git: Soyut


Laurel, Laurus nobilis L., Güney Avrupa ve Akdeniz bölgesine özgü Lauraceae familyasına ait, yaprak dökmeyen bir bitkidir. Bu, Bulgaristan'dan defne esansiyel yağının (EO) bileşimi ve biyoaktivitesi hakkında ilk rapordur. Meyve, dal ve yapraklarda yağ verimi sırasıyla %0,78, %0,80 ve %3,25 olarak bulunmuştur. Meyve EO'sundaki ana bileşenler 1,8-sineol (%33,3), α- terpinil asetat (%10,3), α- pinen (%11,0), β- elemen (%7,5), sabinen (%6,3), β idi. -fellandren (%5,2), bornil asetat (%4,4) ve kamfen (%4,3); dal EO'dakiler 1,8-sineol (%48,5), a- terpinil asetat (%13,1), metil öjenol (%6,6), β- linalool (%3,8),p- pinen (%3.4), sabinen (%3.3) ve terpinen-4-ol (%3.3); ve yaprak EO'dakiler 1,8-sineol (%41.0), a- terpinil asetat (%14.4), sabinen (%8.8), metil öjenol (%6.0), β- linalool (%4.9) ve α idi. -terpineol (%3.1). Defne EO'larının antibakteriyel ve antifungal özellikleri, agar kuyusu difüzyon yöntemine göre incelenmiştir. Yaprak EO, test edilen mikroorganizmaların hemen hemen tüm suşlarına karşı antibakteriyel ve antifungal aktiviteler gösterirken, dal EO sadece Staphylococcus aureus'u inhibe edebildi . Pseudomonas aeruginosa ATCC 9027 ve Escherichia coliATCC 8739, defne EO'ya karşı en yüksek direnç gösteren bakteri suşlarıydı. Sonuçlar, EO endüstrisine ve biyopestisit gelişimine fayda sağlayabilir.

Anahtar kelimeler: tatlı defne, uçucu yağlar, kimyasal karakterizasyon, antimikrobiyal aktivite
Git: 1. Giriş


Lauraceae familyasına ait defne veya tatlı defne ( Laurus nobilis L.), güney Akdeniz bölgesine özgü bir bitkidir. O bölgede değeri yüksek baharat bitkisi olarak, Avrupa ve Amerika'da ise süs bitkisi olarak yetiştirilmektedir. Doğu Bulgaristan'da, Karadeniz kıyılarında doğallaştırılmış bir kaçak olarak da yetişir.

Defne meyvelerinin ve yapraklarının sulu özleri, bitkisel tıpta büzücü bir ajan olarak ve çeşitli nörolojik, dermatolojik ve ürolojik bozuklukların tedavisinde kullanılmıştır [ 1 ]. Ek olarak, defne esansiyel yağı (EO) şu anda halk ilaçlarında romatizma ve dermatit gibi farklı sağlık sorunlarının tedavisi için kullanılmaktadır [ 1 , 2 ].

Fitokimyasal analizler, uçucu ve uçucu olmayan yağlar, flavonoidler, tanenler, seskiterpenik alkoller, alkaloidler, mineraller ve vitaminlerin bileşiklerinin varlığını göstermiştir [ 2 , 3 ].

Defne EO verimi ve bileşiminin, büyüme ortamı, hasat mevsimi, bitki parçaları, ekstraksiyon yöntemi ve diğerleri gibi çeşitli faktörlerden etkilendiği gösterilmiştir. Defne meyvelerinin EO içeriği (verimi) geniş bir aralıkta değişiyordu, %0,60-4,30 [ 2 , 3 , 4 , 5 , 6 , 7 , 8 , 9 , 10 ] ve yaprakların EO içeriği de büyük ölçüde değişiyordu. %0,5 ile %4,3 arasında [ 2 , 11 , 12 , 13 , 14 , 15 , 16 , 17 , 18 ,19 , 20 , 21 , 22 , 23 , 24 , 25 , 26 ].

Önceki çalışmalarda meyve EO'larının ana bileşikleri 1,8-sineol (%8,10-48,0), a- terpinil asetat (%3,67-10,4), sabinen (%4,49-11,4), a- phellandren, öjenol, metil öjenol idi. , a- pinen; β -ocimene, β -pinene, vb., (%3,91–12,8) [ 2 , 5 , 6 , 7 , 8 , 9 , 10 ].

Yaprak EO'nun 1,8-sineol (%30-70), linalool (%0.9-26.9), α- terpinil asetat (%4,50-25.7), α- pinen, β- pinen, sabinen, α -terpineol, terpineol-4, vb. [ 11 , 12 , 13 , 14 , 15 , 16 , 17 , 18 , 19 , 20 , 21 , 22 , 23 , 24 , 25 , 26]. EO'lar gibi doğal ürünlere artan ilgi ve çeşitli kozmetik ürünlere bitki özlerinin dahil edilmesi, çeşitli bölgelerden defne genotiplerinin kimyasal bileşiminin derinlemesine analizi için bir ön koşuldur. Bazı araştırmalara göre [ 27 , 28 ], bazı EO bileşenleri kozmetik ürünlere dahil edildiğinde alerjik reaksiyonlara neden olabilir.

Defne EO'ları antimikrobiyal [ 14 , 15 , 16 , 17 , 18 , 24 , 26 , 29 , 30 , 31 , 32 , 33 ], antioksidan [ 12 , 15 , 16 , 20 , 21 , 23 , 26 , 32 , 33 ] ve farmakolojik özellikler [ 13 , 33 ]]. Biyolojik aktivitesi nedeniyle, defne yaprağı EO, kozmetik [ 1 , 34 ] ve tıpta [ 1 , 8 ] doğal bir takviye veya antioksidan olarak kabul edilebilir .

Bulgaristan'da, defne esas olarak bir süs bitkisi veya en güneydeki bölgelerde vahşi doğada kaçak olarak bulunur. Bulgaristan'daki defne genotip havuzunun çoğunluğu muhtemelen İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Yunanistan'dan getirilmiştir [ 35 ]. Bununla birlikte, bazıları 15. yüzyıldan 18. yüzyıla kadar veya Osmanlı döneminde Ortadoğu ülkelerinden aktarılmış olabilir. Genel olarak, defne meyveleri hasat edilmez ve bu nedenle, benzersiz özelliklere ve diğer yeni biyoaktivitelere sahip bir EO sağlama potansiyeline sahip olmalarına rağmen kullanılmazlar. Yaprakları, çeşitli ürünlerin yapımında olduğu kadar, halk hekimliğinde de gıda endüstrisinde baharat ve koruyucu olarak kullanılmıştır. Georgiev ve Lazarov'a göre [ 36], Bulgaristan'da bulunan defne ağaçları, ülkenin daha sıcak bölgelerinde yetişen bitkilerde daha yüksek olan yeterli bir EO içeriğine sahipti. Sürgünlerin orta kısmındaki yapraklar daha yüksek EO içeriğine sahipti (%1.9-3.35). Dallardaki EO (% 0,4'ten az), yaprakların işlenmesinden kaynaklanan atıklarla (ezilmiş ve standart olmayan yapraklar) birlikte EO üretimi için bir hammadde olarak kullanılmalarına izin verdi. Ancak, sonraki yazarlar EO kompozisyonunu analiz etmediler.

Geleneksel olmayan ve yeterince keşfedilmemiş bitki türlerinden biyolojik olarak aktif maddelere artan bir ilgi vardır. Bulgaristan, Avrupa'nın en büyük EO üreticilerinden biridir; damıtma tesisleri ve ağı, yerel olarak üretilen doğallaştırılmış bitkilerden yeni bir EO'yu kolayca barındırabilir. Endüstrinin gösterdiği ilgiye rağmen, Bulgaristan'da bulunan defne EO'larının bileşimi ve antimikrobiyal aktivitesi hakkında daha önce yapılmış bir çalışma bulunmamaktadır.

Bu çalışma, parfümeri, kozmetik ve farmasötik ürünlerde kullanım için olası bir bileşen kaynağı olarak Bulgaristan'da yetiştirilen defnenin farklı kısımlarından EO'ların kimyasal bileşimini, antibakteriyel ve antifungal aktivitelerini belirlemeyi amaçlamıştır.

Git: 2. Sonuçlar


Bu çalışmada, EO içeriği (verim) meyvelerde %0,78 ± %0,01, dallarda %0,80 ± %0,01 ve yapraklarda %3,25 ± %0,03 olmuştur. 2.1. Kimyasal bileşim


Defne yapraklarından, dallardan ve meyvelerden elde edilen EO'ların kimyasal bileşimi şurada listelenmiştir: tablo 1. Defne EO açık sarıydı ve belirli bir kokusu vardı. Bu çalışmanın meyve EO'sunda, toplam içeriğin %99,3'ünü temsil eden 38 bileşen tanımlanmıştır. Bileşenlerin on iki tanesi EO'nun %1'inin üzerindeki konsantrasyonlardaydı. Meyve EO'sundaki ana bileşenler (%3'ün üzerinde), 1,8-sineol (%33,3), α-terpinil asetat (%10,3), α- pinen (%11,0), β- elemen (%7,45), sabinen ( %6,30), p- phellandren (%5,2), bornil asetat (%4,38) ve kamfen (%4,3). tablo 1


Defne ( Laurus nobilis L. ) meyvelerinin, dallarının ve yapraklarının esansiyel yağının kimyasal bileşimi .

1	α -Tujen	931	nd *	0,29 ± 0,00	0,32 ± 0,00
2	α -Pinen	939	11.01 ± 0.15	2,94 ± 0,03	2.56 ± 0.03
3	kamphen	954	4,33 ± 0,05	0,30 ± 0,00	0.18 ± 0.00
4	sabinen	971	6,30 ± 0,07	3,33 ± 0,07	8,82 ± 0,13
5	β -pinen	979	0.28 ± 0.00	3,44 ± 0,07	2,45 ± 0,06
6	β -Mirsen	991	0,34 ± 0,00	0.19 ± 0.00	0,31 ± 0,00
7	α -Phellandren	1003	5,18 ± 0,06	0,38 ± 0,00	1,01 ± 0,02
8	α -Terpinen	1014	0,22 ± 0,00	0,89 ± 0,00	0,52 ± 0,00
9	p -Simen	1020	nd	1.00 ± 0.02	0.18 ± 0.00
10	limonen	1029	2,25 ± 0,04	1,68 ± 0,03	0,04 ± 0,00
11	1,8-sineol	1032	33.33 ± 0.70	48,53 ± 0,75	41.02 ± 0.71
12	cis-β -ocimene	1046	0.16 ± 0.00	nd	nd
13	trans-β -ocimene	1050	0,72 ± 0,00	nd	nd
14	γ -Terpinen	1055	0,44 ± 0,00	1,35 ± 0,03	0,99 ± 0,02
15	cis -Sabinene hidrat	1065	nd	nd	0,62 ± 0,00
16	β -Linalool	1096	2,16 ± 0,06	3,80 ± 0,07	4,92 ± 0,08
17	Terpinen- 4- ol	1179	0,85 ± 0,00	3,25 ± 0,07	2,35 ± 0,04
18	α -Terpineol	1189	1.55 ± 0.04	1,73 ± 0,05	3,11 ± 0,06
19	Bornil asetat	1286	4,38 ± 0,08	0,52 ± 0,00	0,65 ± 0,00
20	a- Terpinil asetat	1333	10.30 ± 0.30	13.09 ± 0.33	14.44 ± 0.35
21	timol	1336	0,20 ± 0,00	0.70 ± 0.00	0.15 ± 0.00
22	öjenol	1363	0,21 ± 0,00	0,33 ± 0,00	1,47 ± 0,02
23	β -Elemene	1390	7,45 ± 0,07	0,25 ± 0,00	0,78 ± 0,00
24	metilöjenol	1402	1.58 ± 0.04	6,62 ± 0,06	6,03 ± 0,06
25	β -Karyofillen	1429	0,51 ± 0,00	0,35 ± 0,00	0,32 ± 0,00
26	Germacrene D	1484	nd	nd	0,25 ± 0,00
27	bisiklogermakren	1501	nd	nd	0.16 ± 0.00
28	karyofillen oksit	1574	0,61 ± 0,00	0,41 ± 0,00	0,34 ± 0,00
29	Ledol	1602	0,31 ± 0,00	0.27 ± 0.00	0,39 ± 0,00
30	(-)-Spathulenol	1619	0,25 ± 0,00	0,21 ± 0,00	0,31 ± 0,00
31	τ-Cadinol	1628	0.44 ± 0.00	0.38 ± 0.00	0.55 ± 0.00
32	β-Eudesmol	1642	0.37 ± 0.00	0.32 ± 0.00	0.47 ± 0.00
34	Cedren-13-ol acetate<8->	1788	0.97 ± 0.00	nd	nd
34	n-Heneicosane	2100	0.19 ± 0.00	0.16 ± 0.00	0.24 ± 0.00
35	Phytol	2105	0.21 ± 0.00	0.18 ± 0.00	0.26 ± 0.00
36	n-Docosane	2200	0.21 ± 0.00	0.18 ± 0.00	0.26 ± 0.00
37	n-Tricosane	2300	0.19 ± 0.00	0.17 ± 0.00	0.23 ± 0.00
38	n-Tetracosane	2400	0.16 ± 0.00	0.15 ± 0.00	0.20 ± 0.00
39	n-Pentacosane	2500	0.24 ± 0.00	0.21 ± 0.00	0.30 ± 0.00
40	n-Hexacosane	2600	0.39 ± 0.00	0.34 ± 0.00	0.49 ± 0.00
41	n-Heptacosane	2700	0.33 ± 0.00	0.28 ± 0.00	0.40 ± 0.00
42	n-Octacosane	2800	0.26 ± 0.00	0.23 ± 0.00	0.33 ± 0.00
43	Squalene	2817	0.41 ± 0.00	0.35 ± 0.00	0.51 ± 0.00
Total identified compounds, %			99.29	98.80	98.93
Hydrocarbons, %			1.98	1.74	2.48
Monoterpene hydrocarbons, %			31.45	14.97	17.38
Oksijen monoterpenleri, %			52.95	71.78	67.84
Seskiterpen hidrokarbonlar, %			8.02	0.61	1.53
Oksijen seskiterpenleri, %			2.97	1.61	2.08
Fenil propanoidler, %			2.00	8.76	7.91
Diterpenler, %			0.21	0.18	0.26
Triterpenler, %			0,41	0.35	0,52

Ayrı bir pencerede aç
* Algılanmadı.

Dal yağında toplam bileşimin %98.8'ini temsil eden otuz yedi uçucu bileşen tespit edildi, bunların 12'si %1'i aştı. Dal EO'sunda (%3'ün üzerinde) en bol bulunan bileşenler 1,8-sineol (%48,5), a- terpinil asetat (%13,1), metil öjenol (%6,6), β- linalool (%3,8), β idi. -pinen (%3.4), sabinen (%3.3) ve terpinen-4-ol (%3.3).

Sonuçlar, toplam içeriğin %98.93'ünü temsil eden 40 bileşenin yaprak EO'sunda tanımlandığını, bunlardan 11'inin %1'in üzerinde olduğunu göstermektedir. Yaprak EO'daki (%3'ün üzerinde) ana bileşenler 1,8-sineol (%41.0), a- terpinil asetat (%14.4), a- pinen (%2.6), β- elemen (%0.78), sabinen ( %8.8), p- linalool (%4.9), a- terpineol (%3.1), a- pinen (%2.6) ve terpinen-4-ol (%2.4). 2.2. Antimikrobiyal etkinlik


Antimikrobiyal testin sonuçları şurada sunulmaktadır: Tablo 2. Bu çalışmadaki defne meyvesi EO, Gram-pozitif bakteriler Staphylococcus aureus ve Kocuria rhizophila , Gram-negatif bakteri Salmonella abony , maya Saccharomyces cerevisiae ve mantar Aspergillus brasiliensis'e karşı düşük inhibitör aktivite göstermiştir . Bununla birlikte, meyve EO, Gram negatif bakteriler Esсherichia coli ve Pseudomonas aeruginosa'ya karşı inhibitör aktivite göstermedi . Tablo 2


Defne ( Laurus nobilis L.) meyvelerinin, dallarının ve yapraklarının esansiyel yağının (EO) antimikrobiyal aktivitesi .

Staphylococcus aureus ATCC 6538	12.9 ± 0.02	11.4 ± 0.05	15.1 ± 0.02
Bacillus subtilis ATCC 6633	8,0 ± 0,00	8,0 ± 0,00	13,6 ± 0,05
Kocuria rhizophila ATCC 9341	11,6 ± 0,05	8,0 ± 0,00	13,0 ± 0,00
Escherichia coli ATCC 8739	8,0 ± 0,00	8,0 ± 0,00	8,0 ± 0,00
Pseudomonas aeruginosa ATCC 9027	8,0 ± 0,00	8,0 ± 0,00	8,0 ± 0,00
Salmonela abony NCTC 6017	11,3 ± 0,02	8,0 ± 0,00	12.2 ± 0.04
Candida albicans ATCC 10231	8,0 ± 0,00	8,0 ± 0,00	16.4 ± 0.02
Saccharomyces cerevisiae ATCC 2601	15.7 ± 0.04	8,0 ± 0,00	33,3 ± 0,00
Aspergillus brasiliensis ATCC 16404	10,8 ± 0,02	8,0 ± 0,00	14,8 ± 0,05

Bu çalışmada defne yaprağı EO, Gram pozitif bakteriler Staphylococcus aureus , Kocuria rhizophila ve Bacillus subtilis , Gram negatif bakteri Salmonella abony ve mantar Aspergillus brasiliensis'e karşı düşük antimikrobiyal potansiyele sahipti . Candida albicans duyarlı iken Saccharomyces cerevisiae yaprak EO'sunun inhibitör etkisine yüksek duyarlılık göstermiştir. Escherichia coli ve Pseudomonas aeruginosa , yaprak EO'nun inhibe edici aktivitesine dirençliydi. Defne dalları EO, Staphylococcus aureus'a karşı zayıf etki gösterdi ancak bu çalışmada diğer test mikroorganizmalarına karşı değil.

Git: 3. Tartışma


Bu çalışmadaki Bulgar defne EO bileşimi ile literatürde bildirilen diğer ülkeler arasındaki farklılıklar, muhtemelen farklı genotiplerden, bitkilerin yetiştirildiği ilgili bölgedeki iklim koşullarından ve ayrıca işlenen ve çıkarılan bitki bölümlerinden kaynaklanmaktadır.

Bu çalışmada meyve EO'sundaki 1,8-sineole konsantrasyonu Ürdün (%29.8) [ 3 ], Hırvatistan (%32.3) [ 7 ] ve Lübnan'dan (%31.8) gelen EO'daki ilgili konsantrasyonlara benzerdi. 5 ]. Ayrıca, bu çalışmada meyve EO'sundaki 1,8-sineol konsantrasyonu Türkiye'den (%9,5) [ 2 ], Lübnan'dan (%9,4) [ 4 ] ve Lübnan'daki başka bir bölgeden (%17,6) bildirilenlerden daha yüksekti. [ 5 ]. Bununla birlikte, bu çalışmadaki 1,8-sineol konsantrasyonu, İran'dan (%40,5-46.7) [ 8 ] ve Lübnan'da üçüncü bir çalışmadan (%48.0) [ 5 ] gelen raporlardakinden daha düşüktü .

Bu çalışmada ince dal EO'sunda gözlenen yüksek 1,8-sineol konsantrasyonu, endüstriyel defne EO üretiminde yüksek bir 1,8-sineol konsantrasyonu kullanıldığında hem yaprakların hem de dalların kullanılması gerektiğini önermenin temeli olmuştur. arzu edilir.

En bol bulunan yaprak EO bileşenleri şunlardı: 1,8-sineol (%41.0) ve a- terpinil asetat (%14.4), bunlar daha önce bildirilen ilgili değerlerle karşılaştırılabilir [ 31 ]. Bulgaristan'dan L. nobilis'in yaprak EO'sundaki 1,8-sineol konsantrasyonu, önceki bazı raporlardakine benzerdi [ 31 ].

EO'ların nicel ve nitel bileşimindeki ve bu ve önceki raporlarda belirlenen bileşimlerindeki farklılıklar, toplama yeri, toprak özellikleri, iklim koşulları, hasat zamanı, olası farklılıklar gibi bir dizi faktöre bağlı olabilir. bitki genotipleri, hasat sonrası işleme ve EO ekstraksiyon yöntemi.

Bu çalışmada, oksijenli monoterpenler ve monoterpen hidrokarbonlar, üç bitki bölümünden EO'larda baskın kimyasal bileşen gruplarıydı ve bunu fenil propanoidler izledi.

Meyve ve dal EO'su, yaprak EO'nunkinden daha düşük bir linalool ve öjenol alerjen içeriğine sahiptir. Avrupa Kozmetik Direktifi, bitki EO'sunun doğal bir bileşeni veya başka bir doğal tatlandırıcı (defne EO durumunda olduğu gibi) olmadıkça bu alerjenlerin kullanımını yasaklar. Bu alerjenler, duş jelleri ve durulama ürünlerinde izin verilen %0,01 konsantrasyonu aşmamalı ve vücut yağları, masaj yağları ve kremlerde %0,001'den fazla olmamalıdır [ 37 ]. Zengin kimyasal bileşimleri ve karakterizasyonları nedeniyle, yağların farklı kozmetik ürünlere dahil edilmesi bir sonraki araştırmamızın konusu olacaktır.

Linalol (Şekil 1), çoğu EO'da enantiyomerlerinden biri olarak ortaya çıkan bir monoterpen alkoldür ve genellikle ana bileşendir. Örneğin, (-)-linalool Cinnamomnum camphora yağında %80 ila 85 konsantrasyonda bulunur ve gül ağacı yağı yaklaşık %80 içerir. (+)-Linalool kişniş yağının %60 ila %70'ini oluşturur. öjenol (Şekil 1) fenil propanoidlerin kimyasal grubuna aittir ve birkaç EO'nun ana bileşenidir; örneğin, karanfil yağı ve tarçın yaprağı yağı, %90'a kadar öjenol içerebilir [ 38 ].

Ayrı bir pencerede aç
Şekil 1
( a ) linalool ve ( b ) öjenolün kimyasal yapıları .

Laurel EO'nun geniş bir mikroorganizma spektrumunu inhibe ettiği rapor edilmiştir. Genel olarak, bu çalışmanın sonuçları önceki literatür raporlarıyla uyumludur [ 13 , 39 , 40 , 41 ]. Laurel EO, bazı mikroorganizmalara karşı tetrasiklin antibiyotiklere göre önemli antibakteriyel özellikler ve daha fazla etkinlik göstermiştir [ 39 ]. Sonuçlarımız, Caputo ve arkadaşları tarafından bildirilenlerle iyi bir uyum içindedir. [ 11]. Defne EO'nun antibakteriyel aktivitesi için olası bir açıklama, bitki EO'larının hücresel zarları bozduğu ve zar geçirgenliğini arttırdığı gerçeğidir; zara gömülü proteinleri değiştirebilir ve ardından zar taşınmasını bozabilirler. Defne EO'nun antibakteriyel aktivitesinden terpenlerin sorumlu bileşenler olduğu daha önce gösterilmişti [ 40 ].

Bitkilerin ve bileşenlerinin antimikrobiyal aktivitesini test etmek için gözlemlenen inhibisyon seviyelerini önemli ölçüde etkileyebilecek birkaç farklı yöntem vardır. Ek olarak, mevsimsellik, bitki materyalinin değişkenliği ve bir bitki türü içindeki EO bileşimi gibi çeşitli diğer faktörler, antimikrobiyal aktivite sonuçlarında farklılıklara neden olabilir. Bu çalışma, defne EO'larının test edilen tüm Gram-pozitif bakteri suşlarına karşı etkili olduğunu, Gram-negatiflerden ikisinin ise test edilen EO'lara tamamen dirençli olduğunu gösterdi. Gram-pozitif bakteriler, Gram-negatif olanlara kıyasla genellikle yağların etkisine daha duyarlıdır. Bunun nedeni, Gram negatif bakterilerde sitoplazmik zarı EO'lar gibi antimikrobiyal bileşiklerden daha iyi koruyabilen ek bir dış zarın varlığıdır.42 ]. Defne EO'nun bu ve önceki bazı çalışmalarda ana bileşeni, birkaç mikroorganizmaya karşı antimikrobiyal aktivite gösteren 1,8-sineol idi [ 13 , 29 ]. Her EO, genişletilmiş antimikrobiyal aktivite spektrumuna katkıda bulunabilecek bir dizi bileşenin bir karışımını içeriyordu. Yine de bu çalışmada saf 1,8-sineol ile hiçbir tahlil yapılmamıştır. Bu çalışmada defne EO'nun mikrobiyal büyüme üzerindeki inhibisyon gücü, muhtemelen 1,8-sineolün yağın oksijenli terpenleri ile sinerjistik veya antagonistik etkisine bağlıydı [ 29 , 43 , 44 , 45 ].

Defne meyvesi, yaprak ve dal EO'larının seçilen hedef mikroorganizmalara karşı inhibitör etkileri aşağıdaki şekilde gösterilmiştir. şekil 2.

Ayrı bir pencerede aç
şekil 2
Defnenin antimikrobiyal aktivitesi ( Laurus nobilis L.): (1) meyve EO; (2) yaprak EO; (3) twig EO (polar olmayan çözücü içinde çözelti; (4) polar olmayan çözücüye karşı: ( a ) Staphylococcus aureus ; ( b ) Bacillus subtilis; ( c ) Kocuria rhizophila ; ( d ) Escherichia coli; ( e ) Pseudomonas aeruginosa ; ( f f) ) Salmonela abonisi

Git: 4. Malzemeler ve Yöntemler

4.1. Bitki Malzemesi


Defne meyvesi, dalları ve yaprakları, 2018 yılında, ılıman bir karasal iklim ile karakterize edilen bir bölge olan Black See sahili boyunca, Bulgaristan'ın doğusundaki Nesebar kasabası yakınlarında yabani olarak yetiştirilen ağaçlardan hasat edildi. Bitki türü , Bulgaristan'ın Filibe kentindeki Paisii Hilendarski Üniversitesi Biyoloji Fakültesi Botanik ve Biyoloji Öğretim Yöntemleri Bölümü tarafından Avrupa Farmakopesi ve Avrupa Farmakopesi'nde açıklanan bitkinin morfolojik özelliklerine göre Laurus nobilis L. olarak tanımlanmıştır. Flora Europaea.

Meyvenin (%17.05 ± 0.16), dalların (%10.37 ± 0.09) ve yaprakların (%7.83 ± 0.06) nemi 105 °C'de sabit ağırlığa kadar kurutularak belirlenmiştir [ 46 ]. 4.2. Uçucu Yağın İzolasyonu


Havada kurutulan meyveler bir laboratuar değirmeninde 0,7 ila 1 cm boyutunda öğütülmüş ve dallar ve yapraklar 1 cm boyutunda kesilmiştir. EO, Balinova ve Diakov [ 47 ] tarafından modifiye edilmiş İngiliz Farmakopesi'nin bir laboratuvar cam aparatında 3 saat boyunca hidrodistilasyon yoluyla izole edildi . Elde edilen yağ, susuz sodyum sülfat üzerinde kurutuldu ve analize kadar 4 °C'de sıkıca kapatılmış koyu renkli şişelerde saklandı. EO verimleri, mutlak kuru ağırlık bazında temsil edilir. 4.3. Uçucu Yağın Gaz Kromatografik (GC) Kütle Spektroskopisi (MS) Analizleri


Bulgaristan'dan gelen tüm defne EO numunelerinin gaz kromatografik (GC) analizleri, bir GC Agilent 7890A, bir HP-5 ms kolonu (30 m × 250 µm × 0.25 µm), sıcaklık: 35 °C/3 dak, 5 3 dakika için °C/dk ila 250 °C, toplam: 49 dakika; 1mL/dk sabit hızda ve 30:1 bölünmüş oranda taşıyıcı gaz olarak helyum. GC/MS analizi, taşıyıcı gaz olarak helyum ve GC analizindekiyle aynı kolon ve sıcaklık kullanılarak bir Agilent 5975C kütle spektrometresi üzerinde gerçekleştirildi. Kimyasal bileşiklerin tanımlanması, göreceli alıkonma süreleri ve kütüphane verileriyle karşılaştırılarak yapılmıştır. Belirlenen bileşenler, yüzde olarak alıkonma süresi ve miktarına göre düzenlenmiştir. 4.4. Uçucu Yağın Antimikrobiyal Aktivitesi


Defne meyvesi, dal ve yaprak EO'larının antibakteriyel aktivitesi, Sofya, Bulgaristan'daki Ulusal Endüstriyel Mikroorganizmalar ve Hücre Kültürleri Bankası tarafından sağlanan test mikroorganizmalarına karşı test edilmiştir: Gram pozitif bakteriler: Staphylococcus aureus ATCC 6538, Bacillus subtilis ATCC 6633, Kocuria rhizophila ATCC 9341; Gram negatif bakteriler: Escherichia coli ATCC 8739, Pseudomonas aeruginosa ATCC 9027, Salmonella abony NTCC 6017; maya: Saccharomyces cerevisiae ATCC 2601, Candida albicans ATCC 10231; ve mantar suşu: Aspergillus brasiliensis ATCC 16404.

Antimikrobiyal aktivite, kuyu boyutu 8 mm olan agar kuyusu difüzyon yöntemiyle belirlendi. Büyüme ortamı, test edilen bakteri suşları için Triptik soya ağarı (Merck) ve maya ve mantarlar için Sabouraud-Dextrose-Agar (Merck) idi. Ortamı, yaklaşık 10 bir yoğunluğa sahip bakteri türlerinin 24 saatlik bir süspansiyonu ile aşılandı ⁷cfu (koloni oluşturan birimler)/mL (bulanıklık: 0,5 McFarland standartları). Eritilmiş ve 50 °C'ye soğutulmuş ortam, test edilen mikroorganizmalarla aşılandı ve daha sonra Petry kaplarına eşit olarak dağıtıldı. Daha sonra, steril bir mantar delici ile aseptik olarak 8 mm çapında bir delik açıldı ve kuyuya bir hacim (50 uL) antimikrobiyal madde verildi. Bundan sonra agar plakaları, mikrobiyal türe göre 37 °C veya 28 °C'de 24 veya 72 saat süreyle inkübe edildi. Yetiştirmeden sonra, kuyuların etrafındaki farklı büyüme inhibisyonu bölgesi bir dijital kumpas kullanılarak ölçüldü. Kuyu çapı da dahil olmak üzere bölgelerin çapı mm olarak kaydedildi, örneğin, 15 mm'ye kadar mikrobiyal kültür zayıf duyarlıydı, 15 ila 25 mm arasında hassas kabul edildi ve 25 mm'den fazla çok yüksek olarak kabul edildi. duyarlı.48 ]. 4.5. İstatistik


Tüm analizler ve ölçümler üç kopya halinde yapıldı. Sonuçlar, karşılık gelen standart sapma (SD) ile bireysel ölçümlerin ortalama değeri olarak sunulur.

Git: 5. Sonuçlar


Bu, Bulgaristan'dan defne meyveleri, yaprakları ve dallarının EO bileşimi ve biyoaktivitesi üzerine ilk çalışmadır. Bulgaristan'dan gelen defne EO'ları, karakteristik bir kokuya sahip daha yüksek 1,8-sineol ve a-terpinil asetat içeriği ile karakterize edildi. Üretilen yağlar, patojenik ve bozulmaya neden olan bakteri ve mayaların oldukça hassas bazı suşlarına karşı antimikrobiyal aktivite göstermiştir. Defne meyvesi ve yaprakları, onları taşıyan dalları ile birlikte kozmetik endüstrisinde katkı maddesi olarak kullanılacak EO'ların üretiminde geleneksel olmayan bir malzeme olarak kullanılabilir. Şu anda defne EO'larının kozmetik ve gıda ürünlerinde uygulanmasına yönelik çalışmalar devam etmektedir.

Git: Yazar Katkıları


Yazarların katkıları aşağıdaki gibidir: resmi analiz, IK, SD ve GS; soruşturma, SS; Kaynaklar; yazı: orijinal taslak hazırlama, HF ve AS; yazma: inceleme ve düzenleme, VDZ; nezaret.

Git: Finansman


Oregon Eyalet Üniversitesi'nin mali desteğini kabul ediyoruz.

Git: Çıkar çatışmaları


Yazarlar herhangi bir çıkar çatışması beyan etmemektedir.

Git: Dipnotlar




Örnek Bulunabilirliği: Yazarlardan herhangi bir bileşik örneği mevcut değildir.



Git: Referanslar

1. Georgiev E., Stoyanova A. Aromatik Endüstride Uzman için Bir Kılavuz. UFT Akademik Yayınevi; Filibe, Bulgaristan: 2006. [ Google Akademik ]
2. Kılıç A., Hafızoğlu H., Kollmannsberger H., Nitz S. Laurus nobilis L. J. Agric'in yapraklarında, tomurcuklarında, çiçeklerinde ve meyvelerinde uçucu bileşenler ve temel koku maddeleri . Gıda Kimyası 2004; 52 :1601-1606. doi: 10.1021/jf0306237. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
3. Abu-Dahab R., Kasabri V., Afifi F. Laurus nobilis L.'nin (Lauraceae) uçucu yağ bileşimi ve antiproliferatif aktivitesinin meme kanseri hücre hattı modellerinde değerlendirilmesi. Kayıt Nat. Ürün 2014; 8 :136-147. [ Google Akademik ]
4. Loizzo M., Tundis R., Menichini F., Saab A., Satti G., Menichini F. Labiatae ve Lauraceae familyalarından uçucu yağların in vitro insan tümör modellerine karşı sitotoksik aktivitesi. Antikanser Araş. 2007; 27 :3293-3300. [ PubMed ] [ Google Akademik ]
5. Söz konusu C, kimyasal ve genetik farklar HUSSEIN K. belirlenmesi Laurus Lebanon üç farklı coğrafi ve iklim bölgelerinden toplanmıştır. Avro. bilim J. 2014; 2 :412–419. [ Google Akademik ]
6. Verdian-rizi M., Hadjiakhoondi A. İran'da büyüyen farklı büyüme aşamalarındaki Laurus nobilis L.'nin uçucu yağ bileşimi . Z. Naturforsch. C. 2008; 63 :785–788. [ PubMed ] [ Google Akademik ]
7. Zekovic Z., Lepojevic Z., Mujic I. Buhar damıtma, süper kritik akışkan ve çözücü ekstraksiyonu ile elde edilen defne özleri. J. Nat. Ürün 2009; 2 :104–109. [ Google Akademik ]
8. Zolfaghari B., Samsam-Shariat S., Ghannadi A. Fars defne meyvesinin endokarp ve kabuklarından elde edilen uçucu yağların kimyasal bileşimi: Geleneksel İran tıbbında kullanılan kokulu bir bitki. JRPS. 2013; 2 :1–4. [ Google Akademik ]
9. Sangun M., Aydın E., Timur M., Karadeniz H., Çalışkan M., Özkan A. Hatay'ın farklı bölgelerinden Laurus nobilis L. yaprak ve meyvelerinin uçucu yağının kimyasal bileşimi . Türk. J Çevre. Biol. 2007; 28 :731–733. [ PubMed ] [ Google Akademik ]
10. Marzouki H., Piras A. Marongiu B., Rosa A., Assunta M. Ekstraksiyon ve meyveleri uçucu ve sabit yağlar ayrılması Laurus nobilis süper kritik CO L. ₂ . Moleküller. 2008; 13 :1702–1711. doi: 10.3390/moleküller13081702. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
11. Amin G., Sourmaghi M., Jaafari S., Hadjagaee R., Yazdinezhad A. Fenolojik aşamaların ve damıtma yönteminin İran'da ekili defne yaprağı uçucu yağı üzerindeki etkisi. PJBS. 2007; 10 :2895–2899. [ PubMed ] [ Google Akademik ]
12. Bahmanzadegan A., Rowshan V., Zareian F., Alizaden R., Bahmanzadegan M. İran'da yetiştirilen Laurus nobilis özündeki uçucu yağ, polifenol içeriği ve antioksidan aktivitedeki mevsimsel değişim . J. Ecz. farmakol. 2015; 3 :223–231. doi: 10.17265/2328-2150/2015.05.003. [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
13. Caputo L., Nazzaro F., Souza LF, Aliberti L., De Martino L., Fratianni F., Coppola R., De Feo V. Laurus nobilis : Uçucu yağın bileşimi ve biyolojik aktiviteleri. Moleküller. 2017; 22 :930. doi: 10.3390/moleküller22060930. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
14. Derwich E., Benziane Z., Boukir A. Fas'tan Laurus nobilis'in uçucu yağının kimyasal bileşimi ve antibakteriyel aktivitesi . AJBAS. 2009; 3 :3818–3824. [ Google Akademik ]
15. El S., Karagözlü N., Karakaya S., Şahin S. Laurus nobilis L. yapraklarından solventsiz mikrodalga ve hidrodistilasyon kullanılarak ekstrakte edilen uçucu yağların antioksidan ve antimikrobiyal aktiviteleri . F NS. 2014; 5 :97–106. doi: 10.4236/fns.2014.52013. [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
16. El-Sawi S., İbrahim M., Ali A. Mısır'da yetiştirilen Laurus nobilis L. yapraklarının uçucu yağının in vitro sitotoksik, antioksidan ve antimikrobiyal aktiviteleri ve kimyasal bileşimi. Med. Aromat. Bitki Bilimi Biyoteknoloji. 2009; 3 :16–23. [ Google Akademik ]
17. Fernandez-Andrade C., da Rosa M., Boufleuer E., Ferreira F., Iwanaga C., Gonçalves J., Cortez D., Martins C., Linde G., Simões M., et al. Güney Brezilya'da yetiştirilen Laurus nobilis L.'nin yapraklarından ekstrakte edilen uçucu yağ ve fraksiyonların kimyasal bileşimi ve antifungal aktivitesi . J. Med. Bitkiler Araş. 2016; 48 :865-871. [ Google Akademik ]
18. İvanoviç J. Misic D., Ristiç'in M., Pesiç- O., Žižović I Süperkritik CO ₂ ekstresi ve Bay uçucu yağ ( Laurus nobilis L.) - kimyasal bileşimi ve antimikrobik faaliyet. J. Sırp. Kimya Soc. 2010; 75 :395–404. doi: 10.2298/JSC090303003I. [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
19. Moghtader M., Salari H. Kerman ilinden Laurus nobilis L.'nin yaprak ve çiçeklerinden elde edilen uçucu yağ bileşimi üzerine karşılaştırmalı araştırma . J. Ecol. Nat. Çevre. 2012; 4 :150–153. doi: 10.5897/JENE11.126. [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
20. Özek T. Laurus nobilis uçucu yağının pilot fabrika üretimi için damıtma parametreleri . Kayıt Nat. Ürün 2012; 6 :135–143. [ Google Akademik ]
21. Politeo O., Jukic M., Milos M. Defneden ( Laurus nobilis L.) elde edilen serbest uçucu aglikonların kimyasal bileşimi ve antioksidan aktivitesi, uçucu yağına kıyasla. Hırvat. Kimya Acta. 2007; 80 :121–126. [ Google Akademik ]
22. Shokoohinna Y., Yegdaneh A., Amin G., Ghannadi A. Laurus nobilis L.'nin mevsimsel varyasyonları İsfahan'da uçucu yağ bileşeni bırakır. RJP. 2014; 1 :1–6. [ Google Akademik ]
23. Tanab A., Saharkhiz M., Niakousari M. Sweet bay ( Laurus nobilis L.) esansiyel yağı ve kimyasal bileşimi, antioksidan aktivitesi ve farklı ekstraksiyon yöntemleri altında yaprak mikromorfolojisi. Sürdürmek. Kimya Eczacılık 2018; 9 :12–18. [ Google Akademik ]
24. Tayoub G., Oden A., Ghanem I. Khapra böceği larvaları üzerinde Laurus nobilis L. ve Salvia officinalis L. uçucu yağlarının kimyasal bileşimi ve fümigasyon toksisitesi ( Trogoderma granarium Everts) Herba Pol. 2012; 58 :26-37. [ Google Akademik ]
25. Naderi-Hajibaghercandi M., Sefidkon P., Poorherave M., Mirza M. Laurus nobilis L. İran J. Med. Aromat. Bitkiler. 2009; 25 :216–227. [ Google Akademik ]
26. Goudjil M., Ladjel S., Bencheikh S., Zighmi S., Hamada D. Cezayir Laurus nobilis Lauraceae'nin yapraklarından ekstrakte edilen uçucu yağın kimyasal bileşimi, antibakteriyel ve antioksidan aktivitelerinin incelenmesi . J. Chem. Eczacılık Araş. 2015; 7 :379–385. [ Google Akademik ]
27. Sarkic A., Stappen I. Esansiyel Yağlar ve Kozmetiklerdeki Tek Bileşikleri—Eleştirel Bir İnceleme. Makyaj malzemeleri. 2018; 5 : 11. doi: 10.3390/kozmetik 5010011. [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
28. Bras S., Mendes-Bastos P., Amaro C., Cardoso J. Defne yaprağı yağının neden olduğu alerjik kontakt dermatit. Dermat'a başvurun. 2015; 72 :398-421. doi: 10.1111/cod.12377. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
29. Başer KHC, Buchbauer G. Uçucu Yağlar El Kitabı: Bilim, Teknoloji ve Uygulamalar. 2. baskı. CRC Basın; Abingdon, Birleşik Krallık: 2015. [ Google Akademik ]
30. Kaurinovic B., Popovic M., Vlaisavljevic S. Laurus nobilis L. yaprak ekstraktlarının in vitro ve in vivo etkileri . Moleküller. 2010; 15 :3378–3390. doi: 10.3390/moleküller15053378. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
31. Jemâa JMB, Tersim N., Toudert KT, Khouja ML Tunus, Cezayir ve Fas'tan Laurus nobilis L.'nin yapraklarından elde edilen uçucu yağların böcek öldürücü aktiviteleri ve karşılaştırmalı kimyasal bileşim. J. Depolanan Ürün. Araş. 2012; 48 :97–104. [ Google Akademik ]
32. Ekren S., Yerlikaya O., Tokul HE, Akpınar A., Acu M. Bazı tıbbi ve aromatik bitki ekstraktlarının kimyasal bileşimi, antimikrobiyal aktivitesi ve antioksidan kapasitesi. Afr. J. Mikrobiyol. Araş. 2013; 7 :383-388. [ Google Akademik ]
33. Snuossi M., Trabelsi N., Ben Taleb S., Dehmeni A., Flamini G., de Feo V. Laurus nobilis, Zingiber officinale ve Anethum graveolens uçucu yağlar: Balıktan izole edilen bakterilere karşı kompozisyon, antioksidan ve antibakteriyel aktiviteler ve kabuklu deniz ürünleri Moleküller. 2016; 21 :1414. doi: 10.3390/moleküller21101414. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
34. Vasundhara M., Gujaran S., Jayaram A., Priyanka R. Sweet bay ( Laurus nobilis L.) uçucu yağ: Diş hekimliğinde uygulaması üzerine bir çalışma. WJPR. 2016; 5 :2049–2057. [ Google Akademik ]
35. Topalov P. Uçucu Yağlar ve Bitkisel Yağlar için Hammadde Bilimi. Hr. Danov Basın; Filibe, Bulgaristan: 1962. s. 187–190. [ Google Akademik ]
36. Georgiev E., Lazarov K. Bulgar defne esansiyel yağı. Gıda San. 1992; 1 :31–33. [ Google Akademik ]
37. Ürünler—İçerik Etiketleme. Dermatologlar için Yardım Notu. [(20 Şubat 2019'da erişildi)];Çevrimiçi olarak erişilebilir : http: //ec.europa.eu/consumers/sectors/ Cosmetic/files/doc/guide_labelling200802_en.pf .
38. Bauer K., Garbe D., Surburg H. Ortak Koku ve Lezzet Malzemeleri. Wiley-VCH; Weinheim, Almanya: 2016. Hazırlık, Özellikler ve Kullanımlar, Tamamen Gözden Geçirilmiş Dördüncü Baskı. [ Google Akademik ]
39. Moghtader M., Farahmand A. Kerman ilindeki Laurus nobilis L.'nin yapraklarından elde edilen uçucu yağın antibakteriyel etkilerinin değerlendirilmesi . J. Mikrobiyol. Antimikrobiyal. 2013; 5 :13–17. doi: 10.5897/JMA2012.0233. [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
40. Siriken B., Yavuz C., Güler A. Laurus nobilis'in Antibakteriyel Aktivitesi : Literatür taraması. Med. bilim Diskov. 2018; 5 :374–379. doi: 10.17546/msd.482929. [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
41. Ramos C., Teixeira B., Batista I., Matos O., Serrano C., Neng NR, Nogueira JMF, Nunes ML, Marques A. Esansiyel yağın antioksidan ve antibakteriyel aktivitesi ve defne Laurus nobilis Linnaeus özleri ( Lauraceae) Portekiz'den. Nat. Ürün Araş. 2012; 26 :518–529. doi: 10.1080/14786419.2010.531478. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
42. Tajkarimi MM, İbrahim SA, Cliver DO Gıdalarda antimikrobiyal bitki ve baharat bileşikleri. Gıda Kontrolü. 2010; 21 :1199–1218. doi: 10.1016/j.foodcont.2010.02.003. [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
43. Pejin B., Savic A., Sokovic M., Glamoclija J., Ciric A., Nikolovic M. Fitolün antiradikal ve antimikrobiyal aktivitelerinin ayrıca in vitro değerlendirilmesi. Nat. Ürün Araş. 2014; 28 :372–376. doi: 10.1080/14786419.2013.869692. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
44. Pejin B., Kojic V., Bogdanovic G. Fitolün in vitro koşullarda sitotoksik aktivitesine dair bir içgörü. Nat. Ürün Araş. 2014; 28 :2053–2056. doi: 10.1080/14786419.2014.921686. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
45. Pejin B., Ciric A., Glamoclija J., Nikolic M., Sokovic M. Fitolün in vitro anti-nispe algılama aktivitesi. Nat. Ürün Araş. 2015; 29 :374–377. doi: 10.1080/14786419.2014.945088. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
46. SSCB Devlet Farmakopesi. 11. baskı. Medizine; Moskova, Rusya: 1990. [ Google Akademik ]
47. Balinova A., Diakov G. Gül çiçeklerinin mikrodamıtma için geliştirilmiş aparat hakkında. Bitk]i Bilimi 1974; 11 :79-85. [ Google Akademik ]
48. Balouiri M., Sadiki M., Koraichi Ibnsouda S. Antimikrobiyal aktiviteyi in vitro değerlendirme yöntemleri: Bir inceleme. J. Ecz. Anal. 2016; 6 :71–79. doi: 10.1016/j.jpha.2015.11.005. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik

[maturidi]

HPV-Pozitif ve HPV-Negatif Penil Kanseri Çalışmak İçin Deneysel Modeller: Eski Bir Hastalık için Yeni Araçlar

Beatriz Medeiros-Fonseca , ¹ Antonio Cubilla , ² Haissa Brito , ³ Tânia Martins , ^{1, 4} Rui Medeiros , ^{5, 6, 7, 8} Paula Oliveira , ^{1, 4} ve Rui M. Gil da Costa ^{1, 3, 5, 9 , *}
Giuseppe Di Lorenzo, Akademik Editör
Yazar bilgileri Makale notları Telif hakkı ve Lisans bilgileri Sorumluluk Reddi
¹ Tarımsal-Çevresel ve Biyolojik Bilimler Araştırma ve Teknoloji Merkezi (CITAB), Trás-os-Montes ve Alto Douro Üniversitesi, UTAD, 5001-801 Vila Real, Portekiz; tp.moc.evil@zirtaebacesnof (BM-F.); tp.datu@mainat (TM); tp.datu@omap (PO)
² Instituto de Patología e Investigación ve Universidad Nacional de Asunción, Asunción, Paraguay; moc.liamg@somarallibucoinotna
³ Maranhão Tümör ve DNA Biyobankası (BTMA), Yetişkin Sağlığı Yüksek Lisans Programı (PPGSAD), Maranhão Federal Üniversitesi (UFMA), São Luís 65080-805, Brezilya; rb.amfu@otirb.assiah
⁴ Veteriner Bilimleri Bölümü, Trás-os-Montes Üniversitesi ve Alto Douro, UTAD, 5000-801 Vila Real, Portekiz
⁵ Moleküler Onkoloji ve Viral Patoloji Grubu, CI-IPOP, IPO-Porto, 4200-072 Porto, Portekiz; tp.eduas-nim.otropopi@iedemiur
⁶ Tıp Fakültesi, Porto Üniversitesi, 4200-319 Porto, Portekiz
⁷ Viroloji Servisi, IPO-Porto, 4200-072 Porto, Portekiz
⁸ Biyotıp Araştırma Merkezi (CEBIMED), Sağlık Bilimleri Fakültesi, Fernando Pessoa Üniversitesi, 4249-004 Porto, Portekiz
⁹ Proses Mühendisliği, Çevre, Biyoteknoloji ve Enerji Laboratuvarı (LEPABE), Mühendislik Fakültesi, Porto Üniversitesi, 4200-465 Porto, Portekiz
^* Yazışma: tp.pu.ef@atsocmr ; Tel.: +55-9132728000
Bu makale, PMC'deki diğer makaleler tarafından alıntılanmıştır .
Git: Soyut

Basit Özet


Penis kanseri, gelişmekte olan ülkelerde en sık teşhis edilen, nadir görülen ve üzerinde yeterince çalışılmamış bir malignitedir. Kısmen klinik deneyler yapmadan önce yeni ilaçları test etmek için in vitro ve in vivo modellerin olmaması nedeniyle terapötik ilerlemeler yavaş olmuştur. Son zamanlarda, bu zorluk kısmen aşılmış ve birçok yeni klinik öncesi model rapor edilmiştir. Bu önemli gelişmeler, penis kanseri hastaları için yeni tedavilerin geliştirilmesine yardımcı olacaktır. Bu derleme, penis kanserinin klinik öncesi modelleri ve kullanımları ile ilgili mevcut verileri özetlemekte ve tartışmaktadır. Farklı modeller arasında karşılaştırmalar yapılır ve araştırmacıların deneyleri için en uygun ortamı seçmelerine olanak tanır. Bu penis kanseri modelleri dizisindeki kalan boşluklar da tartışılmaktadır, Soyut


Penis kanseri, gelişmekte olan ülkelerde en sık görülen nadir bir malignitedir. Penil karsinogenez için şu anda iki yol bilinmektedir: biri insan papilloma virüsü (HPV) enfeksiyonu tarafından yönlendirilen ve diğeri kronik inflamasyon ile ilişkili HPV'den bağımsız bir yol. Bu hastalığın klinik yönetiminde ilerleme, kısmen translasyon araştırmaları için klinik öncesi modellerin eksikliğinden dolayı yavaş olmuştur. Bununla birlikte, heyecan verici son gelişmeler, yeni in vitro ve in vivo modellerin kullanıma sunulmasıyla bu manzarayı değiştirmektedir. Bunlar, HPV ⁺ ve HPV için fare modellerini içerir ^- penis kanseri ve HPV'yi temsil eden çoklu hücre çizgileri ^-lezyonlar. Mevcut inceleme, mevcut modelleri özetleyerek, özelliklerini ve potansiyel kullanımlarını karşılaştırarak ve daha fazla iyileştirme gerektiren alanları tartışarak bu yeni gelişmeleri ele almaktadır. Bu modeller kullanılarak elde edilen son atılımlar, özellikle HPV'ye bağlı kanserle ilgili gelişmeler de tartışılmaktadır. Hala iyileştirilmesi gereken iki önemli husus, HPV ⁺ penil karsinomları temsil edebilen hücre hatlarının oluşturulması ve metastatik hastalığı incelemek için fare modellerinin geliştirilmesidir. Genel olarak, penis kanseri için artan in vitro ve in vivo modeller dizisi, bu alandaki araştırmacılar için yeni ve faydalı araçlar sağlar ve bu hastalıkla ilgili klinik öncesi araştırmaları hızlandırması beklenir.

Anahtar Kelimeler: penis kanseri, HPV, hayvan modeli, fare modeli, hücre dizisi
Git: 1. Giriş

Penis kanseri, tüm kanserlerin sadece %0.4 ila %0.6'sını oluşturduğu Avrupa ve Kuzey Amerika'da nadir görülen bir hastalıktır [ 1 ]. Son verilere göre 100.000'de 6.15 yeni vakaya ulaşabildiği az gelişmiş ülkelerde insidans daha yüksektir [ 2 ]. Toplamda, 2020'de dünya çapında 36.068 yeni vakanın meydana geldiği tahmin edilmiştir [ 3 ]. Penis kanseri ağırlıklı olarak 50 ila 70 yaş arasındaki erkeklerde görülür, ancak daha genç bireyler de etkilenebilir. Bu hastalık, insan papilloma virüsü ( HPV) enfeksiyonu, fimozis, düşük sosyoekonomik durum, kötü hijyen ve sigara kullanımı gibi risk faktörleri ile ilişkilendirilmiştir.]. HPV enfeksiyonu majör bir risk faktörüdür ve şu anda penil karsinogeneze yol açan iki yol bilinmektedir: biri HPV enfeksiyonu ile ilişkilidir, diğeri ise HPV'den bağımsızdır ve fimozisin neden olduğu kronik balanopostit gibi kronik inflamatuar durumlarla bağlantılıdır [ 4 , 5 ]. Fimozis, penisin kişisel hijyenini bozan dar bir sünnet derisi nedeniyle penis başının açığa çıkmasındaki zorluktur. Sünnet derisinin sağlam olmasının tek başına penis kanseri için bir risk faktörü olduğu ve sünnetin bu riski azalttığı unutulmamalıdır [ 6 , 7 ]. Yenidoğan sünneti, daha düşük penis kanseri oranları ile ilişkilidir (örneğin, Yahudi topluluklarında) [ 7 , 8 ,9 , 10 ], bu da smegma birikimindeki azalmaya atfedilir [ 6 , 7 , 11 , 12 ]. Pul pul dökülmüş epitel hücreleri, sıvı ve katı yağlardan oluşan smegma birikimi, genital inflamasyona yol açar ve yetersiz hijyen nedeniyle ağırlaşabilir [ 6 , 7 , 11 , 13 ]. Sigara içmek diğer bir önemli risk faktörüdür ve sigara içenlerin içmeyenlere kıyasla penis kanseri geliştirme olasılığı üç ila dört kat daha fazladır [ 7 , 9 ]. Tütünün mutajenik kimyasalları smegmada bulunur ve DNA hasarını ve penil epitel hücre dönüşümünü desteklediğine inanılır [ 7 ]., 12 , 14 ]. Penil karsinogenez, penil glans veya sünnet derisinde histolojik olarak penil intraepitelyal neoplazi (PeIN) olarak sınıflandırılan küçük lezyonlarla başlar. Tedavi edilmezse, PeIN aşırı cerrahi yaklaşımlar gerektirebilecek invaziv skuamöz hücreli karsinomlara dönüşebilir [ 15 ]. İnsan penil karsinomlarının çoğu skuamöz hücreli karsinomlardır ve bunların arasında bir dizi özel alt tip tanınır [ 16 ]. HPV'ye bağımlı veya HPV'ye bağımlı olmayan bimodal karsinojenik yol, grubumuzun önceki ufuk açıcı çalışmalarında tanındı [ 17 , 18 ]. HPV ile ilişkili olmayan penil karsinomlar, tüm insan penil karsinomlarının yaklaşık yarısını oluşturur [ 19]. Morfolojik olarak bunlar, keratinize olmayan ve yüksek bir histolojik derece gösteren sarkomatoid karsinomlar hariç, keratinize düşük dereceli neoplazmlardır. Olağan veya konvansiyonel skuamöz hücreli karsinom en yaygın alt tiptir. Uzun süredir liken sklerozlu yaşlı hastalarda ortaya çıkan psödohiperplastik karsinom [ 20 ] ve adenokarsinomları simüle eden agresif bir varyant olan psödoglandüler karsinom [ 21 ] gibi başka klinik ve morfolojik olarak farklı varyantlar da vardır. Verrüköz karsinom, saf versiyonunda metastaz yapmayan düşük dereceli bir neoplazmdır, ancak olağan skuamöz hücreli karsinom ile karıştırıldığında hibrit verrüköz karsinom olarak sınıflandırılır ve metastatik potansiyele sahiptir [ 16 , 22 ]]. Carcinoma cuniculatum, labirent büyüme paterni olan ve verrüköz karsinomun bir varyantı olarak kabul edilen metastatik potansiyeli olmayan, nadir, düşük dereceli, derin invaziv bir tümördür [ 23 ]. Genellikle HPV ile ilgili olmayan diğer tümör tipleri, iyi prognozlu, aksi belirtilmemiş papiller (NOS) [ 24 ], adenoskuamöz karsinom [ 25 ] ve sarkomatoid karsinomlardır [ 26 ], bunlardan ikincisi tüm peniller arasında en kötü prognoza sahiptir. karsinomlar. Aynı örnekte birden fazla türün bulunduğu karışık karsinomlar vardır [ 16]. HPV ile ilişkili penil skuamöz hücreli karsinom, çoğunlukla rutin patolojik boyalarla tanınabilen farklı morfolojik özelliklere sahiptir. Bunlar, tüm penil karsinomların %30 ila %50'sini oluşturur ve HPV ile ilişkili olmayan neoplazmaları olan hastalardan yaklaşık 10 yaş daha genç hastalarda ortaya çıkar [ 15 ]. En yaygın penis karsinomları bazaloid [ 27 ] ve kondilomatöz (siğil) karsinomlardır [ 28 ]. İlki verrüsiform olmayan ve endofitiktir, yüksek oranda nodal metastaz bulunurken, ikincisi nadiren bölgesel yayılım ile ilişkili olan verrüsiform ekzofitik bir tümördür. Siğil-bazaloid karsinom gibi başka varyantlar da vardır [ 29 ]], genellikle eşit miktarda bazaloid ve siğilli karsinom ve daha az yaygın olan papiller-bazaloid [ 30 ] ve berrak hücreli karsinomlar [ 31 ] gösterir. Çok sıra dışı HPV ile ilişkili tümör varyantları, lenfoepitelyoma benzeri [ 32 ] ve medüller karsinomdur [ 33 ]. Penil sarkomlar son derece nadirdir ve genellikle corpora cavernosa'yı etkiler. Leiomyosarkom en sık görülen tiptir [ 34 ]]. Penisi etkileyen metastatik tümörler nadirdir ve 2016'ya kadar yalnızca 529 vaka bildirilmiştir. Prostat ve mesane karsinomları en sık görülen birincil bölgelerdir (%71), bunu gastrointestinal sistem (%19), akciğerler (%5) ve kemik ( %1). Corpora cavernosa, peniste metastatik karsinomlardan en sık etkilenen bölgedir, ancak korpus spongiozum, penil fasya veya sünnet derisi gibi diğer alanlar da tutulabilir [ 16 ].

Penil tümörler, penis gövdesinin yanı sıra erektil corpora spongiosa ve cavernosa'yı istila etmeden önce önce glansı ve/veya sünnet derisini kaplayarak, penis mukozası ve derisinin yüzeyi boyunca yavaş yavaş büyüyecektir. Ülseratif lezyonların, bölgesel lenf düğümlerine ekzofitik lezyonlardan daha kolay metastaz yaptığı bulunmuştur [ 7 ]. Buck fasyası corpora cavernosa'yı ve süngerimsi gövdeyi kaplar ve bu yapı bozulduğunda metastaz olasılığı artar [ 7 ]. Önemli olarak, penis kanserinin metastatik ilerlemesi için öngörülebilir ve kademeli bir model vardır [ 35 ].]. Lenfatik drenaj öncelikle yüzeyel inguinal lenf nodları için, daha sonra derin inguinal lenf nodları ve pelvisteki dış iliak lenf nodları için meydana gelir ve bu sırada metastazlar gelişir [ 9 , 35 , 36 , 37 ]. Daha sonra diğer (örneğin para-aortik, mediastinal) lenf düğümleri etkilenir ve pubis ve kasık derisine bölgesel yayılımın yanı sıra prostat, skrotum ve testise doğrudan invazyon meydana gelebilir. Daha sonraki aşamalarda, tercihen karaciğer, akciğerler ve kalbe ve son olarak birden çok bölgeye metastazlar meydana gelir [ 35 ]. Lenfadenektomi, radyoterapi ve perioperatif kemoterapi, bölgesel lenf nodu metastazı olan hastalar için tedavi seçenekleridir.10 ]. İlerlemiş penis kanseri olan birçok hasta için cerrahi tedavi hala penektomi ve üretrostomidir, ancak bu tekniklerin yıkıcı psikolojik etkileri vardır [ 38 , 39 ]. Belirli durumlarda penisin tedavisine ve korunmasına izin veren organ koruyucu teknikler geliştirilmiştir [ 38 , 39 ]. Biyomühendislik yaklaşımları kullanılarak penis rekonstrüksiyonu için bir dizi model de rapor edilmiştir [ 40 , 41 , 42 , 43 , 44 , 45 , 46 , 47] ve cerrahi sonrası penil anatomi ve fizyolojiyi restore etmek için umut verici alternatiflerdir. İlerlemiş hastalığın prognozu kasvetlidir ve metastatik penil kanserli hastalarda platin bazlı kemoterapi sadece 6 ila 12 aylık medyan genel sağkalım sağlar [ 48 ], bu nedenle acil iyileştirmeler gerektirir. Yakın zamanda gözden geçirildiği gibi [ 49 ], devam eden bir dizi klinik çalışma, bağışıklık kontrol noktası inhibitörleri gibi yenilikçi ilaç sınıflarına ait ilaçlar da dahil olmak üzere, penis kanseri için yeni tedavilerin güvenliğini ve etkinliğini test etmeye çalışmaktadır. Bu, penis kanseri tedavisine olan ilgiyi ve penis kanseri için ilk fare modellerinin son zamanlardaki gelişimini yeniledi [ 50 , 51 ].] bu alandaki araştırmacılara umut veriyor, çünkü bu yeni araçlar, translasyonel araştırmaları hızlandırmaya ve penil kanser hastaları için daha etkili tedaviler elde etmeye yardımcı olmalıdır. İn vitro ilaç taramaları için yeni hücre hatları da mevcuttur [ 52 ]. Bu derleme, penil kanserin in vivo ve in vitro modellerini ve potansiyel uygulamalarını tartışan bu son gelişmeleri bir araya getirmektedir.

Git: 2. Penil Kanserde HPV'nin Rolü


Penis kanseri insidansı, az gelişmiş ülkelerde (100.000 kişi başına 1-4 vaka) gelişmiş ülkelere göre (100.000 kişi başına 0.5-1) daha yüksektir ve bu malignite Afrika'nın bazı bölgelerinde erkek kanserlerinin %10'una kadar sorumlu olabilir. , Güney Amerika ve Asya [ 53 , 54 ]]. PeIN, penis kanseri insidansının düşük olduğu ülkelerde en yaygın klinik prezentasyondur; Bunun tersi, invaziv penil karsinomun tipik bir sunum olduğu, penil kanseri insidansının yüksek olduğu ülkelerde ortaya çıkar. Bu coğrafi varyasyonun en olası nedeni, gelişmiş ülkelerde prekanseröz lezyonların hastalara göre daha erken tanı ve tedavisi, daha az gelişmiş ülkelerde ise klinik ihmal ve geç tanıdır. İnvaziv penil karsinomların yaklaşık yarısı HPV ile ilişkilidir. HPV doğrudan temas yoluyla bulaşır ve derinin tabakalı skuamöz epitelinin (epidermis) bazal tabakasındaki keratinositleri ve penil mukoza gibi müköz membranların yanı sıra uterin serviks gibi diğer iyi karakterize ano-genital bölgeleri enfekte eder. ve oral ve orofaringeal mukoza [55 ]. Rahim ağzı ve diğer ano-genital kanserler ve büyüyen bir orofaringeal kanser alt grubu ile ilişkili HPV16 ve HPV18 gibi yüksek riskli HPV'ler, yakın zamanda gözden geçirildiği gibi kritik hücre dönüştürme işlevleri uygulayan E6 ve E7 onkogenlerini sunar [ 56 ]. Kısaca, E6 ve E7 genleri, iki anahtar tümör baskılayıcı proteini hedef alan E6 ve E7 onkoproteinlerini kodlar: p53 ve retinoblastoma proteini (pRb). Yüksek riskli HPV'lerin E6 ve E7 onkoproteinleri, kontrolsüz hücre proliferasyonuna, hücre farklılaşmasının kaybına ve apoptotik uyaranlara karşı dirence yol açarak ilgili hedeflerinin bozulmasını indükler [ 7 , 8 , 56 ]]. Yüksek riskli HPV'lerin E5 onkogeni de hücre transformasyonuna katkıda bulunur, ancak HPV'nin yönlendirdiği karsinojenezdeki rolü daha az anlaşılmıştır [ 56 ]. Bu viral onkoproteinlerin aktivitesi, kanserin başlıca ayırt edici özelliklerinin gelişimini desteklerken, hücresel epigenetik düzenlemedeki [ 57 ] ve yerel doku mikroçevresindeki [ 58 ] değişikliklerin yanı sıra HPV'nin neden olduğu karsinojenezde başka faktörler de rol oynar. kimyasal ortak kanserojenlere çevresel maruziyet [ 59 ]. Penis kanserinin nedenleri tam olarak anlaşılmamakla birlikte, HPV ile ilişkili veya HPV ile ilişkili olmayan iki nedensel patognetik yol önerilmiştir [ 17 , 18 .]. Bu görüş , histolojik özelliklerine (örn., koilositlerin varlığı) ve moleküler özelliklerine (örn. p16 ^INK4A ) [ 15 ]. HPV 16, penis kanserinde açık ara en yaygın genotiptir [ 19 ]. İki büyük çalışma, HPV ile ilişkili ve HPV'den bağımsız penis kanserlerinin oranıyla ilgili tahminler bildirmiştir [ 4 , 5 ]. Alemany et al. (2016), 25 ülkeden 1000'den fazla örnek kullanarak uluslararası bir çalışma yürüttü ve vakaların %33'ünde HPV DNA'sını tanımladı [ 4]. Olesen et al. (2018), HPV DNA prevalansını ve pRb'nin E7 onkoproteini tarafından inaktive edildiği hücrelerde aşırı eksprese edilen vekil markör p16 ^INK4A'yı bildiren çalışmaların bir meta-analizini gerçekleştirmiştir [ 5 ]. Bu yazarlar, vakaların %50'sinin HPV DNA gösterdiğini ve %42'sinin p16 ^INK4A için pozitif olduğunu tahmin etmiştir . Yazarlar ayrıca PeIN vakalarının %80'inden fazlasının HPV için pozitif olduğunu bildirmiştir. İlginç bir şekilde, endemik bir bölgede (Paraguay) ve endemik olmayan bir bölgede (Fransa) PeIN'de HPV ve penis kanseri insidansını karşılaştıran bir çalışma, HPV ile ilişkili PeIN'in endemik olmayan bölgede daha yaygın olduğunu bulmuştur [ 61 ].]. ^{HPV pozitif vakaların oranındaki tutarsızlıklar, coğrafi farklılıklar ve HPV DNA'nın varlığını ve p16 INK4A} ekspresyonunu incelemek için farklı yöntemlerin kullanılmasıyla açıklanabilir . HPV enfeksiyonu aşılama yoluyla önlenebilir olduğundan ve etkili aşılama stratejileri bu penil kanser alt kümesini önleyebileceğinden, HPV ile ilişkili penis kanserlerinin oranını tahmin etmek önemli bir önceliktir [ 62 , 63 , 64 ]. Ek olarak, HPV'nin varlığı, CD70, HN1, FZD5, FSCN1 ve PRR16 gibi genlerin hipermetilasyonu dahil olmak üzere spesifik moleküler imzalarla ilişkilidir [ 65 ] ve penil malignitenin biyolojik davranışı üzerinde bir etkisi olabilir [ 66 , 67 ].] ve malign öncesi lezyonlar [ 68 ] ve kanser hastalarının prognozu hakkında [ 66 ], ancak klinik önemi hala ek açıklama gerektiriyor [ 69 ].

Git: 3. Penis Kanserinin Hücre Tabanlı Modelleri


Primer penil skuamöz hücreli karsinomları ve lenf nodu metastazlarını temsil eden bir dizi hücre çizgisi rapor edilmiş ve şurada özetlenmiştir:tablo 1. Penis kanseri hücrelerini in vitro kültürlemek için ilk başarılı çabalar 1960'larda [ 70 ] rapor edildi ve 2010'dan beri, bazıları moleküler ve morfolojik seviyelerde kapsamlı bir şekilde karakterize edilen artan sayıda hücre dizisi tarif edildi. Bunların hepsi farelerde ksenograft olarak büyüyebilir (bkz.tablo 1), araştırmacıların bu hücreleri in vivo uygulamalar için kullanmalarına izin verir. 2000 öncesi çalışmalar, hücre hatlarının veya orijinal tümörlerinin HPV durumunu rapor etmese de, tanımlanmış HPV statüsüne sahip tüm hücre hatlarının HPV-negatif olması dikkat çekicidir. HPV-pozitif hastalığın bu temsil eksikliği, mevcut hücre bazlı modeller dizisinde büyük bir boşluk oluşturur ve HPV-pozitif tümörleri temsil eden hücre dizilerini geliştirmek için ek çabalara ihtiyaç vardır. Sun Yat-Sen Üniversitesi Kanser Merkezinde Çinli araştırmacılar tarafından geliştirilen hücre dizilerinin kullanımını bildiren çok sayıda yayınla birlikte, bu hücre tabanlı modellerin temel ve translasyonel araştırmalar için kullanımı son yıllarda arttı. Zhou et al. (2018), beş hücre hattından oluşan bir panel kullanarak,EGFR amplifikasyonu [ 52 ]. Penl1 hücre çizgisi ayrıca, tümör ilerlemesini desteklediği bulunan DNA bağlanma 1'in (ID1) aşırı eksprese edici inhibitörünün etkilerini incelemek için kullanıldı [ 40 ]. Aynı yıl ve aynı hücre hattını kullanarak, karsinoembriyonik antijenle ilişkili hücre yapışma molekülü 19'un (CEACAM19) aşırı ekspresyonunun, küçük annelerin dekapentaplejik (Smad) 2 ve 3'e ve artan metalloproteinaz (MMP)'ye karşı aktivasyonu yoluyla tümörijenezi teşvik ettiği bulundu. 2 ve 9 salgı [ 41 ]. Tersine, insülin benzeri büyüme faktörü bağlayıcı protein 2'nin (IGFBP2) yıkılması hücre büyümesini, klonogenezi ve göçü baskıladı [ 42 , 71]. Penl1, Penl2, 149RCa ve LM156 hücre dizilerinde kemokin CXC motif ligandı 13'ün (CXCL13) yıkılması, azaltılmış MMP2/9 salgılanması yoluyla hücre proliferasyonunu ve hayatta kalmasını, klonogenezi, göçü ve istilayı baskılamıştır [ 43 ]. Bunlar, bu tür iyi karakterize edilmiş hücre hatlarının, penis kanserinin biyopatolojisini araştırmak veya in vitro ortamlar veya ksenograft modelleri kullanarak potansiyel yeni tedavileri test etmek isteyen araştırmacılar için nasıl faydalı olabileceğinin son örnekleridir. Ayrıca, ilk fare genetik hücre temelli modellerin yakın zamanda rapor edildiğini belirtmekte fayda var [ 50 ].]. Bu singeneik modeller, tamamen bağışıklığı yeterli bir murin konakçıda penil kanser hücrelerini incelemek için bir fırsat sunar ve in vitro veya ksenograflı insan hücreleri ile yapılan çalışmaları tamamlayabilir. Yazarlar, Smad4 / Apc null (SA1 hücreleri) veya Smad4 / Apc / Pten null (SAP1 hücreleri) olan C57Bl/6 farelerinde meydana gelen murin penil karsinomlarından iki hücre çizgisi oluşturmuştur ( bu fare modellerinin aşağıdaki bölümlerde ele alındığı Bölüm 4.2'ye bakınız). detay). Bu hücrelerin sisplatine karşı duyarlılığı ve önceki proteomik analize dayalı olarak seçilen 42 küçük molekülden oluşan bir panel de test edildi [ 50 ].]. Bu büyüyen insan ve fare hücre tabanlı sistemler dizisi, penis kanserinin temel ve translasyonel yönlerini keşfetme fırsatları sunuyor ve önümüzdeki yıllarda klinik öncesi araştırmaları yönlendirmek için gerekli olacak. tablo 1


Penis kanseri hücre dizileri ve özellikleri.

İlk bildirilen penil kanser hücre hattı	Birincil tümör	Rapor edilmemiş	epitelyal	Sitogenetik karakterizasyon bildirildi	[ 70 ] 1966
TSUS-1	Olumsuz	Rapor edilmemiş	epitelyal	Epitel morfolojisi, sitogenetik karakterizasyon bildirildi, ortalama iki katına çıkma süresi 38 saat	[ 72 ] 1983
PCA-5	Olumsuz	Bildirilmedi, insan herpes virüsü tespit edildi	epitelyal	Epitel morfolojisi, sitogenetik karakterizasyon	[ 73 ] 1987
KU-8	Lenf düğümü metastazı	Rapor edilmemiş	epitelyal	Epitel morfolojisi, sitogenetik karakterizasyon bildirildi, ortalama iki katına çıkma süresi 20 saat, EGFR pozitif	[ 74 ] 1989
Ki-PeCa-L1, Ki-PeCa-P1	Primer tümör (Ki-PeCa-P1), lenf nodu metastazı (Ki-PeCa-L1)	Bildirilmedi, p16INK4A için pozitif	epitelyal	Kemokin profilleri mevcut	[ 75 ] 2012
P5	Olumsuz	Olumsuz	Epitel morfolojisi ancak in vivo kültürlendiğinde sarkomatoid	Genomik ve transkriptomik karakterizasyon	[ 76 ] 2016
Penl1, Penl2, 149RM, 149RCa, LM156	lenf nodu metastazları (Penl1, Penl2, LM156), lokal olarak tekrarlayan lezyon (149RM) skrotal invazyon lezyonu (149RCa)	Olumsuz	epitelyal	penl2 ikiye katlama süresi: 28 saat, 149RM 26 saat, 149RM ve 149RCa 26 saat, LM156 34 saat. Tüm hücre hatları: genomik karakterizasyon mevcut, sisplatine duyarlı, anti-EGFR tedavisine dirençli	[ 52 , 77 ] 2016, 2018
SA1	C57Bl/6 fare primer tümörü	Olumsuz	epitelyal	Smad4 ve Apc null, sisplatine duyarlı. Genomik, metilasyon ve transkriptomik karakterizasyon	[ 50 ] 2020
SAP1	C57Bl/6 fare primer tümörü	Olumsuz	epitelyal	Smad4, Apc ve Pten null, sisplatine dayanıklı. Genomik, metilasyon ve transkriptomik karakterizasyon	[ 50 ] 2020

Ayrı bir pencerede aç
Git: 4. Canlı Hayvan Modelleri

Penil kanser için ilk fare modelleri, yakın zamanda ya HPV16 için transgenik fareler [ 51 ] ya da tümör baskılayıcı genler Smad4 ve Adenomatous polipozis koli (Apc) için nakavt fareler kullanılarak, Fosfataz ve tensin homologu (Pten) silinmiş veya silinmemiş [ 50 ] olarak rapor edilmiştir. , 78 ]. Bu modeller, penis kanseri üzerine klinik öncesi araştırmalar için büyük ilerlemeleri temsil eder ve sonraki paragraflarda ayrıntılı olarak tartışılacaktır.Tablo 2Şimdiye kadar bildirilen penis kanserini incelemek için in vivo modellerin ana özelliklerini özetler. Tablo 2


HPV-pozitif ve HPV-negatif penis kanseri için in vivo modeller.

Atış	HPV durumu: negatif ancak çoğu EcPV2 pozitiftir.	Hiçbiri.	Spontane model. Atlarda nadiren görülür. İntraepitelyal ve malign öncesi lezyonlar: papillomatöz lezyonlar. Metastaz: evet, lenf düğümlerine.	[ 79 ] 2014
C57Bl/6 fare	HPV durumu: negatif.	Pten silmeli veya silmesiz Apc /Smad4'ün hedeflenen silinmesine dayalıdır .	%100 SCC insidansı. Pten silinmesi sisplatin direnci sağlar. İntraepitelyal ve malign öncesi lezyonlar: tanımlanmamıştır. Metastaz: hayır.	[ 50 ] 2020
FVB/N fare	HPV durumu: HPV16 için pozitif.	Tüm HPV16 erken bölgesinin hedeflenen ifadesine dayalıdır.	DMBA.29.6% SCC insidansına maruz kalmayı gerektirir. İntraepitelyal ve malign öncesi lezyonlar: evet, kondilomlar ve penil intraepitelyal neoplazi. Metastaz: hayır.	[ 51 ] 2020

Ayrı bir pencerede aç 4.1. Fare Penisi: Anatomi ve Histoloji

Bir hayvan modelinin seçimi, insan anatomisi, fizyolojisi ve patolojisi ile benzerliklere dayanmaktadır. Fare penis kanseri modellerini ele alırken, bu hayvanlar ve insanlar arasındaki benzerlikleri ve farklılıkları göz önünde bulundurmak gerekir. Bunu akılda tutarak, sonraki paragraflar veŞekil 1A–D, yeni fare penis kanseri modellerini tartışmadan önce, insan ve fare penisi arasında kısa bir karşılaştırma sunar. Erkeklerde olduğu gibi, farelerin penisi de idrara çıkma, çiftleşme ve spermin dişi üreme sistemine yerleştirilmesi gibi temel işlevlere sahiptir. Farelerde, sonuçta erkek penisi ve dişi klitorisini oluşturan ilkel tüberkül, gebeliğin 12. ve 16. günleri arasında oluşur ve dişi ve erkek organların farklılaşması 16. günden itibaren gerçekleşir [ 80 ]. Doğumdan sonra, dişi ve erkek dış genital organlarının morfolojik ayrımı yaklaşık 4 haftalıkken mümkün hale gelir [ 80 ]. Fare penisi, dik açılı bir eğriyle bağlanan proksimal bir gövdeden ve distal glanstan oluşur [ 80 ].]. Penis gövdesi, üretranın dik açıyla büküldüğü pelvik çıkışın yakınında başlar. Bu noktada corpora cavernosa penis gövdesini terk eder ve kasık kemiğine bağlanmak için yanal olarak ayrılır. Böylece penis gövdesi üretra ile orta hatta birleşecek olan sağ ve sol kavernöz gövdeyi içerir. Penis gövdesi, penis gövdesinin glans ile birleştiği yerde, dik açılı bir eğride distal olarak sona erer. Glans, glandüler spongiosa ve cavernosa cisimlerini, üretral spongioz cisimciği ve kemik içeren enine bir eleman ve hiyalin kıkırdaktan oluşan bir büyüme plakası ve yine ergenlikten sonra kemikleşen fibrokartilajdan oluşan bir distal eleman dahil olmak üzere iskelet elemanlarını içerir. Bu iskelet elemanları, başarılı bir çiftleşme için gerekli sertliği sağlar ve insan penisiyle karşılaştırıldığında büyük bir anatomik farklılığı hesaba katar.54 ]. Penil glansın yüzeyi, histolojik olarak çoğu penil skuamöz hücreli karsinomun ortaya çıktığı insan penisininkine benzeyen, hafif keratinizasyon gösteren tabakalı bir skuamöz epitel ile kaplıdır. Fare modellerinde skuamöz hücreli karsinomu indüklemeyi amaçlayan genetik modifikasyonların tümü bu epitel tabakasına yönlendirildiğinden, bu önemli bir benzerliktir. Ancak bu epitel, insan penil mukozası ile karşılaştırıldığında başka bir morfolojik farklılık oluşturan epitel dikenleri içerir. Penis başının distal kısmı Erkek Ürogenital Çiftleşme Şişkinliği (MUMP) olarak adlandırılır [ 81]. MUMP'nin merkezi elemanı 1,7 mm uzunluğunda fibro-kıkırdaklı bir parçadır. Merkezi olarak, penis kemiği, penisin dik açılı eğrisinden MUMP'a kadar uzanır ve yaklaşık 3,8 mm uzunluğundadır. Distal kısmında kemik, MUMP fibrokartilaj tarafından dorsal olarak örtüşür (Şekil 1AC). Glandüler kavernöz cisim çevresel iken üretral spongioza cisimciği lineerdir, üretranın ventralinde uzanır ve insanlarda korpus spongiosum ile homolog görünmektedir.Şekil 1C–D) [ 80 ]. İnsanlardan farklı olarak, farelerin 2 prepisyal anatomik bölmesi vardır; iç kısım pürüzsüz, tüylü olmayan mukoza ile ve dış kısım tüylü deri ile kaplanmıştır.Şekil 1A–B). İnsan iç sünnet derisi, iç fare üst derisinin bir eşdeğeri olarak kabul edilebilir ve insan dış dermal ve epidermal üst derisi, fare dış tüylü üst derisine eşdeğer olabilir. Farelerde penisin dışsallaştırılması, glansın dış sünnet derisini terk etmesine ve proksimal gövdeden uzağa uzanmasına izin veren hafif karın basıncı uygulanarak elde edilebilir. Glans uzadıkça, iç sünnet derisi onun yanında çıkıntı yapar, glansı, iç sünnet derisi (tamamen keratinize edici bir mukoza ile kaplıdır) ve dış sünnet derisi (dış yüzeyde kıllı cilt ile kaplıdır) bireyselleştirir [ 80 ].]. Patologlar tarafından karmaşık kabul edilen insan penil anatomisi, deneysel farelerinkinden daha basittir. Glans ve iç sünnet derisi yüzeyleri, PeIN'in geliştiği çok katlı bir skuamöz epitel ile kaplıdır. Aşağıda lamina propria, korpus spongiosum veya dartos ve corpora cavernosa bulunur. Tümörler bu anatomik seviyeler boyunca dikey olarak ilerler. Sünnet derisinde tümörler epitelden lamina propriaya, dartosa, dermise ve epidermise doğru ilerler [ 54 ].

Şekil 1
Yetişkin murin ( A , C ) ve insan ( B , D ) penisinin anatomisi. Erkek Ürogenital Çiftleşme Şişkinliği (MUMP)-erkek ürogenital çiftleşme şişkinliği, p-prepus, ep-dış prepus, ip-iç prepus, ca-MUMP kıkırdak, cc-korpus kavernozum, cs-korpus spongiozum, d-dartos, op-os penis , u-üretra. 4.2. SMAD4/APC Çift Nakavt Farelerde HPV-Negatif Penil Kanser

Penil skuamöz hücreli karsinomlar, C57Bl/6 farelerinde, penil epitelyum üzerindeki Smad4 ve Apc tümör baskılayıcı genlerin hedeflenen silinmesiyle elde edildi. Bu modelle ilgili bir ön rapor 2017'de yayınlandı [ 78 ] ve yakın zamanda tam bir karakterizasyon yayınlandı ve bu modelin klinik öncesi araştırma için büyük potansiyelini ortaya koydu [ 50 ]. Bu model, penil epitel AR için pozitif olduğundan [ 50 ] fare prostat kanseri modellerinde yaygın olarak kullanılan androjen reseptörüne (AR) yanıt veren probasin gen promotörü kullanılarak geliştirilmiştir [ 82 ]. Probasin gen promotörü, bir Cre rekombinaz ekspresyonunu yönlendirmek ve PB-Cre4+ Smad4 ^L/L ve/veya Apc ^{L/L' de Smad4 ve Apc'yi silmek için kullanıldı.}fareler. Her bir genin tek tek silinmesi kanseri indüklemek için yetersizdi, ancak bunların birlikte silinmesinin, %100 penetrasyonda (ortalama yaş 17.2 haftalık) penisin skuamöz hücreli karsinomunu indüklediği bulundu. Tümörler başlangıçta AR güdümlü mutajenez yoluyla indüklenmiş olsa da, AR'den bağımsız oldukları bulundu ve tümör ilerlemesi kastrasyondan etkilenmedi. Bu lezyonların transkriptomik analizi, Wnt/β-katenin ve genetik değişiklikleri tarafından indüklenen fibroblast büyüme faktörü (FGF) yollarının kuralsızlaştırılmasını doğruladı. Önemli olarak, penil tümör transkriptomu ayrıca, siklooksijenaz-2 (COX-2) tarafından döndürülen belirgin pro-inflamatuar sinyalleme ve immünosupresif miyeloid hücreler tarafından büyük infiltrasyon ortaya çıkardı. Bu hayvan modeli, seçici COX-2 inhibitörü selekoksib veya çok hedefli tirozin kinaz inhibitörü cabozantinib ile birleştirilen bağışıklık kontrol noktası inhibitörlerine (anti-PD1/anti-CTLA4 antikorları) dayalı rasyonel ilaç kombinasyonlarının etkinliğini test etmek için kullanıldı. İlaç kombinasyonlarının, tek başına her ilaçtan önemli ölçüde daha etkili olduğu kanıtlandı ve bunların anti-tümör etkileri, miyeloid hücrelerin ve düzenleyici T lenfositlerin infiltrasyonunun azalmasıyla ilişkilendirildi. Bu sonuçlar, özellikle bağışıklık kontrol noktalarının bloke edilmesini içerenler olmak üzere yenilikçi kombinasyon tedavileri geliştirmek için bu modelin potansiyelini vurgulamaktadır. İlginç bir şekilde selekoksibin, HPV16 tarafından indüklenen farklı bir epitelyal karsinojenez modelinde sitotoksik T lenfositlerin aktivasyonunu arttırdığı da gösterilmiştir.83 ]. Penil kanserin platin bazlı tedaviye direncinde Pten'in rolü göz önüne alındığında, yazarlar ayrıca üçlü bir nakavt, Smad4/Apc/Pten null fare modeli geliştirdiler. Çift nakavt tümörler sisplatine duyarlı kalırken, üçlü nakavt lezyonlar büyük ölçüde dirençliydi ve Pten kaybının insan hastalarda platin bazlı tedavilere direnç sağlamadaki rolünü doğruladı. Bu bulgular, sisplatin direncinin üstesinden gelmek için stratejiler üzerinde çalışmak için bu fare modellerini doğrular. Hem ikili hem de üçlü devre dışı bırakma modellerinden geliştirilen singeneik hücre hatları (önceki Bölüm 3'e bakınız).hücre tabanlı modellerle ilgilenmek), çeviri çalışmaları için eşit derecede güçlü araçlardır. Önemli olarak, yazarlar, bu hücre hatlarının ortotopik enjeksiyonunun penil skuamöz hücreli karsinomu çoğaltabildiğini bildirdi. Bu, hücre temelli modellerin heterotopik olarak (çoğunlukla subkutan olarak) implante edilmesinden daha gerçekçidir ve ilaç geliştirmenin yanı sıra penil yapıların istilasında yer alan anahtar mekanizmaların belirlenmesine de izin vermelidir. Bu alanda çalışan araştırmacılar için önemli bir uyarı, bu modellerin HPV-negatif hastalığı temsil etmek için HPV-pozitif hastalıktan daha yeterli görünmesidir. Yazarlar fare modellerini HPV-pozitif penis kanseri bağlamında sunsalar ve HPV-pozitif hastalıkla benzerlikleri vurgulasalar da, birkaç önemli farklılık mevcuttur: (1) bu fare modellerinde HPV onkogenlerinin olmaması; (2) bir anahtar HPV hedefi olan pRb, mevcut kalır ve yüksek seviyelerde fosforile olur; ve (3) bu fare modellerini oluşturmak için kullanılan gen mutasyonları, HPV-pozitif ve negatif tümörlerde ve diğer birçok epitelyal neoplazmada bulunur [84 , 85 ]. Genel olarak, Huang ve ark. (2020), HPV-negatif hastalığı incelemek için çok umut verici araçlardır ve HPV-pozitif lezyonları yeterince taklit edebilen diğer modellerle birlikte kullanılmalıdır [ 50 ]. 4.3. HPV-Pozitif Penis Kanseri İçin İn Vivo Modeller

HPV pozitif penis kanserini incelemek için ideal bir model, yüksek riskli HPV'lerden (örneğin, HPV16 E6 ve E7) gelen anahtar onkogenler tarafından yönlendirilecek, spesifik olarak peniste lezyonlar geliştirecek ve HPV'nin neden olduğu ana morfolojik ve moleküler özellikleri yeniden üretecektir. karsinogenez (örn., bazaloid PeIN, HPV ile ilişkili SCC alt tipleri ve ardından lenf nodu metastazı) [ 15 ]. Bu amaçların bir kısmı yakın zamanda farklı araştırma ekipleri tarafından tamamlayıcı modeller kullanılarak başarılmıştır (Tablo 2). HPV-pozitif penis kanseri için yakın zamanda bildirilen bir fare modelinde, bir FVB/N genetik arka planında tüm HPV16 erken bölgesini (anahtar onkogen E5, E6 ve E7'yi içeren) taşıyan fareler kullanılır [ 51 ]. Bu modelde, HPV onkogenlerinin ekspresyonu sitokeratin 14 (Krt14) gen promotörü [ 86 , 87 ] tarafından bazal keratinositlere hedeflenir ve fare suşu genellikle K14-HPV16 olarak adlandırılır. Bu fare suşu ilk olarak 1990'larda [ 86 , 87 ] geliştirildi ve sadece E6 ve/veya E7 onkogenlerini taşıyan diğer ilgili suşlar, rahim ağzı kanseri [ 86 ] anal kanser [ 88 dahil olmak üzere HPV'nin neden olduğu bir dizi kanseri incelemek için kullanıldı [ 88 ].] oral, özofagus ve orofaringeal kanserler [ 89 , 90 ]. Bu fareler aynı zamanda HPV ile bağışıklık sistemi arasındaki etkileşimlerin (tamamen bağışık olduklarından) yanı sıra hormonal ve diğer mikro-çevresel faktörler ve potansiyel kimyasal ortak kanserojenler (örneğin tütün toksinleri) ile olan etkileşimleri incelemek için de faydalıdır [ 83 , 91 , 92 ] . Bu model sistemin bir sınırlaması, HPV onkogenlerinin ekspresyonunun viral uzun kontrol bölgesi veya normalde doğal olarak enfekte olmuş hastalarda yer alan hücresel mekanizmalar tarafından düzenlenmemesi, bunun yerine Krt14 gen promotörü tarafından yönlendiriliyor olmasıdır [ 86 , 87 ]]. Diğer bir sınırlama, deri ve keratinize mukoza boyunca yaygın olarak intraepitelyal hiperplastik ve displastik lezyonların ortaya çıkmasıdır ve bu, yalnızca penil kansere yönelik modellerin özgüllüğünü azaltabilir [ 51 ]. Bu zorluk, eşleştirilmiş FVB/N HPV-negatif farelere ortotopik veya heterotopik olarak enjekte edilebilen singeneik hücre çizgileri elde edilerek kısmen aşılabilir. Son olarak, HPV-transgenik fareler, HPV hücre girişi ve enfeksiyon mekanizmalarını incelemek için iyi modeller değildir. Murin papilloma virüsü (MmuPV1) tarafından doğal enfeksiyona dayalı modeller bu açıdan umut verici bir alternatiftir, ancak şimdiye kadar mmuPV1'in neden olduğu hiçbir penil lezyon bildirilmemiştir [ 71 , 93 ]]. HPV16-transgenik farelerin 30 haftalıkken PeIN ve kondilom geliştirdiği, ancak skuamöz hücreli karsinom olmadığı bulundu [ 51 ]. Bunlar, HPV16-transgenik farelerin, 16 hafta boyunca haftalık olarak penil mukozada tütünle ilişkili karsinojen dimetilbenz(a)antrasen'e (DMBA) topik olarak maruz bırakılmasıyla %29.6'lık bir insidansta elde edildi. Önemli olarak, proliferatif hücreler için bir belirteç olan Ki-67 kullanılarak immünohistokimyasal olarak değerlendirildiği gibi, HPV onkogenlerinin varlığı düzensiz hücre proliferasyonu ile ilişkilendirilmiştir. Bu protein hücre döngüsünün G1, S, G2 ve mitotik fazlarında bulunur ve belirli bir hücre popülasyonunun büyüme fraksiyonunu çıkarmak için kullanılır [ 94 , 95 , 96]. Bu hayvan modelinde gözlenen intraepitelyal ve invaziv lezyonlar, insan hastalarda HPV pozitif penil lezyonların histolojik özelliklerini yakından taklit etmiştir. PeIN lezyonları baskın olarak HPV'nin neden olduğu patolojinin tipik özelliği olan bazaloid morfolojisi ve koilositoz gösterdi. İnvaziv skuamöz hücreli karsinomlar ayrıca bazaloid, siğil-bazaloid ve katı medüller benzeri tümörler gibi genellikle HPV pozitifliği ile ilişkili histolojik alt tiplere karşılık gelir [ 15 , 31 , 35 , 97]. Bu modelde DMBA uygulaması, mikronükleus ve kuyruklu yıldız tahlillerini kullanan taramalara göre, histolojik olarak değerlendirildiği gibi kutanöz lokasyonlarda artan SCC insidansı veya sistemik genotoksisite ile ilişkili değildi. Önemli olarak, bu gözlemler, HPV16'nın penis kanserindeki etiyolojik rolünün ilk deneysel gösterimini sağlamıştır. Ek olarak, bu çalışma aynı zamanda tütün toksinlerinin penil karsinogenezin önemli destekleyicileri olarak rolünü de desteklemektedir. Bu model, HPV'nin neden olduğu penil lezyonların tüm spektrumunu yeniden üretirken, hiçbir metastaz gözlenmedi, bu da hastalığın daha ileri evrelerini incelemek için kullanışlılığını sınırladı. Papillomavirüslerin neden olduğu penis kanserini incelemek için başka bir ilginç model atlarda bulunabilir. Bu hayvanlar penil papillomlar geliştirir,79 , 98 , 99 , 100 ]. Önemli olarak, bazı at penil skuamöz hücreli karsinomlar bölgesel lenf nodlarına metastaz yapabilirler ki bu, yeni mevcut fare modelleri incelenirken henüz gözlemlenmemiş bir şeydir [ 79 ]. İlginç bir şekilde, bu tümörlerin karakterizasyonu, insan hastalarda gözlenenlere benzer bazı belirteçler verdi [ 49 , 101 ]. Suárez–Bonnet et al. (2018), vakaların %86'sında COX-2'nin neo-eksprese edildiğini ve ekspresyonun skuamöz hücreli karsinomlarda papillomlara göre daha yüksek olduğunu bulmuştur [ 49 ].]. Skuamöz hücreli karsinomlarda, E-cadherin vakaların %65'inde mevcuttu ve vimentin, kötü diferansiye vakaların %65'inde neo-eksprese edildi [ 49 ]. 14-3-3σ proteininin sitoplazmik ekspresyonu, skuamöz hücreli karsinomların %42'sinde gözlendi [ 49 ]. Pten ekspresyonu, daha önce tartışıldığı gibi [ 50 ] insan hastalarda ve başka bir hayvan modelinde sisplatin direnci ile korelasyon gösteren skuamöz hücreli karsinomlarda [ 49 ] azalma veya kaybolma eğilimindeydi . MMP1 ayrıca insan ve murin penisinde bildirilen MMP'lerin ekspresyonu ile uyumlu olan at penil lezyonlarında [ 100 ] eksprese edilir [ 50 ].]. Bu lezyonlar ayrıca immünohistokimyasal tekniklerle ortaya konan nükleer p53 birikimi de gösterir, bu da papillomaviral bir etiyolojiye rağmen p53 gen mutasyonlarının yaygın olduğunu düşündürür [ 79 ]. Bu, at modelinin bir özelliği olabilir ve daha fazla açıklamayı hak ediyor. Birlikte ele alındığında, bu gözlemler, at penil lezyonlarının, öğrenilecek çok şey olan, penil neoplazi için yararlı bir spontan model olabileceğini düşündürmektedir. 5. Sonuçlar

Yeni hücre dizileri ile birlikte in vivo penis kanserini incelemek için ilk modellerin son gelişimi, translasyon araştırmalarının yolunu açıyor. Bunlar, klinik öncesi çalışmalar için güçlü araçlardır ve kanser hastaları için yeni tedavilerin geliştirilmesine yardımcı olmalıdır. Kalan ana boşluklar, HPV pozitif penis kanserini temsil eden hücre hatlarına duyulan ihtiyaç ve genomik ve transkriptomik karakterizasyonları ve ilaç testleri için singeneik hücre bazlı modeller dahil olmak üzere HPV pozitif in vivo modellerin daha fazla iyileştirilmesidir. Klinik ortamda, yakın zamanda gözden geçirildiği gibi, penis kanseri için yeni tedavilerin etkinliğini ve güvenliğini belirlemeyi amaçlayan önemli sayıda devam eden çalışma bulunmaktadır [ 101 ].]. Klinik öncesi ve klinik düzeylerde çalışan araştırmacıların ortak çabaları, bu ölümcül hastalıktan muzdarip hastalar için yeni umut ufukları açacaktır. Bu araştırma Porto Portekiz Onkoloji Enstitüsü Araştırma Merkezi tarafından, hibe numarası PI86-CI-IPOP-66-2017 ve PI127-CI-IPOP-118-2019 tarafından, Laboratuvarın Temel Finansmanı—UIDB/00511/2020 tarafından finanse edilmiştir. Yazar Katkıları


Yazma—orijinal taslak hazırlama, BM-F.; yazma—inceleme ve düzenleme, AC, HB, RM, PO, RMGdC ve TM; denetim, PO, RM ve RMGdC; fon alımı, PO, RMGdC, HB ve RM Tüm yazarlar makalenin yayınlanan versiyonunu okumuş ve kabul etmiştir. Finansman

Bu araştırma Porto Portekiz Onkoloji Enstitüsü Araştırma Merkezi tarafından, hibe numarası PI86-CI-IPOP-66-2017 ve PI127-CI-IPOP-118-2019 tarafından, Laboratuvarın Temel Finansmanı—UIDB/00511/2020 tarafından finanse edilmiştir. Proses Mühendisliği, Çevre, Biyoteknoloji ve Enerji için—LEPABE—FCT/MCTES (PIDDAC) aracılığıyla ulusal fonlar tarafından, FEDER/COMPETE/POCI tarafından sağlanan Avrupa Yatırım Fonları—Operasyonel Rekabet Edebilirlik ve Uluslararasılaştırma Programı ve FCT—Portekizce Ulusal Fonları tarafından finanse edilmektedir. Bilim ve Teknoloji Vakfı, UID/AGR/04033/2019 projesi kapsamında ve FAPEMA tarafından IECT CÂNCER 05 796/18 aracılığıyla. Bu çalışma, UIDB/04033/2020 projesi kapsamında FCT-Portekiz Bilim ve Teknoloji Vakfı tarafından Ulusal Fonlar tarafından desteklenmektedir. BMF, 2020.07675.BD hibe numarasıyla FCT tarafından desteklenmektedir. Çıkar çatışmaları


Tüm yazarlar, makalenin tarafsızlığına halel getirecek hiçbir gerçek, potansiyel veya algılanan çıkar çatışması beyan etmez. Dipnotlar

Yayıncının Notu: MDPI, yayınlanmış haritalarda ve kurumsal bağlantılarda yargı yetkisi iddiaları konusunda tarafsız kalır. Referanslar

1. Douglawi A., Masterson TA Penis kanseri için epidemiyoloji ve risk faktörlerine ilişkin güncellemeler. Tercüme Androl. Urol. 2017; 6 :785–790. doi: 10.21037/tau.2017.05.19. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
2. Coelho RWP, Pinho JD, Moreno JS, Garbis D., do Nascimento AMT, Larges JS, Calixto JRR, Ramalho LNZ, da Silva AAM, Nogueira LR, et al. Kuzeydoğu Brezilya, Maranhao'da penis kanseri: Dünyada en yüksek insidans mı? BMC Urol. 2018; 18:50 . doi: 10.1186/s12894-018-0365-0. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
3. Küresel Kanser Gözlemevi. [(3 Ocak 2021'de erişildi)];Çevrimiçi olarak erişilebilir: https://gco.iarc.fr/today/online-analysis-table?v=2020&mode=cancer&mode_population=continent s&population=900&populations=900&key=asr&sex=1&c an cer=39&type=0&statistic=5&prevalence=0&population_ group=0&ages_group%5B%5D =0&ages_group%5B%5D=17&group_cancer=1&include_nms c =1&include_nmsc_other=1
4. Alemany L., Cubilla A., Halec G., Kasamatsu E., Quiros B., Masferrer E., Tous S., Lloveras B., Hernandez-Suarez G., Lonsdale R., et al. Dünya Çapında Penil Karsinomlarda İnsan Papilloma Virüsünün Rolü. Avro. Urol. 2016; 69 :953-961. doi: 10.1016/j.eururo.2015.12.007. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
5. Olesen TB, Sand FL, Rasmussen CL, Albieri V., Toft BG, Norrild B., Munk C., Kjaer SK Penil kanser ve penil intraepitelyal neoplazide insan papilloma virüsü DNA ve p16(INK4a) prevalansı: Sistematik bir derleme ve meta-analiz. Lancet Oncol. 2019; 20 :145-158. doi: 10.1016/S1470-2045(18)30682-X. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
6. Pow-Sang MR, Benavente V., Pow-Sang JE, Morante C., Meza L., Baker M., Pow-Sang JM Penis kanseri. Kanser Kontrolü. 2002; 9 :305–314. doi: 10.1177/107327480200900405. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
7. Pompeo A., Heyns C., Abrams P. Penis Kanseri. Société Internationale d'Urologie (SIU); Montréal, QC, Kanada: 2009. [ Google Akademik ]
8. Dillner J., von Krogh G., Horenblas S., Meijer CJ Penisin skuamöz hücreli karsinomunun etiyolojisi. Tarama. J. Urol. Nefrol. ek 2000:189–193. doi: 10.1080/00365590050509913. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
9. Hakenberg OW, Comperat EM, Minhas S., Necchi A., Protzel C., Watkin N. EAU penil kanser kılavuzları: 2014 Güncellemesi. Avro. Urol. 2015; 67 :142–150. doi: 10.1016/j.eururo.2014.10.017. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
10. Clark PE, Spiess PE, Agarwal N., Biagioli MC, Eisenberger MA, Greenberg RE, Herr HW, Inman BA, Kuban DA, Kuzel TM, ve diğerleri. Penis kanseri: Onkolojide Klinik Uygulama Kılavuzları. J. Natl. Komp. Kank. ağ 2013; 11 :594-615. doi: 10.6004/jnccn.2013.0075. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
11. Marieb E., Wilhelm PB, Mallatt J. İnsan Anatomisi. 7. baskı. Pearson Education, Inc.; Londra, Birleşik Krallık: 2014. [ Google Akademik ]
12. Hellberg D., Valentin J., Eklund T., Nilsson S. Penis kanseri: Sigara içme ve cinsel davranış için epidemiyolojik bir rol var mı? Br. Med. J. (Clin. Res. Ed.) 1987; 295 :1306-1308. doi: 10.1136/bmj.295.6609.1306. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
13. Marchionne E., Perez C., Hui A., Khachemoune A. Penil skuamöz hücreli karsinom: Mohs mikrografik cerrahisi ile tedavi edilen literatür ve vaka sunumunun gözden geçirilmesi. Bir. Sütyen. Dermatol. 2017; 92 :95-99. doi: 10.1590/abd1806-4841.20175009. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
14. Harish K., Ravi R. Tütünün penis kanserindeki rolü. Br. J. Urol. 1995; 75 :375–377. doi: 10.1111/j.1464-410X.1995.tb07352.x. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
15. Cubilla AL, Velazquez EF, Amin MB, Epstein J., Berney DM, Corbishley CM, ISUP Penil Tümör Paneli Üyeleri Dünya Sağlık Örgütü 2016 penil karsinom sınıflandırması: Uluslararası Ürolojik Patoloji uzmanı Derneği'nden bir inceleme ve güncelleme - güdümlü öneriler. Histopatoloji. 2018; 72 :893–904. doi: 10.1111/his.13429. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
16. Epstein JI, Maggi-Galluzzi C., Cubilla AL Prostat Bezi, Seminal Veziküller, Penis ve Skrotumun Tümörleri. Amerikan Patoloji Kayıt Defteri ve AFIP; Washington, DC, ABD: 2020. [ Google Akademik ]
17. Gregoire L., Cubilla AL, Reuter VE, Haas GP, Lancaster WD İnsan papilloma virüsünün penil invaziv skuamöz hücreli karsinomun yüksek dereceli histolojik varyantları ile tercihli ilişkisi. J. Natl. Kanser Enst. 1995; 87 :1705-1709. doi: 10.1093/jnci/87.22.1705. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
18. Rubin MA, Kleter B., Zhou M., Ayala G., Cubilla AL, Quint WGV, Pirog EC Detection and Typeping of Human Papillomavirus DNA in Penil Carcinoma: Kanıt for Multiple Independent Pathways of Penil Carcinogenesis. Ben. J. Pathol. 2001; 159 :1211–1218. doi: 10.1016/S0002-9440(10)62506-0. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
19. Miralles-Guri C., Bruni L., Cubilla AL, Castellsague X., Bosch FX, de Sanjose S. Penil karsinomda insan papilloma virüsü prevalansı ve tip dağılımı. J. Clin. Patol. 2009; 62 :870-878. doi: 10.1136/jcp.2008.063149. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
20. Cubilla AL, Velazquez EF, Liken skleroz ile ilişkili penisin Young RH Psödohiperplastik skuamöz hücreli karsinomu. Tercihen sünnet derisini etkileyen ve sıklıkla yanlış teşhis edilen son derece iyi diferansiye, verrüsiform olmayan bir neoplazm: Ayırt edici bir klinikopatolojik antitenin 10 vakasının bir raporu. Ben. J. Surg. Patol. 2004; 28 :895–900. doi: 10.1097/00000478-200407000-00008. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
21. Cunha IW, Guimaraes GC, Soares F., Velazquez E., Torres JJ, Chaux A., Ayala G., Cubilla AL Pseudoglandular (adenoid, akantolitik) penil skuamöz hücreli karsinom: 7 hastanın klinikopatolojik ve sonuç çalışması. Ben. J. Surg. Patol. 2009; 33 :551–555. doi: 10.1097/PAS.0b013e31818a01d8. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
22. Kraus FT, Perezmesa C. Verrucous karsinom. Ağız boşluğu, gırtlak ve cinsel organları içeren 105 olgunun klinik ve patolojik çalışması. Kanser. 1966; 19 :26-38. doi: 10.1002/1097-0142(196601)19:1<26::AID-CNCR2820190103>3.0.CO;2-L. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
23. Barreto JE, Velazquez EF, Ayala E., Torres J., Cubilla AL Carcinoma cuniculatum: Penil skuamöz hücreli karsinomun ayırt edici bir çeşidi: 7 vaka raporu. Ben. J. Surg. Patol. 2007; 31 :71-75. doi: 10.1097/01.pas.0000213401.72569.22. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
24. Chaux A., Soares F., Rodriguez I., Barreto J., Lezcano C., Torres J., Velazquez EF, Cubilla AL Papiller skuamöz hücreli karsinom, penisin başka türlü tanımlanmamış (NOS): Klinikopatolojik özellikler, ayırıcı 35 vakanın tanı ve sonuçları. Ben. J. Surg. Patol. 2010; 34 :223–230. doi: 10.1097/PAS.0b013e3181c7666e. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
25. Cubilla AL, Ayala MT, Barreto JE, Bellasai JG, Noel JC Penisin yüzey adenoskuamöz karsinomu. Üç vaka raporu. Ben. J. Surg. Patol. 1996; 20 :156–160. doi: 10.1097/00000478-199602000-00003. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
26. Velazquez EF, Melamed J., Barreto JE, Aguero F., Cubilla AL Penisin Sarkomatoid karsinomu: 15 vakanın klinikopatolojik çalışması. Ben. J. Surg. Patol. 2005; 29 :1152–1158. doi: 10.1097/01.pas.0000160440.46394.a8. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
27. Cubilla AL, Reuter VE, Gregoire L., Ayala G., Ocampos S., Lancaster WD, Fair W. Bazaloid skuamöz hücreli karsinom: Ayırt edici bir insan papilloma virüsü ile ilişkili penil neoplazm: 20 vaka raporu. Ben. J. Surg. Patol. 1998; 22 :755–761. doi: 10.1097/00000478-199806000-00014. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
28. Cubilla AL, Velazques EF, Reuter VE, Oliva E., Mihm MC, Jr., Young RH Warty (kondilomatöz) penisin skuamöz hücreli karsinomu: 11 vakalık bir rapor ve 'verrüsiform' penil tümörlerin önerilen sınıflandırması. Ben. J. Surg. Patol. 2000; 24 :505–512. doi: 10.1097/00000478-200004000-00004. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
29. Chaux A., Tamboli P., Ayala A., Soares F., Rodriguez I., Barreto J., Cubilla AL Warty-bazaloid karsinom: Ayırt edici bir penil neoplazmın klinikopatolojik özellikleri. 45 vaka raporu. Mod. Patol. 2010; 23 :896–904. doi: 10.1038/modpathol.2010.69. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
30. Cubilla AL, Lloveras B., Alemany L., Alejo M., Vidal A., Kasamatsu E., Clavero O., Alvarado-Cabrero I., Lynch C., Velasco-Alonso J., et al. Papiller özelliklere sahip penisin bazaloid skuamöz hücreli karsinomu: 12 vakanın klinikopatolojik çalışması. Ben. J. Surg. Patol. 2012; 36 :869-875. doi: 10.1097/PAS.0b013e318249c6f3. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
31. Sanchez DF, Rodriguez IM, Piris A., Canete S., Lezcano C., Velazquez EF, Fernandez-Nestosa MJ, Mendez-Pena JE, Hoang MP, Cubilla AL Clear Cell Carcinoma of the Penis: An HPV ile ilgili Variant Skuamöz Hücreli Karsinom: 3 Vaka Raporu. Ben. J. Surg. Patol. 2016; 40 :917-922. doi: 10.1097/PAS.0000000000000607. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
32. Mentrikoski MJ, Frierson HF, Jr., Stelow EB, Cathro HP Lenfoepitelyoma benzeri penis karsinomu: İnsan papilloma virüsü enfeksiyonu ile ilişki. Histopatoloji. 2014; 64 :312–315. doi: 10.1111/his.12248. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
33. Canete-Portillo S., Clavero O., Sanchez DF, Silvero A., Abed F., Rodriguez IM, Ayala G., Alemany L., Munoz N., de Sanjose S., et al. Penisin Medüller Karsinomu: Ayırt Edici Bir HPV ile İlişkili Neoplazm: 12 Vaka Raporu. Ben. J. Surg. Patol. 2017; 41 :535–540. doi: 10.1097/PAS.0000000000000779. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
34. Fetsch JF, Davis CJ, Jr., Miettinen M., Sesterhenn IA Penisin Leiomyosarkomu: Literatürün gözden geçirilmesi ve ayırıcı tanının tartışıldığı 14 olgunun klinikopatolojik bir çalışması. Ben. J. Surg. Patol. 2004; 28 :115-125. doi: 10.1097/00000478-200401000-00014. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
35. Chaux A., Reuter V., Lezcano C., Velazquez E., Codas R., Cubilla AL Penil skuamöz hücreli karsinomlu 14 hastada otopsi bulguları. Int. J. Surg. Patol. 2011; 19 :164–169. doi: 10.1177/1066896909333781. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
36. Wen S., Ren W., Xue B., Fan Y., Jiang Y., Zeng C., Li Y., Zu X. Cerrahi tedaviden sonra penis kanserli hastalarda prognostik faktörler. Dünya J. Urol. 2018; 36 :435–440. doi: 10.1007/s00345-017-2167-5. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
37. Srinivas V., Morse MJ, Herr HW, Sogani PC, Whitmore WF, Jr. Penil kanser: Nodal metastaz derecesinin hayatta kalma ile ilişkisi. J. Urol. 1987; 137 :880-882. doi: 10.1016/S0022-5347(17)44281-9. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
38. Kamel MH, Bissada N., Warford R., Farias J., Davis R. Penis Kanseri için Organ Koruyucu Cerrahi: Sistematik Bir İnceleme. J. Urol. 2017; 198 :770–779. doi: 10.1016/j.juro.2017.01.088. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
39. Kieffer JM, Djajadiningrat RS, van Muilekom EA, Graafland NM, Horenblas S., Aaronson NK Penis kanseri tedavisi gören hastalar için yaşam kalitesi. J. Urol. 2014; 192 :1105-1110. doi: 10.1016/j.juro.2014.04.014. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
40. Hu X., Chen M., Li Y., Wang Y., Wen S., Jun F. ID1'in aşırı ekspresyonu, penil skuamöz hücreli karsinomda tümör ilerlemesini destekler. Onkol. 2019 ; 41 :1091–1100. doi: 10.3892/veya.2018.6912. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
41. Hu X., Chen M., Li Y., Wang Y., Wen S., Jun F. Aberrant CEACAM19 ifadesi, penil kanserde metastatik fenotip ile ilişkilidir. Kanser Yönetimi Araş. 2019; 11 :715–725. doi: 10.2147/CMAR.S192385. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
42. Hu X., Chen M., Liu W., Li Y., Fu J. Preoperatif plazma IGFBP2, penil skuamöz hücreli karsinomlu hastalarda nodal metastaz ile ilişkilidir. Urol. Onkol. 2019; 37 :452-461. doi: 10.1016/j.urolonc.2019.04.013. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
43. Mo M., Tong S., Li T., Zu X., Hu X. Serum CXCL13 Düzeyi, Penil Kanserde Tümör İlerlemesi ve Olumsuz Prognoz ile İlişkilidir. OncoTargets Ther. 2020; 13 :8757-8769. doi: 10.2147/OTT.S263980. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
44. Chen KL, Eberli D., Yoo JJ, Atala A. Penisin yapısal ve fonksiyonel restorasyonu için biyomühendislik ürünü vücut dokusu. Proc. Natl. Acad. bilim AMERİKA BİRLEŞİK DEVLETLERİ. 2010; 107 :3346-3350. doi: 10.1073/pnas.0909367106. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
45. Tan Y., Landford WN, Garza M., Suarez A., Zhou Z., Coon D. Kompozit Doku Mühendisliği için Komple İnsan Penil İskelesi: Organ Hücresizleştirme ve Karakterizasyon. bilim 2019 ; 9 :16368. doi: 10.1038/s41598-019-51794-6. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
46. Kajbafzadeh AM, Abbasioun R., Sabetkish N., Sabetkish S., Habibi AA, Tavakkolitabassi K. In vivo insan korpus kavernozum rejenerasyonu: Vücudu doğal bir biyoreaktör olarak kullanarak sıçanda doku mühendisliği ile üretilmiş korpus kavernozum üretimi. Int. Urol. Nefrol. 2017; 49 :1193–1199. doi: 10.1007/s11255-017-1582-2. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
47. Xie X., Du X., Li K., Chen Y., Guan Y., Zhao X., Niu G., Luan Y., Zhang D., Sun C., et al. In vitro birincil mezenkimal kök hücrelerle tasarlanmış korpus kavernozum inşaatı. bilim 2017 ; 7 :18053. doi: 10.1038/s41598-017-18129-9. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
48. Buonerba C., Di Lorenzo G., Pond G., Carteni G., Scagliarini S., Rozzi A., Quevedo FJ, Dorff T., Nappi L., Lanzetta G., et al. Kurtarılan İleri Düzey Penis Kanserli Hastalarda (2. veya Sonraki Hat) Sistemik Tedavide Prognostik ve Prediktif Faktörler: Retrospektif, Çok Merkezli Bir Çalışma. Ön. farmakol. 2016; 7 :487. doi: 10.3389/fphar.2016.00487. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
49. Suarez-Bonnet A., Willis C., Pittaway R., Smith K., Mair T., Priestnall SL At penis kanserinde moleküler karsinogenez: İnsan penis kanseri için potansiyel bir hayvan modeli. Urol. Onkol. 2018; 36 :532.e9–532.e18. doi: 10.1016/j.urolonc.2018.09.004. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
50. Huang T., Cheng X., Chahoud J., Sarhan A., Tamboli P., Rao P., Guo M., Manyam G., Zhang L., Xiang Y., et al. Penil skuamöz hücreli karsinom için etkili kombinatoryal immünoterapi. Nat. Komün. 2020; 11 :2124. doi: 10.1038/s41467-020-15980-9. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
51. Medeiros-Fonseca B., Mestre VF, Estevao D., Sanchez DF, Canete-Portillo S., Fernandez-Nestosa MJ, Casaca F., Silva S., Brito H., Felix A., et al. HPV16, transgenik farelerde penil intraepitelyal neoplazi ve skuamöz hücreli karsinomu indükler: HPV ile ilişkili penis kanseri için ilk fare modeli J. Pathol. 2020; 251 :411–419. doi: 10.1002/path.5475. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
52. Zhou QH, Deng CZ, Li ZS, Chen JP, Yao K., Huang KB, Liu TY, Liu ZW, Qin ZK, Zhou FJ, et al. Yeni kurulan penil kanser hücre hatları panelinin moleküler karakterizasyonu ve bütünleştirici genomik analizi. Hücre Ölümü Dis. 2018; 9 :684. doi: 10.1038/s41419-018-0736-1. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
53. Bleeker MC, Heideman DA, Snijders PJ, Horenblas S., Dillner J., Meijer CJ Penis kanseri: Epidemiyoloji, patogenez ve önleme. Dünya J. Urol. 2009; 27 :141-150. doi: 10.1007/s00345-008-0302-z. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
54. Cubilla AL, Lloveras B., Alejo M., Clavero O., Chaux A., Kasamatsu E., Monfulleda N., Tous S., Alemany L., Klaustermeier J., et al. İnvaziv penil skuamöz hücreli karsinom patolojisinde p16(INK)(4)(a)'nın değeri: 202 vaka raporu. Ben. J. Surg. Patol. 2011; 35 :253–261. doi: 10.1097/PAS.0b013e318203cdba. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
55. Bravo IG, Felez-Sanchez M. Papillomavirüsler: Viral evrim, kanser ve evrimsel tıp. Evrim. Med. Halk Sağlığı. 2015; 2015 :32–51. doi: 10.1093/emph/eov003. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
56. Estevao D., Costa NR, Gil da Costa RM, Medeiros R. HPV karsinogenezinin ayırt edici özellikleri: Hücresel malignitede E6, E7 ve E5 onkoproteinlerinin rolü. Biyokimya. Biyofiz. Acta Gen Regul. Makine 2019; 1862 :153-162. doi: 10.1016/j.bbagrm.2019.01.001. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
57. Santos JMO, Peixoto da Silva S., Costa NR, Gil da Costa RM, Medeiros R. The Role of MicroRNAs of Metastatic Process of High-Risk HPV-Induced Cancers. Kanserler. 2018; 10 :493. doi: 10.3390/kanserler10120493. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
58. Arbeit JM, Howley PM, Hanahan D. İnsan papilloma virüsü tip 16 transgenik farelerde kronik östrojen kaynaklı servikal ve vajinal skuamöz karsinogenez. Proc. Natl. Acad. bilim AMERİKA BİRLEŞİK DEVLETLERİ. 1996; 93 :2930–2935. doi: 10.1073/pnas.93.7.2930. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
59. Gil da Costa RM, Neto T., Estevao D., Moutinho M., Felix A., Medeiros R., Lopes C., Bastos M., Oliveira PA Ptaquiloside from bracken (Pteridium spp.) Transgenik farelerde HPV16. Gıda Fonksiyonu. 2020; 11 :3298–3305. doi: 10.1039/D0FO00207K. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
60. Moch H., Cubilla AL, Humphrey PA, Reuter VE, Ulbright TM 2016 WHO Tümörlerinin Üriner Sistem ve Erkek Genital Organlarının Sınıflandırması-Bölüm A: Renal, Penil ve Testis Tümörleri. Avro. Urol. 2016; 70 :93–105. doi: 10.1016/j.eururo.2016.02.029. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
61. Soskin A., Vieillefond A., Carlotti A., Plantier F., Chaux A., Ayala G., Velazquez EF, Cubilla AL Warty/bazaloid penil intraepitelyal neoplazi, penil için endemik olmayan bölgelerde farklılaşmış penil intraepitelyal neoplaziden daha yaygındır. endemik bölgelerle karşılaştırıldığında kanser: Paris ve Paraguay'dan patolojik seriler arasında karşılaştırmalı bir çalışma. Hımm. Patol. 2012; 43 :190–196. doi: 10.1016/j.humpath.2011.04.014. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
62. Widdice LE, Bernstein DI, Franco EL, Ding L., Brown DR, Ermel AC, Higgins L., Kahn JA Altı yıl boyunca Amerika Birleşik Devletleri'nin Ortabatı metropol bölgesinden genç erkeklerde aşı tipi insan papilloma virüsü prevalansında düşüş aşının piyasaya sürülmesinden yıllar sonra. Aşı. 2019; 37 :6832–6841. doi: 10.1016/j.vaccine.2019.08.052. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
63. Lei J., Ploner A., Elfstrom KM, Wang J., Roth A., Fang F., Sundstrom K., Dillner J., Sparen P. HPV Aşılama ve İnvaziv Servikal Kanser Riski. N. İngilizce J. Med. 2020; 383 :1340-1348. doi: 10.1056/NEJMoa1917338. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
64. da Costa Nunes JF, Pires S., Chade DC İnsan papilloma virüsü aşılaması ve intraepitelyal neoplazi ve penis kanserinin önlenmesi: Gözden geçirme makalesi. Kör. Görüş. Urol. 2020; 30 :208–212. doi: 10.1097/MOU.0000000000000730. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
65. Kuasne H., Colus IM, Busso AF, Hernandez-Vargas H., Barros-Filho MC, Marchi FA, Scapulatempo-Neto C., Faria EF, Lopes A., Guimaraes GC, et al. Penil karsinomda genom çapında metilasyon ve transkriptome analizi: Yeni moleküler belirteçlerin ortaya çıkarılması. Klinik. Epigenetik. 2015; 7:46 . doi: 10.1186/s13148-015-0082-4. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
66. Ottenhof SR, Djajadiningrat RS, de Jong J., Thygesen HH, Horenblas S., Jordanova ES Penil Kanserde Programlanmış Ölüm Ligand 1'in İfadesi Prognostik Değere Sahiptir ve HPV Durumu ile İlişkilidir. J. Urol. 2017; 197 :690-697. doi: 10.1016/j.juro.2016.09.088. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
67. Ottenhof SR, Djajadiningrat RS, Thygesen HH, Jakobs PJ, Jozwiak K., Heeren AM, de Jong J., Sanders J., Horenblas S., Jordanova ES The Prognostic Value of Immune Factors in the Prognostic Value in the Immune Factor in the Prognostic Value in the Immune Factor in the Penil Squamous Cell Karsinom. Ön. immünol. 2018; 9 :1253. doi: 10.3389/fimmu.2018.01253. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
68. Ashley S., Shanks JH, Oliveira P., Lucky M., Parnham A., Lau M., Sangar V. Human Papilloma Virus (HPV) durumu, kanser öncesi penil lezyonları (bir eUROGEN) olan hastalarda tedavi sonuçlarını etkileyebilir. Çalışma) Int. J. Impot. Araş. 2020 doi: 10.1038/s41443-020-0327-4. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
69. Chu C., Yao K., Lu J., Zhang Y., Chen K., Lu J., Zhang CZ, Cao Y. Tümör İmmün Mikro-ortamına Dayalı İmmünofenotipler Denetimsiz Penis Kanseri Hasta Tabakalandırmasına İzin Verir. Kanserler. 2020; 12 :1796. doi: 10.3390/kanserler12071796. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
70. Yamane I., Tsuda T. Klinik bir penis kankroidi vakasının lezyonundan in vitro bir hücre hattının oluşturulması. Tohoku J. Uzm. Med. 1966; 88 :9–20. doi: 10.1620/tjem.88.9. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
71. Ingle A., Ghim S., Joh J., Chepkoech I., Bennett Jenson A., Sundberg JP Novel laboratuvar fare papilloma virüsü (MusPV) enfeksiyonu. Veteriner. Patol. 2011; 48 :500–505. doi: 10.1177/0300985810377186. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
72. Ishikawa S., Kanoh S., Nemoto S. Penisin insan skuamöz hücreli karsinomundan türetilen bir hücre hattının (TSUS-1) oluşturulması. Hinyokika Kiyo. 1983; 29 :373–376. [ PubMed ] [ Google Akademik ]
73. Gentile G., Giraldo G., Stabile M., Beth-Giraldo E., Lonardo F., Kyalwazi SK, Perone L., Ventruto V. İnsan penil kanserinin bir hücre hattının sitogenetik çalışması. Anne. Genet. 1987; 30 :164–169. [ PubMed ] [ Google Akademik ]
74. Tsukamoto T. Penisin skuamöz hücreli karsinomundan bir hücre çizgisinin (KU-8) oluşturulması ve karakterizasyonu. Keio J. Med. 1989; 38 :277–293. doi: 10.2302/kjm.38.277. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
75. Naumann CM, Sperveslage J., Hamann MF, Leuschner I., Weder L., Al-Najar AA, Lemke J., Sipos B., Junemann KP, Kalthoff H. Skuamöz hücreli karsinomun birincil hücre hatlarının kurulması ve karakterizasyonu penis ve metastazı. J. Urol. 2012; 187 :2236–2242. doi: 10.1016/j.juro.2012.01.035. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
76. Munoz JJ, Drigo SA, Kuasne H., Villacis RA, Marchi FA, Domingues MA, Lopes A., Santos TG, Rogatto SR Bir insan verrüköz penil karsinomdan türetilen hücre kültürlerinin ve ksenograftların kapsamlı bir karakterizasyonu. Tümör Biol. 2016; 37 :11375-11384. doi: 10.1007/s13277-016-4951-z. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
77. Chen J., Yao K., Li Z., Deng C., Wang L., Yu X., Liang P., Xie Q., Chen P., Qin Z., et al. HPV-negatif penil karsinogenezin bir paradigması olarak zararlı bir TP53 mutasyonuna sahip bir penil kanser hücre çizgisi penl1'in oluşturulması ve karakterizasyonu. Oncotarget. 2016; 7 :51687–51698. doi: 10.18632/oncotarget.10098. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
78. Sarhan A., Shang X., Tamboli P., Rao P., Pettaway C., Wang A., DePinho R., Lu X. MP81-07 penil carcinoma: Yeni terapötik tanımlama için genetik olarak tasarlanmış modeller. J. Urol. 2017; 197 :e1091. doi: 10.1016/j.juro.2017.02.2533. [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
79. van den Top JG, Harkema L., Lange C., Ensink JM, van de Lest CH, Barneveld A., van Weeren PR, Grone A., Martens A. Expression of p53, Ki67, EcPV2- ve EcPV3 DNA, ve at penil ve preputial skuamöz hücreli karsinomda metastaz ve sonuçla ilgili viral genler. At Veterineri. 2015 ; 47 :188–195. doi: 10.1111/evj.12245. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
80. Rodriguez E., Jr., Weiss DA, Yang JH, Menshenina J., Ferretti M., Cunha TJ, Barcellos D., Chan LY, Risbridger G., Cunha GR, et al. Yetişkin fare penisinin morfolojisi üzerine yeni görüşler. Biol. tekrar. 2011; 85 :1216–1221. doi: 10.1095/biolreprod.111.091504. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
81. Phillips TR, Wright DK, Gradie PE, Johnston LA, Pask AJ A Comprehensive Atlas of the Adult Mouse Penis. Seks. geliştirici 2015; 9 :162-172. doi: 10.1159/000431010. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
82. Grabowska MM, DeGraff DJ, Yu X., Jin RJ, Chen Z., Borowsky AD, Matusik RJ Fare prostat kanseri modelleri: Soru için en iyi modeli seçme. Kanser Metastazı Rev. 2014; 33 :377–397. doi: 10.1007/s10555-013-9487-8. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
83. Santos C., Neto T., Ferreirinha P., Sousa H., Ribeiro J., Bastos M., Faustino-Rocha AI, Oliveira PA, Medeiros R., Vilanova M., et al. Celecoxib, K14-HPV16 transgenik farelerin HPV ile indüklenen lezyonlarında CD8(+) T hücrelerinin degranülasyonunu destekler. Hayat Bilimi. 2016; 157 :67-73. doi: 10.1016/j.lfs.2016.05.040. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
84. Polakis P. Kanserde Wnt'nin birçok yolu. Kör. Görüş. Genet. geliştirici 2007; 17 :45-51. doi: 10.1016/j.gde.2006.12.07. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
85. Arya M., Thrasivoulou C., Henrique R., Millar M., Hamblin R., Davda R., Aare K., Masters JR, Thomson C., Muneer A., et al. Penil karsinomda Wnt/ss-katenin transkripsiyonunun hedefleri. PLoS BİR. 2015; 10 :e0124395. doi: 10.1371/journal.pone.0124395. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
86. Arbeit JM, Munger K., Howley PM, Hanahan D. K14-insan papilloma virüsü tip 16 transgenik farelerde progresif skuamöz epitelyal neoplazi. J. Virol. 1994; 68 :4358-4368. doi: 10.1128/JVI.68.7.4358-4368.1994. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
87. Coussens LM, Hanahan D., Arbeit JM Genetik yatkınlık ve K14-HPV16 transgenik farelerde habis ilerleme parametreleri. Ben. J. Pathol. 1996; 149 :1899–1917. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ Google Akademik ]
88. Stelzer MK, Pitot HC, Liem A., Schweizer J., Mahoney C., Lambert PF İnsan anal kanseri için bir fare modeli. Kanser Önceki. Araş. (Phila.) 2010; 3 :1534–1541. doi: 10.1158/1940-6207.CAPR-10-0086. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
89. Strati K., Pitot HC, Lambert PF Bir fare modelinde insan papilloma virüsü (HPV)-pozitif ve HPV-negatif baş ve boyun kanserlerini ayırt eden biyolojik belirteçlerin tanımlanması. Proc. Natl. Acad. bilim AMERİKA BİRLEŞİK DEVLETLERİ. 2006; 103 :14152–14157. doi: 10.1073/pnas.0606698103. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
90. Mestre VF, Medeiros-Fonseca B., Estevao D., Casaca F., Silva S., Felix A., Silva F., Colaco B., Seixas F., Bastos MM, et al. HPV16, transgenik farelerde özellikle dil tabanında skuamöz hücreli karsinomu indüklemek için yeterlidir. J. Pathol. 2020; 251 :4–11. doi: 10.1002/path.5387. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
91. Paiva I., Gil da Costa RM, Ribeiro J., Sousa H., Bastos MM, Faustino-Rocha A., Lopes C., Oliveira PA, Medeiros R. MicroRNA-21 ekspresyonu ve HPV ile indüklenen karsinojenez duyarlılığı— K14-HPV16 fare modelinde mikro ortamın rolü. Hayat Bilimi. 2015; 128 :8–14. doi: 10.1016/j.lfs.2015.02.020. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
92. Santos C., Ferreirinha P., Sousa H., Ribeiro J., Bastos MM, Neto T., Oliveira PA, Medeiros R., Vilanova M., Gil da Costa RM Bracken kaynaklı Ptaquiloside ( Pteridium spp .) Tümörü inhibe eder - HPV-16 transgenik farelerde infiltre edici CD8(+) T hücreleri. Gıda Kimyası Toksikol. 2016; 97 :277–285. doi: 10.1016/j.fct.2016.09.019. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
93. Cladel NM, Budgeon LR, Balogh KK, Cooper TK, Hu J., Christensen ND Mouse papillomavirus MmuPV1 oral mukozayı enfekte eder ve tercihen dilin tabanını hedefler. Viroloji. 2016; 488 :73-80. doi: 10.1016/j.virol.2015.10.030. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
94. Diorio GJ, Leone AR, Spiess PE Penis Kanseri Yönetimi. Üroloji. 2016; 96 :15-21. doi: 10.1016/j.urology.2015.12.041. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
95. Scholzen T., Gerdes J. Ki-67 proteini: Bilinen ve bilinmeyenden. J. Hücre. Fizyol. 2000; 182 :311-322. doi: 10.1002/(SICI)1097-4652(200003)182:3<311::AID-JCP1>3.0.CO;2-9. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
96. Berdjis N., Meye A., Nippgen J., Dittert D., Hakenberg O., Baretton GB, Wirth MP Penisin skuamöz hücreli karsinomunda Ki-67'nin ifadesi. BJU Int. 2005; 96 :146–148. doi: 10.1111/j.1464-410X.2005.05584.x. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
97. Knight CG, Munday JS, Peters J., Dunowska M. Equine penil skuamöz hücreli karsinomlar, at papilloma virüsü tip 2 DNA dizilerinin varlığı ile ilişkilidir. Veteriner. Patol. 2011; 48 :1190–1194. doi: 10.1177/0300985810396516. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
98. Arthurs C., Suarez-Bonnet A., Willis C., Xie B., Machulla N., Mair TS, Cao K., Millar M., Thrasivoulou C., Priestnall SL, et al. At penil skuamöz hücreli karsinom: Biyobelirteç proteinlerin ve EcPV2'nin ifadesi. bilim 2020 ; 10 :7863. doi: 10.1038/s41598-020-64014-3. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
99. Sykora S., Jindra C., Hofer M., Steinborn R., Brandt S. At papilloma virüsü tip 2: İnsan papilloma virüsü 16'ya eşdeğer bir at mı? Veteriner. J.2017 ; 225 :3–8. doi: 10.1016/j.tvjl.2017.04.014. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
100. Ramsauer AS, Kubacki J., Favrot C., Ackermann M., Fraefel C., Tobler K. at papillomavirüs tip 2-pozitif karsinomlarda RNA-seq analizi, viral gen ekspresyonunun yanı sıra etkilenen yolları ve potansiyel kanser belirteçlerini tanımlar ve splays olayları. J. Gen. Virol. 2019; 100 :985-998. doi: 10.1099/jgv.0.001267. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
101. Aydın AM, Chahoud J., Adashek JJ, Azizi M., Magliocco A., Ross JS, Necchi A., Spiess PE Tedaviyi geliştirmek için penis kanserinin genomik ve bağışıklık ortamını anlamak. Nat. Rev. Urol. 2020; 17 :555-570. doi: 10.1038/s41585-020-0359-z. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]

[maturidi]

Kanserle İlişkili Kaşeksi Çalışması İçin Bir Model Olarak Human Papillomavirus 16-Transgenik Fareler

Sara Peixoto da Silva , ^{1, 2, †} Joana MO Santos , ^{1, 2, †} Verónica F. Mestre , ^{3, 4} Beatriz Medeiros-Fonseca , ^{3, 4} Paula A. Oliveira , ^{3, 4} Margarida MSM Bastos , ⁵ Rui M Gil da Costa , ^{1, 4, 5, 6} ve Rui Medeiros ^{1, 2, 7, 8, 9, *}
Yazar bilgileri Makale notları Telif hakkı ve Lisans bilgileri Sorumluluk Reddi İlişkili Veriler

Ek Malzemeler
Git: Soyut

Kanser kaşeksi, genel enflamasyon ile karakterize edilen bir çok faktörlü bir hastalıktır, kısmen ubikuitin aracılık ettiği kilo kaybı ve kas kaybı, örneğin atrogin-1 tarafından kodlanan ligaz Fbxo32 . Yüksek riskli insan papilloma virüsü (HPV) tarafından indüklenen kanserler, anogenital kanserleri ve bazı baş-boyun kanserlerini içerir ve genellikle kaşeksi ile ilişkilidir. Bu çalışmanın amacı, kimyasal karsinojen 7,12-dimetilbenz(a)antrasen'e (DMBA) maruz kalan veya olmayan HPV16-transgenik farelerde kanser kaşeksisinin varlığını değerlendirmektir. Sitokeratin 14 gen promotörünün (K14-HPV16; HPV ⁺ ) kontrolü altında HPV16 erken bölgesini eksprese eden erkek fareler ve eşleştirilmiş vahşi tip fareler (HPV ^-) deneyin 17 haftası boyunca topikal olarak DMBA (veya araç) aldı. Gıda alımı ve vücut ağırlığı haftalık olarak değerlendirildi. Gastroknemius ağırlıkları ve Fbxo32 ekspresyon seviyeleri, kurban zamanında ölçülmüştür. Farklı anatomik bölgelerdeki HPV-16 ile ilişkili lezyonlar histolojik olarak sınıflandırıldı. Maruz kalmayan HPV ⁺ fareler, vahşi tip eşleşen gruptan daha yüksek gıda alımı gösterse de ( p < 0.01), daha düşük vücut ağırlıkları sundular ( p < 0.05). Bu vücut ağırlığı eğilimi, DMBA'ya maruz kalan gruplar karşılaştırıldığında daha belirgindi ( p < 0.01). Aynı model gastroknemius ağırlıklarında da gözlendi (maruz kalmayan gruplar arasında: p < 0.05; maruz kalan gruplar arasında: p< 0,001). Önemli olarak, DMBA , HPV ⁺ gruplarını karşılaştırırken vücut ve gastroknemius ağırlıklarını ( p < 0.01) azalttı . Ayrıca Fbxo32 geni, kontrol farelerine kıyasla DMBA'ya maruz kalan HPV ^+' de aşırı eksprese edildi ( p < 0.05). Bu sonuçlar, K14-HPV16 farelerinin kanser kaşeksisi ile ilişkili anatomik ve moleküler değişiklikleri yakından ürettiğini ve bu sendromun patogenezi ile ilgili klinik öncesi çalışmalar için iyi bir model olabileceğini göstermektedir.

Anahtar Kelimeler: kanser kaşeksi, HPV16, K14-HPV16, fare modeli, DMBA, israf sendromu
Git: 1. Giriş

Dünya çapında cinsel olarak aktif kişilerin %50 ila %80'i, cinsel yolla bulaşan yaygın bir enfeksiyon olan insan papilloma virüsü (HPV) ile zaten temas kurmuştur [ 1 , 2 ]. Yüksek riskli (HR) HPV'nin rahim ağzı kanserine neden olan rolü 1970'lerden beri bilinmektedir ve sadece kadınlarda değil erkeklerde de kanserin başlıca bulaşıcı nedenlerinden biri olarak kabul edilmektedir [ 3 , 4 ]. HR HPV'nin neden olduğu lezyonlar (örneğin, HPV16 ve HPV18), konağın immün yanıtı tarafından temizlenmediğinde devam edebilir [ 5]. Lezyonun kalıcılığı, serviks kanseri geliştirme riskini artırır, aynı zamanda diğer anogenital kanserler (vulvar, vajinal, penil ve anal kanserler) ve baş-boyun kanserlerinin bir alt kümesi, özellikle orofarenkste bulunan skuamöz hücreli karsinomlar [ 3 , 6 , 7 ] .

Kanser hastalarının %80 kadarı kaşeksi adı verilen çok faktörlü bir sendromdan mustarip olabilir [ 8 ]. Kaşeksili kanser hastaları, geleneksel beslenme desteği ile tamamen tersine çevrilemeyen, yağ kütlesi kaybı olsun veya olmasın, kilo kaybı ve iskelet kası kütlesi kaybı gösterir [ 9 , 10 ]. Kanser kaşeksisinde iskelet kası kaybına yol açan yollardan biri, ubikuitin aracılı proteazom bozunma yoludur [ 8 , 10 , 11 , 12 ]. Kanser kaşeksisi sırasında, bu yol, Fbxo32 geni tarafından kodlanan Atrogin-1 gibi ubikuitin ligazlarının ekspresyonu yoluyla iskelet kası hücrelerinde spesifik olarak yukarı regüle edilir [ 8]., 10 , 11 , 13 ]. Bu ligazlar, forkhead box O (FOXO) transkripsiyon faktörlerinin sitokinle aktive olan NF-κB sinyali ile aktivasyonu nedeniyle ekspresyonu arttırmıştır [ 8 , 10 , 11 , 13 ]. Yüksek riskli HPV'nin onkoproteinleri, NF-κB sinyalini çeşitli şekillerde aktive ederek tümörijenez ve kaşeksiye katkıda bulunabilir [ 14 , 15 ]. Kanser kaşeksisi, bazı kemoterapi türleri bu sendromu daha da kötüleştirebileceğinden, yüksek ölüm oranlarıyla ilişkili ve terapötik seçenekleri sınırlayan olumsuz bir prognoz belirtecidir [ 8 , 11 , 16 ].

K14-HPV16 transgenik fareler (HPV ⁺ ), HPV16'nın erken genomik bölgesini genomlarına yerleştirmiştir [ 17 ]. Bu hayvanlarda, HPV16 erken bölgesinin ekspresyonu sitokeratin-14 (K14) gen promotörünün kontrolü altındadır, bu nedenle keratinize epitelin bazal hücrelerini hedef alır [ 18 ]. Bu transgenik fareler, insan hastalarda gözlendiği gibi, keratinize epitelde HPV'nin neden olduğu çok aşamalı karsinojenezin tüm tipik aşamalarını geliştirir [ 19 , 20 ]. Aslında, bu farelerde rahim ağzı dışında farklı yerlerde HPV16 ile indüklenen lezyonlar mevcut ve son zamanlarda karakteristik baş-boyun bölgelerinde ilerlemiş lezyonlar tanımlandı [ 21 , 22 , 23 ], 24 ]. İlginç bir şekilde, HPV ⁺ dişi farelerde bir zayıflama sendromunun varlığı da grubumuz tarafından önerilmiştir [ 14 , 25 ].

7,12-dimetilbenz(a)antransen (DMBA), sigara dumanının katran fraksiyonunda ve ayrıca araba egzozu ve fırın gazlarında yüksek konsantrasyonlarda bulunan polisiklik aromatik bir hidrokarbondur [ 26 ]. DMBA, karsinomları indüklemek için HPV'nin onkoproteinleri ile sinerji oluşturabilen bir kanserojendir [ 27 , 28 ], ancak kanser kaşeksisi ile ilişkisi tam olarak tanımlanmamıştır [ 29 , 30 ].

Bu çalışmada, erkek K14-HPV16 transgenik farelerde kanser kaşeksisinin varlığını değerlendirmeyi ve bu hayvan modelinin HPV ile ilişkili kanserlerle bağlantılı kaşeksi üzerine translasyon çalışmaları için potansiyelini belirlemeyi amaçladık. DMBA, farelerde bu sendromun olası bir kanser destekleyicisi ve geliştiricisi olarak kullanıldı.

Git: 2. Sonuçlar

2.1. Genel Bulgular

HPV ^- fareler lezyonsuz normal bir fenotip sergilerken, HPV ⁺ fareler kulakta eritem, yaygın hiperkeratoz ve sefalik alopesi gibi bu hayvan modelini karakterize eden çeşitli makroskopik deri lezyonları gösterdi. 2.2. fare genotiplemesi

HPV16 yapısının varlığı, her farede E7 genomik bölgesinin (157 bp amplikon) amplifikasyonu yoluyla doğrulandı (Şekil 1b), β-globin geni (494 bp amplikon) kontrol olarak kullanılırken (Şekil 1a). HPV16 E7'nin varlığı, Grup 3 ve 4'teki tüm farelerde doğrulandı (Şekil 1B).

Şekil 1
Fare genotiplemesi. ( a ) farelerde β-globin geni PCR ile amplifiye edildi ve kontrol olarak kullanıldı. β-globin amplifikasyonu (494 bp fragmanı) tüm farelerde gözlendi; ( b ) HPV16 erken bölgesinin varlığı, HPV16 E7 geninin (157 bp fragmanı) amplifikasyonu ile değerlendirildi . Beklendiği gibi, amplifikasyon vahşi tip farelerde (sırasıyla Numune 1 ve 2 ile temsil edilen Grup 1 ve 2) değil, sadece HPV ⁺ hayvanlarda (sırasıyla Numune 3 ve 4 ile temsil edilen Grup 3 ve 4 ) gözlemlendi . MW: moleküler ağırlık işaretçisi (GeneRuler 50 bp, Thermo Scientific, Waltham, MA, ABD). NC: negatif kontrol. 2.3. Histolojik Analiz

Yabani tip farelerin (Grup 1 ve 2) göğüs derisi, kulak, dil ve penis dokusu örneklerinin değerlendirilmesi normal histoloji gösterdi (şekil 2). Buna karşılık, HPV ⁺ farelerin dokuları, erken hiperplastikten invaziv skuamöz hücreli karsinomlara kadar çeşitli histolojik lezyonlar gösterdi (şekil 2 ve tablo 1). Tüm bölgeler intraepitelyal hiperplastik ve displastik değişiklikler sergilerken, invaziv skuamöz hücreli karsinomlar dil ve kulak derisi ile sınırlıydı. Epidermisin ve keratinize mukozanın hiperplastik lezyonları, hücre atipisi olmaksızın artan sayıda hücre tabakası ve hiperkeratoz gösterdi. Bu özelliklere ek olarak, displastik lezyonlar, suprabazal mitotik figürler, anizokaryoz ve bozulmuş epitel mimarisi dahil olmak üzere hücre atipisi gösterdi. Skuamöz hücreli karsinomlar, altta yatan stromayı istila eden neoplastik keratinosit adaları ile, genellikle keratin incileri üzerinde merkezlenmiş olarak iyi farklılaşmıştı. DMBA, göğüs derisinde ( p = 0,003), kulak derisinde ( p = 0,025) ve penis mukozasında ( p = 0,003) daha şiddetli lezyonların insidansını artırdı.= 0,006). Ancak dil dokusu için anlamlı bir fark gözlenmedi ( p = 0.126).

şekil 2
HPV16 erken genleri tarafından indüklenen lezyonlar histolojik olarak analiz edildi (H&E, 200x). ( a ) Dorsal dil. Normal oral mukoza (HPV ^- fare, Grup 1); ( b ) Dorsal dil. Oral mukozada hiperplastik değişiklikler (HPV ⁺ fare, Grup 3). Bazal katmanların artan hücreselliğine ve normal epitel farklılaşmasına dikkat edin. ( c ) Dorsal dil. Skuamöz hücreli karsinom (HPV ⁺ fare, Grup 3). Yoğun hücre pleomorfizmine ve bozulmuş epitel mimarisine dikkat edin. tablo 1

Fare örneklerinin histolojik sınıflandırması.

1 (HPV - DMBA uygulaması olmadan, n = 10)	Göğüs derisi	10/10 (%100)	0/10 (%0)	0/10 (%0)	0/10 (%0)
kulak derisi	10/10 (%100)	0/10 (%0)	0/10 (%0)	0/10 (%0)
penis	10/10 (%100)	0/10 (%0)	0/10 (%0)	0/10 (%0)
Dil	10/10 (%100)	0/10 (%0)	0/10 (%0)	0/10 (%0)
2 (HPV - DMBA uygulaması ile, n = 10)	Göğüs derisi	10/10 (%100)	0/10 (%0)	0/10 (%0)	0/10 (%0)
kulak derisi	10/10 (%100)	0/10 (%0)	0/10 (%0)	0/10 (%0)
penis	10/10 (%100)	0/10 (%0)	0/10 (%0)	0/10 (%0)
Dil	10/10 (%100)	0/10 (%0)	0/10 (%0)	0/10 (%0)
3 ( DMBA uygulaması olmadan HPV + , n = 10)	Göğüs derisi	0/10 (%0)	10/10 (%100)	0/10 (%0)	0/10 (%0)
kulak derisi	0/10 (%0)	8/10 (%80)	2/10 (%20)	0/10 (%0)
penis	2/10 (%20)	7/10 (%70)	1/10 (%10)	0/10 (%0)
Dil	1/10 (%10)	4/10 (%40)	4/10 (%40)	1/10 (%10)
4 ( DMBA uygulaması ile HPV + , n = 10)	Göğüs derisi	0/10 (%0)	3/10 (%30)	7/10 (%70)	0/10 (%0)
kulak derisi	0/10 (%0)	2/10 (%20)	7/10 (%70)	1/10 (%10)
penis	0/10 (%0)	2/10 (%20)	8/10 (%80)	0/10 (%0)
Dil	0/10 (%0)	9/10 (%90)	1/10 (%10)	0/10 (%0)

Ayrı bir pencerede aç 2.4. Deney Sırasında Vücut Ağırlığı

Bu modelde HPV onkogenleri tarafından indüklenen lezyonların ve DMBA'nın kaşeksiye yol açıp açmadığını belirlemek için, DMBA uygulamasının başlangıcından fareler kurban edilene kadar her hafta her farenin vücut ağırlığını değerlendirdik (Figür 3). 22 hafta boyunca, DMBA uygulaması olmayan HPV ^- fareleri (Grup 1) ortalama vücut ağırlığı 31.10 (IQR = 3.38) g/fare; HPV ^- DMBA'lı fareler (Grup 2) 31.05 (IQR = 4.25) g/fare ağırlığındaydı; DMBA uygulaması olmayan HPV ⁺ fareler (Grup 3) 30.25 (IQR = 1.88) g/fare ağırlığındaydı ve DMBA uygulanan HPV ⁺ fareler (Grup 4) 28.95 (IQR = 2.22) g/fare idi.

Ayrı bir pencerede aç
Figür 3
Deneyin her haftasında grup bazında fare başına vücut ağırlığı ortalaması. Deneyin 22 haftası boyunca, transgenik fareler (Grup 3 ve 4), eşleşen vahşi tip farelerden daha düşük vücut ağırlıklarına sahipti - Grup 3'e karşı Grup 1: p < 0.05; Grup 4'e karşı Grup 2: p < 0.01. HPV ⁺ fareler arasında , 7,12-dimetilbenz(a)antrasen (DMBA)'ya maruz kalan hayvanlar daha düşük vücut ağırlıkları gösterdiler—Grup 4'e karşı Grup 3: p < 0.01. Grup 1: HPV ^- DMBA uygulaması olmadan ( n = 10); Grup 2: HPV ^- DMBA uygulaması ile ( n = 10); Grup 3: DMBA uygulaması olmayan HPV ⁺ ( n = 10); Grup 4: HPV ⁺DMBA uygulaması ile ( n = 10).

11. deney haftasından (19-21 haftalık) itibaren, gruplar arasındaki farklılıkların daha belirgin hale geldiğini gözlemledik (Figür 3), HPV ⁺ grupları, HPV ^- muadillerinden daha düşük ağırlıklar kaydetti . Genel olarak, deneyin 22 haftası boyunca, HPV ⁺ farelerin vücut ağırlıkları, eşleşen kontrollerinkinden önemli ölçüde daha düşüktü (Grup 1'e karşı 3: p = 0,025; Grup 2'ye karşı 4: p = 0,003). İlginç bir şekilde, DMBA'lı veya DMBA'sız HPV ⁺ grupları (Grup 3 ve 4) arasında belirgin bir ayrım varken, HPV ⁻ grupları (Grup 1 ve 2) arasında gözle görülür bir fark yoktu . Tüm deney süresi göz önüne alındığında, DMBA uygulamasına sahip HPV ⁺ farelerin vücut ağırlığı HPV ^+' dan önemli ölçüde daha düşüktü.DMBA'sız fareler (Grup 3 ve 4: p = 0,003). Her iki HPV ^- grubu arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark gözlenmedi (Grup 1 ve 2: p = 0.860).

Daha sonra, çeşitli zaman noktalarında hayvanların vücut ağırlıklarının daha ayrıntılı bir analizini yaptık. İlk deney haftasında (fareler 9-11 haftalıkken) vücut ağırlıkları tüm gruplar için benzerdi ( p = 0.100) (Şekil 4a). Bu benzerlik, tüm grupların fare başına aynı vücut ağırlığını gösterdiği deneyin 11. haftasına (19-21 haftalık) kadar korunmuştur ( p = 0.784) (Şekil 4B). Ancak 22. haftada gruplar arasında fare başına vücut ağırlıklarındaki farklılıklar doğrulandı ( p < 0,001) (Şekil 4C). Ek olarak, eşleştirilmiş kontrollerle karşılaştırıldığında her iki HPV ⁺ grubunda vücut ağırlıklarında anlamlı bir azalma gözlendi ( p < 0.001) (Şekil 4C). Deneyin 11. Haftasındaki (fareler 19-21 haftalıkken) vücut ağırlıklarını 22. Haftadaki (fareler 30-32 haftalıkken) olanlarla karşılaştırdığımızda, gruplar arasında önemli farklılıklar gözlemledik: HPV ^- fareler (Grup 1 ve 2) sadece vücut ağırlığını korumakla kalmadı, aynı zamanda vücut ağırlığını da kazandı, HPV ⁺ fareler bu dönemde vücut ağırlıklarının %6,5'ini ve %8,1'ini (sırasıyla Grup 3 ve grup 4) kaybetti (Şekil 4M.Ö).

Ayrı bir pencerede aç
Şekil 4
Deneyin farklı zaman noktalarında fare başına vücut ağırlıkları. ( a ) 1. Haftada (9-11 haftalık) fare başına vücut ağırlığı. Tüm grupların fareleri, bu zaman noktasında benzer vücut ağırlıkları sergiledi ( p = 0.100). ( b ) 11. Haftada (19-21 haftalık) fare başına vücut ağırlığı. Tüm grupların vücut ağırlıkları benzer kaldı ( p = 0.784). ( c ) Deneyin 22. Haftasında (30-32 haftalık) fare başına vücut ağırlığı. Transgenik farelerin vücut ağırlıklarında önemli bir azalma gözlemlendi (*** p < 0.001). 11. ve 22. Haftalardaki vücut ağırlıkları karşılaştırıldığında, HPV ^- farelerde kilo artışı ve HPV ⁺ farelerinde kilo kaybı vardı.fareler (Grup 3'te %6.5 ve Grup 4'te % 8.1). Grup 1: HPV ^- DMBA uygulaması olmadan ( n = 10); Grup 2: HPV ^- DMBA uygulaması ile ( n = 10); Grup 3: DMBA uygulaması olmayan HPV ⁺ ( n = 10); Grup 4: DMBA uygulaması ile HPV ⁺ . 2.5. Kurban Anında Vücut ve Gastroknemius Ağırlıkları

Son olarak, fareler insan tarafından ötenazi yapılmadan hemen önce vücut ağırlıkları değerlendirildi. Bu son zaman noktasında, DMBA'sız HPV ^- fareleri (Grup 1) 31,66 (IQR = 2,97) g/fare ağırlığındaydı; DMBA'lı HPV ^- fareler (Grup 2) 29.69 (IQR = 4.45) g/fare ağırlığındaydı; DMBA'sız HPV ⁺ fareler (Grup 3) 29.48 (IQR = 3.44) g/fare idi; ve DMBA'lı HPV ⁺ fareler (Grup 4) 26.44 (IQR = 2.39) g/fare ağırlığındaydı. Kurban sırasında, HPV ⁺ fareler, eşleşen HPV ⁻ kontrollerinden önemli ölçüde daha düşük vücut ağırlıklarını korudu (Şekil 5). DMBA'sız HPV ^- fareler (Grup 1), DMBA'sız HPV ⁺ farelerden (Grup 3) önemli ölçüde daha yüksek vücut ağırlıklarına sahipti ( p = 0.041). Ayrıca DMBA uygulaması olan HPV ^- ve HPV ⁺ fareler arasında ( p = 0.002) ve her iki HPV ⁺ grubu (DMBA olan ve olmayan) ( p = 0.005) arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark vardı .

Ayrı bir pencerede aç
Şekil 5
Kurban sırasındaki vücut ağırlıkları. HPV ⁺ farelerin vücut ağırlıkları HPV ^- farelerden daha düşüktü : Grup 3, Grup 1'den istatistiksel olarak anlamlı derecede daha düşük vücut ağırlığına sahipti (* p < 0.05); Grup 4, Grup 2'den istatistiksel olarak anlamlı derecede daha düşük vücut ağırlığına sahipti (** p < 0.01). HPV ⁺ fareler arasında, DMBA'lı fareler (Grup 4), DMBA'sız farelerden (Grup 3) daha düşük vücut ağırlığına sahipti (** p < 0.01). Grup 1: HPV ^- DMBA uygulaması olmadan ( n = 10); Grup 2: HPV ^- DMBA uygulaması ile ( n = 10); Grup 3: DMBA uygulaması olmayan HPV ⁺ ( n= 10); Grup 4: DMBA uygulaması ile HPV ⁺ ( n = 10).

Fareler kurban edildikten sonra gastroknemius kas ağırlıkları değerlendirildi. HPV ^- DMBA'sız fareler (Grup 1) 290.0 (IQR = 40.0) mg medyan gastroknemius kas ağırlığına sahipti; HPV ^- DMBA'lı fareler (Grup 2), 280.0 (IQR = 40.0) mg; DMBA'sız HPV ⁺ fareler (Grup 3), 265.0 (IQR = 40.0) mg; ve DMBA (Grup 4), 215.0 (IQR = 20.0) mg ile HPV ⁺ fareler. İlginç bir şekilde, bu zaman noktasında, gastroknemius ağırlıkları her grup için vücut ağırlıkları ile uyumluydu. HPV ⁺ fareler (DMBA'sız ve DMBA'lı), eşleşen HPV ^- farelerden önemli ölçüde daha düşük kas ağırlıklarına sahipti (Grup 1'e karşı 3: p = 0,025; Grup 2'ye karşı 4: p < 0,001) (Şekil 6). Ek olarak, DMBA'lı HPV ⁺ farelerin (Grup 4) daha düşük bir gastroknemius ağırlığına sahip olduğu her iki HPV ⁺ grubu arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark ( p = 0.001) gözlemledik .

Ayrı bir pencerede aç
Şekil 6
Kurban sırasındaki Gastroknemius kas ağırlıkları. HPV ⁺ fareler, eşleşen HPV ^- farelerden daha düşük gastroknemius ağırlıklarına sahipti ^- Grup 3'e karşı Grup 1: * p < 0.05; Grup 4'e karşı Grup 2: *** p < 0,001. Ayrıca Grup 4, Grup 3'ten daha düşük bir gastroknemius ağırlığına sahipti (** p < 0.01). Grup 1: HPV ^- DMBA uygulaması olmadan ( n = 10); Grup 2: HPV ^- DMBA uygulaması ile ( n = 10); Grup 3: DMBA uygulaması olmayan HPV ⁺ ( n = 10); Grup 4: DMBA uygulaması ile HPV ⁺ ( n = 10).

Ek olarak, kurban sırasında elde edilen vücut ve gastroknemius ağırlığı verileriyle, her fare için nispi gastroknemius ağırlığını hesapladık (Şekil 7). DMBA'sız HPV ^- fareler (Grup 1) için ortalama nispi gastroknemius ağırlığı 9.46 (IQR = 1.20) mg idi; HPV ^- fareler için DMBA (Grup 2), 9,68 (IQR = 0,55) mg; DMBA'sız HPV ⁺ fareler için (Grup 3), 8.80 (IQR = 0.71) mg; ve DMBA'lı HPV ⁺ fareler için (Grup 4), 8.00 (IQR = 1.01) mg. Göreceli gastroknemius ağırlıkları sonuçları, mutlak ağırlıklarla uyumluydu (Şekil 6) ve Grup 2 ve 4 arasında ( p = 0,002) ve her iki HPV ⁺ grubu arasında ( p = 0,028) istatistiksel olarak anlamlı farklılıklar gözlemledik .

Ayrı bir pencerede aç
Şekil 7
Kurban anındaki göreceli gastroknemius ağırlıkları. DMBA'lı HPV ⁺ fareler (Grup 4), eşleşen HPV ^- farelere (Grup 2) göre daha düşük bir nispi gastroknemius ağırlığı gösterdi (** p < 0.01). HPV ⁺ grupları arasında da istatistiksel olarak anlamlı bir fark vardı (Grup 4'e karşı Grup 3: * p < 0.05). Grup 1: HPV ^- DMBA uygulaması olmadan ( n = 10); Grup 2: HPV ^- DMBA uygulaması ile ( n = 10); Grup 3: DMBA uygulaması olmayan HPV ⁺ ( n = 10); Grup 4: DMBA uygulaması ile HPV ⁺ ( n = 10). 2.6. Farelerde Fbxo32 İfadesi Gastrocnemius

Gastroknemius kas örneklerinde Fbxo32 gen ekspresyonunu değerlendirdik (Şekil 8), kas atrofisinin bir belirteci olarak kabul edildiğinden ve ekspresyonu kas kaybındaki proteolitik makine ile ilişkili olduğundan. Bu analiz, Fbxo32 mRNA ekspresyonunun, DMBA'lı HPV ⁺ farelerde (Grup 4), eşleşen kontroller (Grup 2) ile karşılaştırıldığında ( p = 0.03) önemli ölçüde arttığını gösterdi . Livak Metodu kullanılarak, DMBA'lı HPV ⁺ farelerinin (Grup 4) Fbxo32'yi DMBA'lı HPV ⁻ farelerden (Grup 2) 3.62 kat daha yüksek düzeyde eksprese ettiği bulundu . DMBA'sız HPV ⁺ farelerde (Grup 3), Fbxo32'nin ortalama ifadesi de HPV'dekiyle karşılaştırıldığında biraz artıyor gibi görünüyordu ^-DMBA'sız fareler (Grup 1), ancak bu fark istatistiksel anlamlılığa ulaşmadı ( p = 0.55). Ek olarak, Grup 4 daha yüksek bir Fbxo32 ifadesi göstermesine rağmen , HPV ^- grupları (Grup 1 ve 2: p = 0.78) veya HPV ⁺ grupları (Grup 3 ve 4: p = 0.68) arasında anlamlı bir fark yoktu .

Ayrı bir pencerede aç
Şekil 8
Fare gastrocnemius numunelerinde Fbx32 mRNA'nın normalleştirilmiş nispi ifadesi . Fbxo32 mRNA ifadesi kontrol geninden, kombine ifade kullanılarak normalize edildi HPRT ve TBP . Fbxo32 ekspresyonu, DMBA'lı HPV ⁺ farelerde (Grup 4) önemli ölçüde arttı (* p < 0.05). Grup 1: HPV ^- DMBA uygulaması olmadan ( n = 10); Grup 2: HPV ^- DMBA uygulaması ile ( n = 10); Grup 3: DMBA uygulaması olmayan HPV ⁺ ( n = 10); Grup 4: DMBA uygulaması ile HPV ⁺ ( n = 10). 2.7. Deney Sırasında Gıda Alımı

HPV ⁺ farelerde vücut ağırlığı ve iskelet kası kütlesi kaybının daha düşük gıda alımına bağlanıp bağlanamayacağını doğrulamak için, her grup için haftalık gıda alımını analiz ettik (Şekil 9). DMBA uygulaması olmayan HPV ^- farelerinin (Grup 1) 22 deney haftası boyunca 26.29 (SD = 4.46) g/fare/hafta yuttuğunu gözlemledik ; HPV ^- DMBA'ya maruz bırakılan fareler (Grup 2) 28.16 (SD = 4.27) g/fare/hafta; DMBA uygulaması olmayan HPV ⁺ fareler (Grup 3) 31.51 (SD = 5.30) g/fare/hafta ile en yüksek gıda alımını gösterdi; ve DMBA uygulaması olan HPV ⁺ farelerde (Grup 4), gıda alımı 29.80 (SD = 5.50) g/fare/hafta idi. HPV ⁺ fareler, eşleşen HPV ^- farelerden daha yüksek gıda tüketimi gösterdi . Ancak, istatistiksel olarak anlamlı olan tek fark ( p = 0,001) HPV ^- arasında bulundu.DMBA uygulaması olmayan (Grup 1) ve HPV ⁺ DMBA'sız (Grup 3) fareler.

Ayrı bir pencerede aç
Şekil 9
Gruba göre fare başına haftalık yiyecek alımı. Deney (deney Hafta 17 kadar Week 1'den DMBA uygulaması) 22 hafta boyunca, HPV gibi görünüyor ⁺ fareler (Grup 3 ve 4) HPV den (fare başına) gıda daha yüksek tüketime sahipti ^- (olanları Grup 1 ve 2). Ancak sadece Grup 1 ve 3 arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark vardır ( p < 0.01). Grup 1: HPV ^- DMBA uygulaması olmadan ( n = 10); Grup 2: HPV ^- DMBA uygulaması ile ( n = 10); Grup 3: DMBA uygulaması olmayan HPV ⁺ ( n = 10); Grup 4: DMBA uygulaması ile HPV ⁺ ( n = 10).

Git: 3. Tartışma

Patofizyolojisini anlamaya ve terapötik stratejiler geliştirmeye yönelik birçok girişime rağmen, kanser kaşeksisi yaygın ve zorlu bir sendrom olmaya devam etmektedir [ 31 , 32 ]. Anoreksi veya açlık durumlarında, iskelet kası kütlesi kaybı yeterli terapötik müdahale ile restore edilebilirken, kanser kaşeksisini karakterize eden sarkopeni, geleneksel beslenme desteği ile tamamen tersine çevrilemez [ 9 , 10 ]. Kaşeksi için en rızaya dayalı tanı kriteri, vücut kitle indeksi (BMI) 20'nin altında olan veya sarkopenisi olan kişilerde 6 ayda %5'in üzerinde veya %2'nin üzerinde kilo kaybıdır [ 9 ]. Daha da önemlisi, kanser kaşeksisi kansere bağlı ölümlerin en az %20'sine katkıda bulunur [ 8 ,31 ]. Kilo kaybı, kanser hastaları arasında kemoradyoterapiye zayıf yanıtlar ve azalan sağkalım ile ilişkili bir prognostik faktördür [ 32 ].

Kaşeksinin patofizyolojisi hakkında derinlemesine bilgi eksikliği, bu sendromun tanı ve tedavisi için sınırlayıcı bir faktör olmaya devam etmektedir [ 8 , 33 , 34 , 35 ]. Hayvan modelleri, yeni tedaviler için translasyonel araştırmalarda ve klinik öncesi testlerde önemli bir rol oynamaktadır [ 14 , 25 , 36 ] ve bunların bir kısmı, ağırlıklı olarak tümör ksenograft ve singeneik fare modelleri olmak üzere kanser kaşeksisini incelemek için kullanılabilir [ 37 , 38 ]. Bununla birlikte, bu tip modeller, kısa süreli (2-25 gün), sıklıkla aşırı tümör yükleri ve aşırı inflamatuar durum fenotipleri dahil olmak üzere önemli sınırlamalar sunar [ 39]., 40 ]. Ek olarak, konakçıdaki tümör hücrelerinin enjeksiyon bölgesi kaşektik fenotipte istenmeyen değişikliklere neden olabilir [ 39 , 40 ]. Aslında, şu anda kullanılan hayvan modelleri, kısa bir süre içinde ölümcül tükenme sendromuyla birlikte ani ve hızlı kaşeksi ile karakterize edilirken, kaşektik hastalar ilerleyici değişikliklerden mustariptir [ 41 ]. Bu nedenle, kanser hastalarında gözlemlenen değişiklikleri daha yakından taklit edebilecek daha uzun bir zaman süreci ile ilerleyici tümör gelişimi modeline sahip olmak arzu edilir [ 42].]. Bunu başarmak için, ilerleyen pankreas patolojisi ile ilişkili ilerleyici kaşeksi geliştiren KPP faresi gibi, genetiğiyle oynanmış fare modelleri iyi bir yaklaşım olabilir [ 43 ]. Bu çalışmada kullanılan K14-HPV16 fareleri de böyle bir ilerleyici gelişim modeli sağlayabilir [ 17 , 18 ]. Yakın zamanda, bu farelerin, kaşeksinin önemli özellikleri olan azaltılmış kavrama kuvveti ile birleştiğinde ciddi sistemik inflamasyon geliştirdiğini tanımladık (Şekil 10) [ 14 , 25 ]. Mevcut sonuçlar, kanser kaşeksi çalışması için onu doğrulamaya yardımcı olan temel moleküler ve morfolojik özellikleri açıklayarak bu modeli daha da karakterize etmeye yardımcı olur.

Ayrı bir pencerede aç
Şekil 10
K14-HPV16 farelerinde kanser kaşeksisinin temel özellikleri. HPV16 ile ilişkili, hiperplaziden karsinoma kadar değişen lezyonlar, tipik anatomik bölgelerde meydana gelir. K14-HPV16 transgenik farelerde sistemik inflamasyon, düşük kas gücü değerleri ve kas kaybı meydana gelir. Bu olaylar, kanser kaşeksisini incelemek için bu modeli doğrulamaya yardımcı olur.

İyi bir kanser kaşeksi modeli, iyi tanımlanmış tümör lezyonları sunmalıdır. Histolojik değerlendirme, HPV ⁺ farelerinin, dil kökü ve penis gibi HPV16'dan tipik olarak etkilenen anatomik bölgelerde ve ayrıca bu fare modelinde tipik olarak yer alan kutanöz bölgelerde histolojik lezyonlar sunduğunu gösterdi . DMBA uygulaması, daha şiddetli penil lezyonları indüklemek için faydalıydı ve ayrıca, muhtemelen hayvanın kanserojenin yayılmasına yardımcı olabilecek tımarlama davranışından dolayı, diğer anatomik bölgelerde karsinojenezi teşvik ettiği görülüyor. Bu, daha önce tanımlanan histolojik lezyonlarla tutarlıdır [ 17 , 18 , 21 , 23 , 24] ve bu modelde kanser kaşeksisini incelemek için bir çerçeve sağlar. DMBA'nın tümör lezyonlarını teşvik ettiği gerçeği, DMBA'ya maruz kalan transgenik hayvanların, eşleştirilmemiş tedavi edilmemiş farelere göre daha şiddetli bir kaşektik fenotip gösterdiği gerçeğiyle tutarlıdır. Aslında, HPV ⁺ DMBA uygulama ile farenin HPV daha fazla kilo kaybetmiş ⁺ daha ciddi lezyon doğrultusunda, DMBA olmayan farelerde.

HPV ⁺ farelerinin vahşi tip kontrollere göre daha yüksek gıda alımlarına sahip olduğunu gözlemledik , bu da bizi transgenik farelerde azalan vücut ağırlığının anoreksiya veya azalan gıda mevcudiyetinden (gıda istenildiği kadar teklif edildi) dolayı olmadığı sonucuna varmamıza yol açtı. Aslında, iştah azalması olan veya olmayan hastalarda kanser kaşeksisi mevcut olabilir ve beslenme desteği kilo kaybını önlemek için yetersizdir [ 8 , 11 ]. Ek olarak, diğer bazı hayvan modellerinde gıda alımında azalma olmaksızın iskelet kası, yağ dokusu ve vücut ağırlığı kaybı görülmektedir [ 37 , 39 , 44 , 45 ]]. Vücut ağırlığı farklılıkları, daha önce tarif edildiği gibi bu modelde daha şiddetli displastik lezyonların başlangıcına denk gelen 11. deney haftasında belirgin hale geldi [ 19 , 46 ]. Her iki HPV ⁺ grubu (DMBA'lı ve DMBA'sız) %5'in üzerinde kilo kaybı gösterdi; bu, kanser kaşeksisinin klinik teşhisi kriterlerine uyan [ 9 ] ve bu sendromu incelemek için K14-HPV16'nın kullanımını desteklemektedir.

Önemli olarak, iskelet kası kaybı, toplam vücut ağırlığı ile aynı modeli izledi ve Fbxo32 yukarı regülasyonu ile ilişkilendirildi , bu model ile kanser hastalarında gözlenen sendrom arasında daha fazla benzerlik ekledi [ 40 , 47 ]. Fbxo32 geni zaten kas atrofisi yukarı regüle edilir ligaz ubikuitin bir E3 olduğu gösterilmiştir atrogin-1 proteini kodlayan ve bu kanser, kaşeksi [neden olduğu kas atrofisi tedavi etmek için potansiyel bir moleküler hedef olabilir 48 , 49 ].

Mevcut sonuçlar , kanserin Apc ^Min/+ fare modelinde vücut ağırlığı kaybını tanımlayan önceki bir çalışma ile uyumludur [ 39 ]. 3 aylıkken, C57Bl/6 arka planındaki Apc ^Min/+ ve vahşi tip fareler benzer vücut ağırlıkları sergilediler ve her iki grup da 6 aylık olana kadar fizyolojik kilo artışlarını sürdürdü [ 39 ]. Bununla birlikte, deneyin sonunda, Apc ^Min/+ fareleri, daha yüksek gıda alımlarına rağmen daha düşük vücut ağırlıkları sergiledi [ 39 ]. Yazarlar ayrıca kontrollere kıyasla Apc ^Min/+ farelerinde kas kaybı gözlemlediler [ 39]. Bu çalışmadan elde edilen sonuçlar, HPV16-transgenik dişi farelerden elde edilen grubumuzdan önceki verilerle de uyumludur [ 14 , 25 ]. Şimdi bu fare suşu kullanılarak erkeklerde ve kadınlarda israf sürecini karşılaştırmak ilginç olurdu. Bahsedilen çalışmada kullanılan transgenik fare modeli olarak [ 39], K14-HPV16 fare modelinin aynı avantajları sunduğu ve kanser kaşeksisi çalışması için, özellikle HPV'nin neden olduğu kanserlerde kaşeksi çalışması için iyi bir model olduğu görülmektedir. Bu çalışmanın zayıflığı, kaşeksi için ek moleküler belirteçlerin, kas dokusunun kapsamlı bir histolojik incelemesinin ve iskelet kası fonksiyonuyla ilgili parametrelerin eksikliğini içerir. Ek deneyler, kaşeksi ile ilişkili diğer genlerin ekspresyonunu (örneğin, kas RING parmağını 1 kodlayan Trim63 ) inceleyerek, seğirme kuvveti, tetanik kuvvet ve eksantrik kasılma gibi parametreleri belirleyerek ve çaprazlama çalışarak bu modeli daha fazla doğrulamak için tamamlayıcı stratejiler kullanmalıdır. - histolojik olarak etkilenen kasların bölümleri.

Her iki HPV ⁺ fare grubu arasında doğrulanan farklılıklar , DMBA'ya maruz bırakılan HPV ⁺ farelerde daha belirgin bir kaşeksi sendromu yaratarak, DMBA tarafından indüklenen şiddetli lezyonlarla ilişkilendirildi . Bu güçlü kanserojen çok sayıda hayvan modelinde kullanıldı [ 29 , 50 , 51 ] ve kilo kaybıyla da ilişkilendirildi. Hamsterlerle yapılan bir çalışmada, DMBA uygulanan hayvanlarda kilo kaybı daha belirgindi [ 52 ]. Sıçanlarda da benzer sonuçlar elde edilmiştir [ 51 ]. Başka bir çalışma, DMBA uygulamasının kesintiye uğramasının, hayvanların bir miktar kilo almasına izin verdiğini ve bunun da akut toksik etkiyi düşündürdüğünü gösterdi [ 53].]. Buna rağmen DMBA, bu çalışmada ve grubumuzun diğer çalışmalarında önerildiği gibi K14-HPV16 farelerinde bu sendromu gözlemlemek için önemli bir faktör değildir [ 14 , 25 ]. Yakın tarihli bir çalışmada, DMBA'nın topikal penil uygulamasının önemli sistemik genotoksisiteye veya iç organların ağırlıklarında önemli farklılıklara neden olmadığını gösterdik [ 24 ], çünkü muhtemelen hayvanın tımarlama davranışı ilacın önemli ölçüde yutulmasını teşvik etmek için yetersizdi.

Git: 4. Malzemeler ve Yöntemler

4.1. fareler

FVB/n arka planında K14-HPV16 transgenik fare üretimi daha önce bildirilmiştir [ 18 ]. Bu transgenik fareler, ABD Ulusal Kanser Enstitüsü Fare Deposu aracılığıyla Dr. Jeffrey Arbeit ve Dr. Douglas Hanahan (Kaliforniya Üniversitesi) tarafından bağışlanmıştır. Hayvan deneyleri, Trás-os-Montes Üniversitesi ve Alto Douro Etik Kurulu (10/2013) ve Portekiz Genel Veteriner Müdürlüğü (onay no. 0421/000/000/2014, 24 Eylül 2014) tarafından onaylanmıştır. Fareler (yabani tip ve transgenik), kontrollü sıcaklık (23 ± 2 °C), ışık altında Portekiz (Decreto-Lei 113, 7 Ağustos) ve Avrupa (AB Direktifi 2010/63/EU) mevzuatına göre barındırıldı ve yetiştirildi. –karanlık döngüsü (12 saat aydınlık/12 saat karanlık) ve bağıl nem (50 ± %10). Yem ve su ad libitum olarak verildi. 4.2. Deneysel Tasarım ve Örnek Toplama

9-11 haftalık kırk erkek fare dört gruba ayrıldı: Grup 1 ( n = 10, vahşi tip (HPV ^- ) fareler, DMBA uygulaması olmadan), Grup 2 ( n = 10, HPV ^- fareler, DMBA'lı uygulama), Grup 3 ( n = 10, HPV ⁺ fareler, DMBA uygulaması olmadan) ve Grup 4 ( n = 10, HPV ⁺ fareler, DMBA uygulamalı). DMBA (D3254, Sigma-Aldrich, Merck kGAa, Darmstadt, Almanya) DMSO (CARLO ERBA Reagents SAS, Val de Reuil, Fransa) içinde çözüldü ve penil mukozaya haftada bir kez topikal olarak uygulandı (0.031 mg/hayvan/hafta). 4 μL DMSO içinde). DMBA (veya araç) uygulaması 9-11 haftalıkken başladı ve ardışık 17 hafta sürdü (Şekil 11). Tüm fareler ketamin yaşı 31-33 haftalık (CLORKETAM 1000, enjekte edilebilir bir çözelti, Vetoquinol, Barcarena, Portekiz) ve ksilazin (Rompun kurban edildi ^® intrakardiyak, kanları tümüyle alınarak,% 2, Bayer Sağlık SA, Kiel, Alemanha) anestezi , Laboratuar Hayvan Bilimi Dernekleri Federasyonu (FELASA) tarafından belirtildiği gibi. DMBA uygulamasının başlangıcından itibaren, tüm fareler için gıda alımı ve vücut ağırlığı haftalık olarak kaydedildi. Tüm farelerin toplam vücut ağırlıkları da insanca ötenazi yapılmadan önce değerlendirildi ve gastroknemius ağırlığı kurban edildikten hemen sonra değerlendirildi (Şekil 11). Gastroknemius kas örnekleri TripleXtractor reaktifinde (Grisp ^® , Porto, Portekiz) toplandı , yumuşatıldı ve bir sonraki kullanıma kadar -80 °C'de tutuldu. Histolojik analiz için göğüs derisi, kulak, penis ve dil örnekleri de toplandı.

Ayrı bir pencerede aç
Şekil 11
Deneysel tasarım zaman çizelgesi. Haftalık DMBA uygulaması (4 μL DMSO içinde 0.031 mg/hayvan/hafta) 9-11 haftalıkken başladı ve 17 hafta sürdü. Grup 2 ve 4 DMBA alırken, Grup 1 ve 3 sadece DMSO (araç) aldı. Hayvanlar, numune toplama için 31-33 haftalıkken öldürüldü. wo: haftalık. 4.3. Fare Genotiplemesi

TripleXtractor reaktifi (Grisp ^® ) içindeki numunelerden DNA izolasyonu ve saflaştırması , GRS Genomic DNA Kit-Broad Range (Grisp ^® ) kullanılarak yapıldı. DNA konsantrasyonu ve saflığı, NanoDrop™ Lite spektrofotometresi (Thermo Scientific, Waltham, MA, ABD) kullanılarak değerlendirildi. HPV16 erken bölgesinin varlığı, her iki gen için spesifik primerler ile polimeraz zincir reaksiyonu (PCR) yoluyla bir kontrol olarak fare β-globin geni kullanılarak HPV16 E7 geninin amplifikasyonu ile doğrulandı ( Tablo S1 ). PCR reaksiyonu GeneAmp ^® PCR System 9700 termal döngüleyicide (Applied Biosystems ^®, Foster City, CA, ABD), 1x PCR Buffer with boya, 0,4 mM dNTP, 1,5 mM MgCl2, her primerin 0,3 uM konsantrasyonu, 0,5 U Xpert Taq DNA Polimeraz (Grisp ^® ) ile toplam 25 μL hacimde ve 0.2 μg genomik DNA. Her iki gen için, amplifikasyon koşulları şu şekildeydi: 95 °C'de 5 dakika boyunca DNA denatürasyonu, ardından 95 °C'de 20 saniye, 55 °C'de 30 saniye ve 72 °C'de 1 dakika ve son olarak 35 döngü 5 dakika boyunca 72 °C'de uzatma. Her PCR için, amplifiye edilmiş fragmanlar, GreenSafe Premium (NZYTech, Lizbon, Portekiz) ile boyanmış %1.5 ( a / h ) agaroz jellerinde elektroforez ile analiz edildi ve GelDocXR'de (Bio-Rad Laboratories, Hercules, CA, ABD) görselleştirildi. 4.4. Histolojik Analiz

Alınan göğüs derisi, kulak, penis ve dil örnekleri %10 nötr tamponlu formalin içinde tespit edildi. Daha sonra dokular, dereceli alkoller ve ksilen aracılığıyla bir Citadel 2000™ Tissue Processor (Thermo Scientific) kullanılarak kurutuldu ve parafine gömüldü. Parafin bloklar 3 µm kalınlığında kesitler halinde kesildi ve parlak alan mikroskobu altında değerlendirme ve sınıflandırma için hematoksilen ve eozin (H&E) ile boyandı. Numuneler, epidermisi veya oral ve penil mukozanın tabakalı skuamöz epitelini içeren değişikliklere dayalı olarak normal, hiperplastik, displastik veya skuamöz hücreli karsinom olarak sınıflandırıldı. Sitolojik atipi olmaksızın, artan sayıda bazal hücre katmanına (epidermiste iki katmandan fazla ve oral ve penil mukozada 3'ten fazla katman) dayanarak hiperplazi teşhisi kondu. Displazi odaklarda hiperplastik bir arka plandan ortaya çıktı, ancak aynı zamanda nükleer kalabalık, suprabazal farklılaşma kaybı ve sitolojik atipi varlığını da içeriyordu. Skuamöz hücreli karsinom, altta yatan stromanın neoplastik hücre grupları tarafından istilasına dayanarak teşhis edildi. 4.5. Gıda Alımı ve Vücut Ağırlıkları

Her fare kafesindeki yiyecekler, her haftanın başında tartıldı. Hayvan başına haftalık gıda alımı aşağıdaki formül kullanılarak hesaplandı:
Gıda ağırlık e e k , n ( g ) − Yiyecek w e e k n + 1 ( g )Sayı ve hayvanlarda olarak kafes .


Daha sonra her grup için haftalık ortalama besin alımı hesaplandı ve sonuçlar ortalama ± standart sapma olarak ifade edildi.

Deney sırasında hayvan başına kazanılan veya kaybedilen toplam vücut ağırlığının yüzdesi, aşağıdaki formül kullanılarak hesaplandı:
İlk hafta ' ın ağırlığı ( gr) - Son hafta ' ın ağırlığı ( gr)İlk hafta ' ın ağırlığı ( gr)× 100 .
4.6. Fbxo32 mRNA İfadesinin Göreceli Kantifikasyonu

Gastrokinemius numunelerinden total RNA ekstraksiyonu TripleXtractor ayıracı (Grisp kullanılarak gerçekleştirilmiştir ^® , bir kloroform çözeltisi elde edilmiş) (GR ^® , Merck KGaA, Darmstadt, Almanya). Toplam RNA daha sonra bir GRS toplam RNA kiti (Grisp ^® ) kullanılarak saflaştırıldı ve konsantrasyon ve saflık NanoDrop™ Lite spektrofotometre (Thermo Scientific) kullanılarak değerlendirildi. Ardından, 150 ng toplam RNA, Yüksek Kapasiteli cDNA Ters Transkripsiyon Kiti (Applied Biosystems ^® ) kullanılarak ters kopyalandı ve termal koşullar şuydu : 25 °C'de 10 dakika, 37 °C'de 120 dakika ve 5 dakika 8 °C'de. Daha sonra cDNA, bir StepOne qPCR Real-Time PCR cihazı (Applied Biosystems ^® ) kullanılarak nicel gerçek zamanlı PCR (qPCR) için bir şablon olarak kullanıldı.). B2m , Hprt ve Tbp potansiyel endojen kontroller olarak test edildi ve bu iki gen en düşük standart sapma değerlerini gösterdiği için Hprt ve Tbp kombinasyonu seçildi. Hprt , Tbp ve Fbxo32 için primerlere Fast SYBR™ Green Master Mix (Applied Biosystems ^® ) eklendi ( Tablo S2) ve aşağıdaki koşullarla cDNA örneğine: 95 °C'de 20 sn, ardından 95 °C'de 3 sn'lik 40 döngü ve her bir primer çiftinin tavlama sıcaklığında 30 sn. Her bir primer çifti için amplifikasyon verimliliği, Universal Mouse Reference RNA'dan (Invitrogen™, Waltham, MA, ABD) kopyalanan ters cDNA'nın iki kat seri seyreltisi kullanılarak belirlendi. Yalnızca %90 ile %110 arasındaki verimlilikler kabul edildi. Aynı taban çizgisi ve eşik, Thermo Fisher Connect platformundan (Thermo Fisher Scientific, Waltham, MA, ABD) qPCR için analiz yazılımı kullanılarak, her birindeki tüm genler için eşik döngüsü (Ct) değerleri oluşturmak üzere her plaka için ayarlandı. örneklem. 4.7. İstatistiksel analiz

İstatistiksel analiz, IBM SPSS Statistics for Windows (Sürüm 25.0) kullanılarak yapıldı. Fare dokusunun histolojik analizindeki herhangi bir istatistiksel farklılık, Fisher'in kesin testi veya ki-kare testi kullanılarak değerlendirildi. Deneyin 22 haftası boyunca gıda alımı ve toplam vücut ağırlığı açısından iki grup arasındaki herhangi bir istatistiksel farklılık değerlendirilmeden önce, verilerin normalliği test edildi (Shapiro-Wilk testi). Veriler normal bir dağılım izlediğinde, veriler ortalama ve standart sapma (SD) ve Student's t olarak sunuldu.test yapıldı; aksi takdirde veriler medyan ve çeyrekler arası aralık (IQR) olarak ifade edildi ve bir Mann-Whitney U testi kullanıldı. Ayrıca, veriler normal dağıldığından, deneyin belirli haftalarında dört grup arasında vücut ağırlıklarında istatistiksel farklılıkların varlığı ANOVA testi kullanılarak değerlendirildi. Kurban sırasında değerlendirilen gastroknemius değerleri ve toplam vücut ağırlıkları medyan ve IQR olarak sunuldu ve Mann-Whitney U testi kullanılarak değerlendirildi. Fbxo32 ifadesi, Mann-Whitney U testi ile birlikte Livak yöntemi kullanılarak değerlendirildi. Tüm grafikler GraphPad Prism 8 (GraphPad Yazılımı) kullanılarak oluşturulmuştur. p değerleri <0.05 olduğunda sonuçlar istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi.

Git: 5. Sonuçlar

Bu çalışmada, DMBA'nın farelerde HPV16 onkogenlerinin neden olduğu zayıflama sendromunu artırabileceğini varsaydık. Bu hipotez, DMBA'nın alt gastroknemius ve vücut ağırlıkları ile ilişkili olarak daha şiddetli lezyonların gelişimini desteklediğini gösteren sonuçlarımızla desteklenmektedir. Buna rağmen DMBA, K14-HPV16 farelerinde bu sendromu gözlemlemek için önemli bir faktör değildir. Ek olarak, DMBA uygulaması olan veya olmayan HPV ^- fareler arasında istatistiksel fark yoktu , bu da DMBA'nın kendi başına kaşeksiyi indüklemediğini, ancak HPV16 onkogenleri tarafından başlatılan karsinojenezi güçlendirerek etki ettiğini gösterir.

Bu nedenle, K14-HPV16 farelerinin, HPV'nin neden olduğu kanserlerle ilişkili kaşeksi patofizyolojisini incelemek için iyi bir model ve yeni tedavilerin klinik öncesi testi için yararlı bir araç olduğunu öneriyoruz.

Git: Ek Malzemeler

Aşağıdakiler çevrimiçi olarak https://www.mdpi.com/1422-0067/21/14/5020/s1 adresinde mevcuttur . Tablo S1: Fare Genotiplemesi için Primer Dizileri. Tablo S2: qPCR için kullanılan Primer Dizileri.
Ek veri dosyası için buraya tıklayın. ^{(173K, pdf)}
Git: Yazar Katkıları

Kavramsallaştırma, SPdS, JMOS, RMGdC ve RM; metodoloji, SPdS, JMOS, VFM, BM-F., PAO ve RMGdC; doğrulama, SPdS, JMOS, VFM, BM-F., PAO ve RMGdC; biçimsel analiz, SPdS, JMOS, RMGdC ve RM; araştırma, SPdS, JMOS, VFM, BM-F., PAO ve RMGdC; kaynaklar, PAO ve RM; yazma—orijinal taslak hazırlama, SPdS; yazma—inceleme ve düzenleme, JMOS ve RMGdC; denetim RMGdC, PAO ve RM; fon alımı, PAO, MMSMB ve RM Tüm yazarlar makalenin yayınlanan versiyonunu okumuş ve kabul etmiştir.

Git: Finansman

Bu çalışma, Portekiz Kansere Karşı Lig-Kuzeyin Bölgesel Çekirdeği (Liga Portuguesa Contra o Cancro-Núcleo Regional do Norte), Porto Portekiz Onkoloji Enstitüsü Araştırma Merkezi (proje no. PI86-CI-IPOP-) tarafından finanse edildi. 66-2017 ve PI127-CI-IPOP-118-2019), Proses Mühendisliği, Çevre, Biyoteknoloji ve Enerji Laboratuvarının Temel Finansmanı—UIDB/00511/2020—LEPABE—FCT/MCTES (PIDDAC) aracılığıyla ulusal fonlar tarafından finanse edilmektedir. ), UID/AGR/04033/2019 projesi kapsamında FEDER/COMPETE/POCI-Operasyonel Rekabetçilik ve Uluslararasılaşma Programı'ndan Avrupa Yatırım Fonları ve FCT-Portekiz Bilim ve Teknoloji Vakfı'ndan Ulusal Fonlar tarafından. Joana MO Santos, FCT-Fundação para a Ciência ea Tecnologia'dan bir doktora bursu (SFRH/BD/135871/2018) tarafından desteklenmektedir.

Git: Çıkar çatışmaları

Yazarlar herhangi bir çıkar çatışması beyan etmemektedir. Finansörlerin çalışmanın tasarımında hiçbir rolü yoktu; verilerin toplanması, analizi veya yorumlanmasında; el yazmasının yazılışında; veya sonuçları yayınlama kararında.

Git: Referanslar

1. Estevao D., Costa NR, Gil da Costa RM, Medeiros R. HPV karsinogenezinin ayırt edici özellikleri: E6, E7 ve E5 onkoproteinlerinin hücresel malignitedeki rolü. Biyokimya. Biyofiz. Acta Gen Regul. makine 2019; 1862 :153-162. doi: 10.1016/j.bbagrm.2019.01.001. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
2. Boda D., Docea AO, Calina D., Ilie MA, Caruntu C., Zurac S., Neagu M., Constantin C., Branisteanu DE, Voiculescu V., et al. İnsan papilloma virüsü: Karsinojenez ile bağlantının anlaşılması ve yeni araştırma yollarının ortaya çıkarılması (İnceleme) Int. J. Oncol. 2018; 52 :637–655. doi: 10.3892/ijo.2018.4256. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
3. Serrano B., Brotons M., Bosch FX, Bruni L. HPV ile ilişkili hastalığın epidemiyolojisi ve yükü. En İyi Uygulama. Araş. klinik. Obstet. Jinekol. 2018; 47 :14–26. doi: 10.1016/j.bpobgyn.2017.08.006. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
4. zur Hausen H. Condylomata acuminata ve insan genital kanseri. Kanser Araş. 1976; 36 :794. [ PubMed ] [ Google Akademik ]
5. zur Hausen H. Papillomavirüsler ve kanser: Temel çalışmalardan klinik uygulamaya. Nat. Rev. Kanser. 2002; 2 :342–350. doi: 10.1038/nrc798. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
6. Santos JMO, Peixoto da Silva S., Costa NR, da Costa RMG, Medeiros R. Yüksek riskli HPV kaynaklı kanserlerin metastatik sürecinde MikroRNA'ların Rolü. Kanserler. 2018; 10 :493. doi: 10.3390/kanserler10120493. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
7. de Martel C., Plummer M., Vignat J., Franceschi S. Bölgeye, ülkeye ve HPV tipine göre HPV'ye atfedilebilen dünya çapında kanser yükü. Int. J. Kanser. 2017; 141 :664-670. doi: 10.1002/ijc.30716. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
8. Porporato PE Kaşeksiyi bir kanser metabolizması sendromu olarak anlamak. Onkogenez. 2016; 5 :e200. doi: 10.1038/oncsis.2016.3. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
9. Fearon K., Strasser F., Anker SD, Bosaeus I., Bruera E., Fainsinger RL, Jatoi A., Loprinzi C., MacDonald N., Mantovani G., et al. Kanser kaşeksisinin tanımı ve sınıflandırılması: Uluslararası bir fikir birliği. Lancet Oncol. 2011; 12 :489–495. doi: 10.1016/S1470-2045(10)70218-7. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
10. Silva SP, Santos JMO, Costa ESMP, Costa RMG, Medeiros R. Kanser kaşeksi ve patofizyolojisi: Sarkopeni, anoreksi ve asteni ile bağlantılar. J. Kaşeksi Sarkopeni Kası. 2020 doi: 10.1002/jcsm.12528. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
11. Argiles JM, Busquets S., Stemmler B., Lopez-Soriano FJ Kanser kaşeksisi: Moleküler temeli anlamak. Nat. Rev. Kanser. 2014; 14 :754–762. doi: 10.1038/nrc3829. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
12. Penna F., Ballaro R., Beltra M., de Lucia S., Costelli P. Kansere bağlı kas kaybını iyileştirmek için metabolizmayı modüle etmek. Oksit. Med. Hücre Longev. 2018; 2018 :7153610. doi: 10.1155/2018/7153610. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
13. Mendes MC, Pimentel GD, Costa FO, Carvalheira JB Kanser kaşeksisinin moleküler ve nöroendokrin mekanizmaları. J. Endokrinol. 2015; 226 :R29–R43. doi: 10.1530/JOE-15-0170. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
14. da Costa RMG, Aragao S., Moutinho M., Alvarado A., Carmo D., Casaca F., Silva S., Ribeiro J., Sousa H., Ferreira R., et al. HPV16, transgenik farelerde bir israf sendromunu indükler: NF-kappaB inhibisyonu yoluyla diyet polifenolleri ile iyileştirme. Hayat Bilimi. 2017; 169 :11-19. doi: 10.1016/j.lfs.2016.10.031. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
15. da Costa RMG, Bastos MM, Medeiros R., Oliveira PA Papillomavirüs kaynaklı lezyonlarda NFκB Sinyal yolu: Dost mu düşman mı? Antikanser Araş. 2016; 36 :2073–2083. [ PubMed ] [ Google Akademik ]
16. Moreira-Pais A., Ferreira R., da Costa RG Kanser kemoterapisinde platin kaynaklı kas kaybı: Terapötik müdahale için mekanizmalar ve potansiyel hedefler. Hayat Bilimi. 2018; 208 :1–9. doi: 10.1016/j.lfs.2018.07.010. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
17. Coussens LM, Hanahan D., Arbeit JM Genetik yatkınlık ve K14-HPV16 transgenik farelerde habis ilerleme parametreleri. Ben. J. Pathol. 1996; 149 :1899–1917. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ Google Akademik ]
18. Arbeit JM, Munger K., Howley PM, Hanahan D. K14-insan papilloma virüsü tip 16 transgenik farelerde progresif skuamöz epitelyal neoplazi. J. Virol. 1994; 68 :4358-4368. doi: 10.1128/JVI.68.7.4358-4368.1994. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
19. Smith-McCune K., Zhu YH, Hanahan D., Arbeit J. İnsan serviks ve K14-HPV16 transgenik farelerde skuamöz karsinogenezin premalign aşamaları sırasında anjiyogenezin çapraz tür karşılaştırması. Kanser Araş. 1997; 57 :1294–1300. [ PubMed ] [ Google Akademik ]
20. Paiva I., da Costa RMG, Ribeiro J., Sousa H., Bastos MM, Faustino-Rocha A., Lopes C., Oliveira PA, Medeiros R. MicroRNA-21 ekspresyonu ve HPV ile indüklenen karsinogenez-Rol K14-HPV16 fare modelinde mikro ortamın özellikleri. Hayat Bilimi. 2015; 128 :8–14. doi: 10.1016/j.lfs.2015.02.020. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
21. da Costa RMG, Neto T., Estevao D., Moutinho M., Felix A., Medeiros R., Lopes C., Bastos M., Oliveira PA Ptaquiloside from bracken (Pteridium spp.), HPV16 tarafından başlatılan oral karsinojenezi destekler transgenik farelerde. Gıda Fonksiyonu. 2020 doi: 10.1039/D0FO00207K. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
22. Arbeit JM, Howley PM, Hanahan D. İnsan papilloma virüsü tip 16 transgenik farelerde kronik östrojen kaynaklı servikal ve vajinal skuamöz karsinogenez. Proc. Natl. Acad. bilim AMERİKA BİRLEŞİK DEVLETLERİ. 1996; 93 :2930–2935. doi: 10.1073/pnas.93.7.2930. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
23. Mestre VF, Medeiros-Fonseca B., Estevao D., Casaca F., Silva S., Felix A., Silva F., Colaco B., Seixas F., Bastos MM, et al. HPV16, transgenik farelerde özellikle dil tabanında skuamöz hücreli karsinomu indüklemek için yeterlidir. J. Pathol. 2020 doi: 10.1002/path.5387. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
24. Medeiros-Fonseca B., Mestre VF, Estevao D., Sanchez DF, Canete-Portillo S., Fernandez-Nestosa MJ, Casaca F., Silva S., Brito H., Felix A., et al. HPV16, transgenik farelerde penil intraepitelyal neoplazi ve skuamöz hücreli karsinomu indükler: HPV ile ilişkili penis kanseri için ilk fare modeli J. Pathol. 2020 doi: 10.1002/path.5475. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
25. Santos JMO, Moreira-Pais A., Neto T., da Silva SP, Oliveira PA, Ferreira R., Mendes J., Bastos M., Lopes C., Casaca F., et al. Dimetilaminopartenolid, displazi insidansını azaltır ve HPV16-transgenik farelerde bir zayıflama sendromunu iyileştirir. İlaç Geliştirme Araş. 2019; 80 :824-830. doi: 10.1002/ddr.21565. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
26. Lee LL, Lee JS, Waldman SD, Casper RF, Grynpas MD Sigara dumanında bulunan polisiklik aromatik hidrokarbonlar, yumurtalıkları alınmış bir sıçan modelinde kemik kaybına neden olur. Kemik. 2002; 30 :917-923. doi: 10.1016/S8756-3282(02)00726-3. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
27. Song S., Liem A., Miller JA, Lambert PF İnsan papilloma virüsü tipleri 16 E6 ve E7, karsinojeneze farklı şekilde katkıda bulunur. Viroloji. 2000; 267 :141–150. doi: 10.1006/viro.1999.0106. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
28. Stelzer MK, Pitot HC, Liem A., Schweizer J., Mahoney C., Lambert PF İnsan anal kanseri için bir fare modeli. Kanser Önceki. Araş. (Fila.) 2010; 3 :1534–1541. doi: 10.1158/1940-6207.CAPR-10-0086. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
29. Nakajima J., Mogi M., Kage T., Chino T., Harada M. Hamster yanak kesesi karsinogenezinde tümör nekroz faktörü-alfa ile ilişkili hipertrigliseridemi. J. Dent. Araş. 1995; 74 :1558–1563. doi: 10.1177/00220345950740090901. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
30. Jayakumar JK, Nirmala P., Praveen Kumar BA, Kumar AP Dişi Wistar sıçanlarında dimetil benzantrasen kaynaklı meme kanserinde bir biyoflavonoid olan mirisetin koruyucu etkisinin değerlendirilmesi. Güney Asya J. Kanser. 2014; 3 :107–111. doi: 10.4103/2278-330X.130443. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
31. Stewart GD, Skipworth RJ, Fearon KC Kanser kaşeksi ve yorgunluk. klinik. Med. (Londra) 2006; 6 :140–143. doi: 10.7861/clinmedicine.6-2-140. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
32. Kanser hastalarında Tisdale MJ Cachexia. Nat. Rev. Kanser. 2002; 2 :862-871. doi: 10.1038/nrc927. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
33. Loumaye A., Thissen JP Kanser kaşeksisinin biyolojik belirteçleri. klinik. Biyokimya. 2017; 50 :1281–1288. doi: 10.1016/j.clinbiochem.2017.07.011. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
34. Evans WJ, Morley JE, Argiles J., Bales C., Baracos V., Guttridge D., Jatoi A., Kalantar-Zadeh K., Lochs H., Mantovani G., et al. Kaşeksi: Yeni bir tanım. klinik. Nutr. 2008; 27 :793–799. doi: 10.1016/j.clnu.2008.01.013. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
35. Seelaender M., Laviano A., Busquets S., Puschel GP, Margaria T., Batista ML, Jr. Kaşekside Enflamasyon. Medyat. iltihap 2015; 2015 :536954. doi: 10.1155/2015/536954. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
36. Manas-Garcia L., Bargallo N., Gea J., Barreiro E. Farelerde yeniden yükleme sırasında Kas Fenotipi, proteoliz ve atrofi sinyali: Kurkuminin gastroknemius üzerindeki etkileri. besinler 2020; 12 :388. doi: 10.3390/nu12020388. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
37. Ishida J., Saitoh M., Doehner W., von Haehling S., Anker M., Anker SD, Springer J. Kronik hastalıklarda kaşeksi ve sarkopeninin hayvan modelleri: Kardiyak fonksiyon, vücut kompozisyonu değişiklikleri ve terapötik sonuçlar. Int. J. Cardiol. 2017; 238 :12–18. doi: 10.1016/j.ijcard.2017.03.154. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
38. Deboer MD Anoreksi ve kaşeksi hayvan modelleri. Uzman Görüşü. İlaç Teşhisi 2009; 4 :1145–1155. doi: 10.1517/17460440903300842. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
39. Mehl KA, Davis JM, Berger FG, Carson JA Myofiber dejenerasyonu/rejenerasyonu kaşektik ApcMin/+ faresinde indüklenir. J. Uygulama Fizol. 2005; 99 :2379–2387. doi: 10.1152/japplphysicol.00778.2005. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
40. Ballaro R., Costelli P., Penna F. Kanser kaşeksisi için hayvan modelleri. Kör. Görüş. Destek. Palliat. Bakım. 2016; 10 :281–287. doi: 10.1097/SPC.0000000000000233. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
41. Wyart E., Reano S., Hsu MY, Longo DL, Li M., Hirsch E., Filigheddu N., Ghigo A., Riganti C., Porporato PE Metabolik değişiklikler, yavaş tempolu bir pankreas kanseri modelinde- kaynaklı israf. Oksit. Med. Hücre Longev. 2018; 2018 :6419805. doi: 10.1155/2018/6419805. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
42. Penna F., Busquets S., Argiles JM Deneysel kanser kaşeksisi: İnsan senaryosuna yaklaşmak için gelişen stratejiler. Semin. Hücre Geliştirme Biol. 2016; 54 :20–27. doi: 10.1016/j.semcdb.2015.09.002. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
43. Talbert EE, Cuitino MC, Ladner KJ, Rajasekerea PV, Siebert M., Shakya R., Leone GW, Ostrowski MC, Paleo B., Weisleder N., et al. İnsan kanserinin neden olduğu kaşeksi modellemesi. Hücre Temsilcisi 2019; 28 :1612–1622.e4. doi: 10.1016/j.celrep.2019.07.016. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
44. Beck SA, Tisdale MJ Konakta murin tümörü üreten kaşeksi tarafından lipolitik ve proteolitik faktörlerin üretimi. Kanser Araş. 1987; 47 :5919-5923. [ PubMed ] [ Google Akademik ]
45. Tanaka Y., Eda H., Tanaka T., Udagawa T., Ishikawa T., Horii I., Ishitsuka H., Kataoka T., Taguchi T. Farelerde transplante edilebilir kolon 26 adenokarsinom tarafından indüklenen deneysel kanser kaşeksisi. Kanser Araş. 1990; 50 :2290–2295. [ PubMed ] [ Google Akademik ]
46. Hanahan D., Christofori G., Naik P., Arbeit J. Tümör anjiyogenezinin transgenik fare modelleri: Anjiyojenik geçiş, moleküler kontrolleri ve klinik öncesi terapötik modeller için beklentiler. Avro. J. Kanser. 1996; 32A :2386–2393. doi: 10.1016/S0959-8049(96)00401-7. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
47. Aversa Z., Costelli P., Muscaritoli M. Kansere bağlı kas kaybı: Önleme ve tedavide son bulgular. orada. reklam Med. Onkol. 2017; 9 :369-382. doi: 10.1177/1758834017698643. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
48. Yuan L., Han J., Meng Q., Xi Q., Zhuang Q., Jiang Y., Han Y., Zhang B., Fang J., Wu G. Kas-spesifik E3 ubiquitin ligazları kanser kaşeksisinin kas atrofisi: Bir in vitro ve in vivo çalışma. Onkol. Rep. 2015; 33 :2261–2268. doi: 10.3892/veya.2015.3845. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
49. Gomes MD, Lecker SH, Jagoe RT, Navon A., Goldberg AL Atrogin-1, kas atrofisi sırasında yüksek oranda eksprese edilen kasa özel bir F-kutusu proteini. Proc. Natl. Acad. bilim AMERİKA BİRLEŞİK DEVLETLERİ. 2001; 98 :14440–14445. doi: 10.1073/pnas.251541198. [ PMC ücretsiz makale ] [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
50. Chow LW, Cheung MN, Loo WT, Guan XY DMBA ile indüklenen meme karsinomundan türetilen bir sıçan hücre çizgisi. Hayat Bilimi. 2003; 73 :27-40. doi: 10.1016/S0024-3205(03)00253-4. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
51. Perrin C., Astre C., Broquerie E., Saint Aubert B., Joyeux H. Sıçanda 7,12-dimetilbenzantrasen tarafından indüklenen lingual fibrosarkom. J. Oral. Patol. Med. 1990; 19 :13–15. doi: 10.1111/j.1600-0714.1990.tb00775.x. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
52. Barroso PR, Verli FD, Rocha RL, Lima NL, Avelar BAd, de Melo GEBA Euphorbia tirucalli'den ham lateksin DMBA kaynaklı karsinojenez üzerindeki etkisi. J. Histol. Histopatol. 2017; 4 :3. doi: 10.7243/2055-091X-4-3. [ CrossRef ] [ Google Akademik ]
53. Lajolo C., Giuliani M., Sgambato A., Majorano E., Lucchese A., Capodiferro S., Favia G. N-(4-hidroksifenil)all-trans-retinamid (4-HPR) üzerinde yüksek doz etkisi DMBA kaynaklı hamster ağız kanseri: Bir histomorfometrik değerlendirme. Int. J. Oral. Maksillofaks. cerrah. 2008; 37 :1133–1140. doi: 10.1016/j.ijom.2008.06.009. [ PubMed ] [ CrossRef ] [ Google Akademik ]

[maturidi]

Laurus nobilis L.'den antioksidan ve antimikrobiyal bileşiklerin süperkritik sıvı ekstraksiyonu. Kimyasal ve fonksiyonel karakterizasyon

• S. Santoyo ,
• R.Lloria ,
• L.Jaime ,
• E. Ibañez ,
• FJ Senoráns &
• G. Reglero

Avrupa Gıda Araştırma ve Teknolojisi Ses 222 , Makale numarası: 565 ( 2006 ) Bu makaleyi alıntılayın

• 703 Erişim
• 46 Alıntı
• Metriklerdetaylar

Soyut

Süper kritik karbon dioksit kullanılarak defne yapraklarının ekstraksiyonu, süper kritik akışkan (SF) pilot ölçekli bir tesiste gerçekleştirilmiştir. Ekstraksiyon basıncı ve sıcaklığı, değiştirici olarak %4 etanol kullanılarak sırasıyla 250 bar ve 60°C'ye ayarlandı. Kullanılan aparat, iki aşamalı bir ayırma sayesinde, antioksidan ve antimikrobiyal aktiviteleri araştırılan iki farklı fraksiyon (F1 ve F2) elde etmemizi sağladı. Antioksidan aktiviteyi belirlemek için β-karoten ağartma testi ve DPPH ^• serbest radikal süpürücü testi olmak üzere iki farklı yöntem uygulandı. Ayrıca, defne fraksiyonlarının antimikrobiyal aktivitesi Staphylococcus aureus ATCC 25923, Bacillus subtilis ATCC 6633, Pseudomonas aeruginosa'ya karşı test edilmiştir.ATCC 10145, Escherichia coli ATCC 11775, Candida albicans ATCC 60193 ve Aspergillus nigerATCC 16404. Minimum inhibitör konsantrasyon (MIC) ve minimum bakterisit ve mantar öldürücü konsantrasyon (MBC) elde edildi. Ayırıcı 2'de geri kazanılan fraksiyon için biraz daha yüksek olmasına rağmen, her iki fraksiyon da benzer bir antioksidan aktivite gösterdi. Bununla birlikte, test edilen mikroorganizmalara karşı antimikrobiyal aktivite sadece fraksiyon 2 kullanıldığında bulundu. Staphylococcus aureus , maksimum inhibisyon bölgeleri (25 mm) ve en düşük MBC değerleri (1.25 mg/ml) ile bu fraksiyona en duyarlı mikroorganizma iken, en az duyarlı olan mantar Aspergillus niger idi.Antimikrobiyal aktiviteden sorumlu bileşikleri belirlemek için fraksiyon 2 GC–MS ile analiz edildi; elde edilen sonuçlar, süperkritik özütte tanımlanan bileşiklerin çoğunun, daha önce antimikrobiyal aktivite göstermek için tarif edildiğini gösterdi; bunların arasında, süper kritik özütte bulunan ana bileşik, daha önce defne'de tarif edilen germakrolid tipi (6-epi-desacetillaurenobiolide) bir seskiterpen laktona karşılık geldi.
Bu, abonelik içeriğinin bir önizlemesidir, kurumunuz aracılığıyla erişim . Referanslar

1. 1.
   Barlow SM (1990) İçinde: Hudson BJF (ed) Gıda antioksidanları. Elsevier, Londra, s. 253-307
2. 2.
   Namiki M (1990) Crit Rev Gıda Bilimi 29:273–300
   
   CAS Google Akademik
3. 3.
   Hammer KA, Carson CF, Riley TV (1999) J Appl Microbiol 86:985–990
   
   PubMed Madde CAS Google Akademik
4. 4.
   Valero M, Salmerón MC (2002) Uluslararası J Gıda Mikrobiol 2648:1–9
   
   Google Akademik
5. 5.
   Dorman HJD, Peltoketo A, Hiltunen R, Tilkkanen MJ (2003) Food Chem 83:255–262
   
   Madde CAS Google Akademik
6. 6.
   Şahin F, Güllüce M, Daferera D, Sökmen A, Sömen M, Polissiou M, Agar G, Özer H (2004) Food Control 14:549–557
   
   Google Akademik
7. 7.
   Tomaino A, Cimino F, Zimbalatti V, Venuti V, Sulfaro V, De Pascale A, Saija A (2005) Food Chem 89:549–554
   
   Madde CAS Google Akademik
8. 8.
   Bouzouita N, Kachouri F, Hamdi M, Chaabouni MM (2003) Flavor Fragr J 18:380–383
   
   Madde CAS Google Akademik
9. 9.
   Simic A, Sokovic D, Ristic M, Grujic-Jovanovic S, Vukojevic J, Marin PD (2004) Phytother Res 18:713–717
   
   PubMed Madde CAS Google Akademik
10. 10.
    Simic M, Kundakovic T, Kovacevic N (2003) Fitoterapia 74:613–616
    
    PubMed Madde CAS Google Akademik
11. 11.
    Skerget M, Kotnik P, Hadolin M, Hras AR, Simonic M, Knez Z (2005) Food Chem 89:191–198
    
    Madde CAS Google Akademik
12. 12.
    Díaz-Maroto MC, Pérez-Coello MS, Cabezudo MD (2002) J Chromatogr A 947:23–29
    
    PubMed Madde Google Akademik
13. 13.
    Ibañez E, Oca A, Murga G, Lopez-Sebastian S, Tabera J, Reglero G (1999) J Agric Food Chem 47:400–1404
    
    Madde Google Akademik
14. 14.
    Leal PF, Braga MEM, Sato DN, Carvalho JE, Marques MOM, Meireles MAA (2003) J Agric Food Chem 51:2520–2525
    
    PubMed Madde CAS Google Akademik
15. 15.
    Santoyo S, Cavero S, Jaime L, Ibáñez E, Señorans FJ, Reglero G (2005) J Food Protect 68:790–795
    
    CAS Google Akademik
16. 16.
    Cavero S, Garcia-Risco MR, Marín FR, Jaime L, Santoyo S, Señorans FJ, Reglero G, Ibáñez E (2005) J Supercrit Fluids (baskıda)
17. 17.
    Señorans FJ, Ibáñez E, Cavero S, Tabera J, Reglero G (2000) J Chromatogr A 870:491–499
    
    Madde PubMed Google Akademik
18. 18.
    Brand-Williams W, Cuvelier ME, Berset C (1995) Lebensm-Wiss Technol 28:2530
    
    Google Akademik
19. 19.
    Velioğlu YS, Mazza G, Gao L, Oomah BD (1998). J Agric Food Chem 46:4113–4117
    
    Madde CAS Google Akademik
20. 20.
    Singleton VL, Orthofer R, Lamuela-Raventós RM (1999) Yöntem Enzymol 299:152–178
    
    CAS Madde Google Akademik
21. 21.
    NCCLS (Klinik Laboratuvar Standartları Ulusal Komitesi) (1999) Wayne, PA. M 100-S9
22. 22.
    Murray PR, Baron EJ, Pfaller MA, Tenover FC, Yolke RH (1995). Klinik mikrobiyoloji el kitabı, 6. baskı. Mosby Yıl Kitabı, Londra
    
    Google Akademik
23. 23.
    Shahidi F, Wanasundara RKJPD (1992) Crit Rev Food Sci 32:67–103
    
    CAS Madde Google Akademik
24. 24.
    Revenchon E (1997) J Supercrit Akışkanlar 10:1–37
    
    Madde Google Akademik
25. 25.
    Morongiu B, Piras A, Pani F, Proceda S, Barello M (2003) Flavor Fragr J 18:505–509
    
    Madde CAS Google Akademik
26. 26.
    Caredda A, Marongiu B, Porcedda S, Soro C (2002) Food Chem 50:1492–1496
    
    Madde CAS Google Akademik
27. 27.
    Fiorini C, Fourasté I, David B, Bessière JM (1997) Flavor Fragr J 12:91–93
    
    Madde CAS Google Akademik
28. 28.
    Davies NW (1990) J Chromatogr A 503:1–24
    
    Madde CAS Google Akademik
29. 29.
    Tada H, Takeda K (1971) Kimya İletişimi 12:1391–1392
    
    Google Akademik
30. 30.
    Bohlmann F, Adler A, King RM, Robinson H (1982) Phytochem 21:1169–1170
    
    Madde CAS Google Akademik
31. 31.
    Quijano L, Calderon JS, Gomez GF, Lopez PJ, Rios T, Fronczek FR (1984) Phytochem 23:1971–1974
    
    Madde CAS Google Akademik
32. 32.
    Inoue Y, Shiraishi A, Hada T, Hirose K, Hamashima H, Shimada J (2004) FEMS Microbiol Lett 237:325–331
    
    PubMed CAS Google Akademik
33. 33.
    Sibanda S, Chigwada G, Poole M, Gwebu ET, Noletto JA, Schmidt JM, Rea AI, Setzer WN (2004) J Ethnophram 92:107–111
    
    Madde CAS Google Akademik
34. 34.
    Scher JM, Speakman JB, Zapp J, Becker H (2004) Phytochem 65:2583–2588
    
    Madde CAS Google Akademik
35. 35.
    López-Malo A, Alzamora SM, Palou E (2005) Uluslararası J Food Microbiol 99:119–128
    
    Madde PubMed CAS Google Akademik
36. 36.
    Wedge DE, Galindo JCG, Macias FA (2000) Phytochem 53:747–757
    
    Madde CAS Google Akademik
37. 37.
    Frankel EN (1979) İçinde: Simic MG, Karel M (eds) Gıda ve biyolojik sistemlerde otoksidasyon. Plenum Press, New York, s. 141–170
    
    Google Akademik

Referansları indirTeşekkür

Bu çalışma, CICYT projeleri (AGL2004-C02-01 ve AGL2004-C02-02) tarafından desteklenmiştir. Yazarlar, Dr. Jesus Sanz'a MS spektrumlarının elde edilmesindeki yardımları ve faydalı tartışmaları için teşekkür eder. R. Lloría, bağışı için CSIC'ye teşekkür ediyorYazar bilgileri

Bağlantılar

1. Sección Departamental Ciencias de la Alimentación, Universidad Autónoma de Madrid, Ciudad Universitaria de Cantoblanco, 28049, Madrid, İspanya
   
   S. Santoyo, R. Lloría, L. Jaime, FJ Señoráns ve G. Reglero
2. Instituto de Fermentaciones Industriales, CSIC, Juan de la Cierva 3, 28006, Madrid, İspanya
   
   E. Ibañez

Sorumlu yazar

İçin Yazışmalar S. Santoyo .Haklar ve izinler

Yeniden Baskılar ve İzinlerBu makale hakkında

Bu makaleden alıntı yap

Santoyo, S., Lloría, R., Jaime, L. et al. Laurus nobilis L.'den antioksidan ve antimikrobiyal bileşiklerin süper kritik sıvı ekstraksiyonu. Kimyasal ve fonksiyonel karakterizasyon. Eur Food Res Technol 222, 565 (2006). https://doi.org/10.1007/s00217-005-0027-9

[maturidi]

Laurus nobilis Linnaeus esansiyel yağının Candida spp.'ye karşı antifungal aktivitesi, etki şekli ve anti-biyofilm etkileri .

Yazar bağlantıları bindirme panelini açarLarissa Rangel Peixoto ^vePedro Luiz Rosalen ^bGabriela Lacet Silva Ferreira ^veIran Almeida Freires ^bFabíola Galbiatti de Carvalho ^veLúcio Roberto Castellano ^{ve c}Ricardo Dias de Castro ^a
Daha fazla göster
Mendeley'e ekle
Paylaş
Anmak
https://doi.org/10.1016/j.archoralbio.2016.10.013Hakları ve içeriği alın Soyut

Amaç

Bu çalışma, Laurus nobilis L.'nin (defne defnesi) kimyasal olarak karakterize edilen uçucu yağının (EO) Candida spp.'ye karşı antifungal potansiyelini göstermiştir . biyofilm yapışması ve oluşumu ve ayrıca etki modunu C. albicans üzerinde kurdu . yöntemler

L. nobilis EO, Candida spp.'ye karşı minimum inhibitör ve fungisit konsantrasyonları (MIC/MFC) ve ayrıca hücre duvarı biyosentezi ve membran iyonik geçirgenliği ile etkileşim için elde edilmiş ve test edilmiştir . Daha sonra 48 saatlik C. albicans biyofilmlerinin yapışması, oluşumu ve azalması üzerindeki etkilerini değerlendirdik . EO fitokimyasal profili, kütle spektrometrisine (GC/MS) bağlı gaz kromatografisi ile belirlendi. Sonuçlar

EO'nun MIC ve MFC değerleri (250 ila 500) μg/mL aralığındaydı. MIC değerleri sorbitol (ozmotik koruyucu) ve ergosterol varlığında arttı, bu da EO'nun sırasıyla hücre duvarı biyosentezini ve membran iyonik geçirgenliğini etkileyebileceğini gösterir. 2 MIC'de EO, C. albicans biyofilmlerinin ilk yapışmasını bozdu (p < 0.05) ve nistatin ile karşılaştırıldığında hiçbir fark olmaksızın biyofilm oluşumunu etkiledi (p > 0.05). 1 dakika süreyle , her 8 saatte bir, 24 saat ve 48 saatte bir uygulandığında , EO, C. albicans olgun biyofilm miktarını nistatin ile ilgili olarak hiçbir fark olmaksızın azalttı (p > 0.05). Fitokimyasal analiz, numunedeki ana bileşik olarak (%53.49) izoöjenol tanımladı. Sonuçlar

L. nobilis EO, muhtemelen bileşimindeki monoterpenler ve seskiterpenler nedeniyle antifungal aktiviteye sahiptir. Bu EO, hücre duvarı biyosentezini ve membran geçirgenliğini etkileyebilir ve C. albicans biyofilmlerine karşı zararlı etkiler göstermiştir . Tanıtım

Oral kandidiyazis, Candida türlerinin neden olduğu, dünya çapında farklı popülasyon gruplarında yüksek insidans ve prevalans oranlarına sahip olan bir maya enfeksiyonudur (Pfaller, Moet, Messer, Jones ve Castanheira, 2011; Skupien, Valentini, Boscato ve Pereira-Cenci, 2013). c. albicansOral kandidiyazisin ana nedensel ajanı, konağın bağışıklık savunmasının azalması, sistemik hastalıklar, kötü ağız ve protez hijyeni, sigara içme alışkanlıkları ve travma gibi predispozan faktörlerin varlığında fırsatçı bir patojen haline gelen dimorfik, kommensal bir mikroorganizmadır. Naglik ve Moyes, 2011, Villar ve Zhao, 2010; Miceli, Díaz ve Lee, 2011). Ayrıca, oral kandidiyazisin başlangıcı, örneğin konakçı hücrelere ve abiyotik yüzeylere maya yapışması, biyofilm oluşumu, dokuya zarar veren proteaz ve fosfolipaz üretimi, hif gibi virülans faktörlerinin ekspresyonunu modüle etme konakçı bağışıklık sisteminin kapasitesine bağlıdır. oluşumu ve fenotipik plastisite (Rodloff, Koch ve Schaumann, 2011; Miceli ve diğerleri, 2011, Rouabhia ve diğerleri, 2011; Gow, van de Veerdonk, Brown ve Netea, 2011; Lian, Milora, Manupipatpong ve Jensen, 2012; Tsujimoto, 2012; Sardi, Scorzoni, Bernardi, Fusco-Almeida ve Mendes Giannini, 2013).

Patojenlerin geleneksel sentetik ilaçlara karşı artan direnci ve antifungal ilaçların bulantı, kusma ve döküntü gibi yaygın yan etkileri, yeni terapötik alternatiflerin araştırılmasını teşvik etmiştir. İlaç geliştirme (Newman & Cragg, 2012), özellikle uçucu yağlar (EO'lar) için biyoaktif molekül kaynakları olarak bitki sekonder metabolitlerinin araştırılmasına artan bir ilgi vardır.

EO'lar, umut verici biyolojik özelliklere sahip aromatik bitkiler tarafından üretilen kimyasal olarak karmaşık, uçucu doğal bileşiklerdir (Khan, Bashir, Khan ve Gilani, 2011; Palmeira-de-Oliveira ve diğerleri, 2012; Sookto, Srithavaj, Thaweboon, Thaweboon, & Shrestha, 2013). EO'ların antimikrobiyal aktivitesi, tek bir etki mekanizmasıyla ilişkili olmayabilir; bunun yerine, farklı bileşiklerin (EO'ların son derece karmaşık kimyasal bileşimi nedeniyle) çeşitli mikroorganizmaların hücresel hedefleri üzerindeki etkileriyle ilgili olabilir (Galindo, Pultrini ve Costa, 2010). Literatürde bildirilen potansiyel antifungal özelliklere sahip EO arasında Laurus nobilis Linnaeus bulunmaktadır (Dias ve diğerleri, 2014; Fukuyama ve diğerleri, 2011).

L. nobilis L., Laureaceae familyasına ait, Akdeniz bölgesine özgü bir bitkidir. Genellikle defne defnesi olarak bilinir ve yaygın olarak mutfak baharatı olarak kullanılır. Ek olarak, bu bitki, EO'larında bulunan zengin bir biyoaktif bileşik kaynağı olarak kabul edilmiştir (Patrakar, Mansuriya ve Patil, 2012).

L. nobilis L., önceki çalışmaların kanıtladığı geniş bir uygulama potansiyeline sahiptir. Gıda muhafazasında, böcek ilacı hazırlamada, antioksidan olarak ve romatizmal durumlar, kanser, epilepsi, gastrointestinal sorunlar ve çeşitli bulaşıcı hastalıkların tedavisinde kullanıldığına dair raporlar vardır (Bennett ve diğerleri, 2013, Muniz-Márquez ve diğerleri, 2013, Panza). ve diğerleri, 2011, Ramos ve diğerleri, 2012, Saab ve diğerleri, 2012, Xu ve diğerleri, 2014). L. nobilis L. EO'nun Candida spp.'ye karşı antifungal özellikleri olmasına rağmen . gösterilmiştir (Dias ve diğerleri, 2014, Fukuyama ve diğerleri, 2011), Candida biyofilm oluşumuna karşı etkileri hakkında hala bilgi eksikliği vardır .

Böylece, L. nobilis EO'nun Candida spp. üzerindeki antifungal aktivitesinin değerlendirilmesi . oral kandidiyaz tedavisinde klinik uygulanabilirliği olan formülasyonların geliştirilmesi yoluyla daha ileri çalışmalar için bilgi sağlayacak ve nihai olarak gelecekteki klinik faydalar sağlayacaktır. Bu çalışmada, L. nobilis'in kimyasal olarak karakterize edilen EO'sunun Candida spp.'ye karşı antifungal potansiyelini gösterdik . biyofilm yapışması ve oluşumu ve ayrıca etki modunu C. albicans üzerinde kurdu .Bölüm snippet'leri

Bitki materyali

EO L. nobilis , bu çalışmada kullanılan QUINARI tarafından sağlandı ^® (Ponta Grossa, PR, Brezilya). L. nobilis materyali toplanmış ve üretici tarafından hidrodistilasyon ve kalite kontrol testine tabi tutulmuş ve daha sonra Bölüm 2.8'de detaylandırıldığı gibi kütle spektrometrisine (GC/MS) bağlı gaz kromatografisi kullanılarak yazarlar tarafından kimyasal analize tabi tutulmuştur.mikroorganizmalar

Candida spp'nin referans suşları . bu çalışmada kullanılanlar American Type Culture Collection (ATCC) – C. albicans ATCC 60193'ten;MIC ve MFC değerlerinin belirlenmesi

L. nobilis EO'nun Candida spp.'ye karşı MIC ve MFC değerleri . Tablo 1'de gösterildiği gibi (250 ila 500) μg/mL aralığındaydı. EO emülsiyonunun hazırlanması için kullanılan araç (damıtılmış su ve Tween 80) mikrobiyal büyümeyi etkilemedi. MFC/MIC oranı, EO'nun test edilen tüm suşlar üzerinde mantar öldürücü bir etkiye sahip olduğunu gösterdi.Aksiyon modu L. nobilis L. EO

Tablo 2'de görüldüğü gibi, bir ozmotik koruyucu (0.8 M sorbitol) varlığında EO'nun MIC değerleri arttı , bu da L. nobilis EO'nun hücre duvarı biyosentezini etkilediğini düşündürdü . OlarakTartışma

Enfeksiyonlar, kanser ve oksidatif strese bağlı durumlar gibi çeşitli hastalıklara karşı potansiyel terapötik etkileri nedeniyle L. nobilis EO'nun özellikleri üzerine yapılan çalışmalar son yıllarda artmıştır (Bennett ve ark., 2013; Saab ve ark., 2012, Xu ve diğerleri, 2014). Bu çalışmada, L. nobilis EO'nun kimyasal bileşiklerini belirledik ve Candida spp. üzerindeki mantar önleyici etkilerini belirledik . büyüme inhibisyonu, biyofilm yapışması ve oluşumu ve ayrıca etki modunu kurduSonuçlar

Özetle, L. nobilis EO, muhtemelen tanımlanan ana monoterpenlerin ve seskiterpenlerin varlığından dolayı antifungal aktiviteye sahiptir, muhtemelen hücre duvarı biyosentezini ve zarın iyonik geçirgenliğini engelleyerek hareket eder ve C. albicans biyofilm yapışması ve oluşumu üzerinde zararlı etkileri vardır. . Bu EO kullanımı serbest, güvenli ve FDA'ya göre ihmal edilebilir toksisiteye sahip olduğundan, ilaç geliştirme için umut verici bir hedef olarak kabul edilebilir.çıkar beyanı

Yazarlar herhangi bir çıkar çatışması beyan etmemektedir.Finansman kaynakları

Bu çalışma herhangi bir kuruluş tarafından finanse edilmemiştir.Etik Onay

Bu çalışmanın bir etik kurul tarafından önceden onaylanmasına gerek yoktur.Referanslar (59)

• T. Sookto ve ark. Salvia officinalis L. uçucu yağının Candida albicans üzerindeki in vitro etkileri
  
  Asya Pasifik Tropikal Biyotıp Dergisi
  
  (2013)
• JA Skupien ve ark. Protez astarlarında Candida kolonizasyonunun önlenmesi ve tedavisi: Sistematik bir derleme
  
  Protez Diş Hekimliği Dergisi
  
  (2013)
• ZN Siddiqui et al. Sentez: Yeni halopirazol türevlerinin karakterizasyonu ve antimikrobiyal değerlendirmesi
  
  Suudi Kimya Derneği Dergisi
  
  (2013)
• I. Rasooli ve ark. Aspergillus parasiticus tarafından kekik yağlarının büyüme ve aflatoksin üretimi üzerindeki inhibitör etkileri
  
  Gıda Kontrolü
  
  (2004)
• M. Polovka ve ark. Kimyon ve defne yaprağı ışınlamasının ekstrelerinin antioksidan özelliklerinin değerlendirilmesine dayalı tespiti
  
  Gıda Kimyası
  
  (2010)
• CG Pierce ve ark. Biyofilmlere vurgu yapan antifungal tedavi
  
  Farmakolojide Güncel Görüş
  
  (2013)
• A. Palmeira-de-Oliveira ve ark. Thymbra capitata esansiyel yağının anti-Candida aktivitesi: Önceden oluşturulmuş biyofilm üzerindeki etki
  
  Etnofarmakoloji Dergisi
  
  (2012)
• DB Muniz-Márquez et al. Laurus nobilis L.'den fenolik bileşiklerin ultrason destekli ekstraksiyonu ve antioksidan aktiviteleri
  
  Ultrasonik Sonokimya
  
  (2013)
• LH Lian ve ark. Çift sarmallı RNA analoğu poliinosinik-polisitidilik asit, keratinosit piroptozunu ve IL-3γ salınımını indükler
  
  Araştırmacı Dermatoloji Dergisi
  
  (2012)
• MC Duarte ve ark. Brezilya şifalı bitkilerinden elde edilen uçucu yağların Escherichia coli üzerindeki aktivitesi
  
  Etnofarmakoloji Dergisi
  
  (2007)

[maturidi]

Laurus nobilis (defne) sulu yaprak ekstresinin HPV16-transgenik farelerde toksikolojik ve anti-tümör aktiviteler

B. Medeiros-Fonseca , ^abV. F. Mestre , ^ab B. Colaço , ^ac M. J. Pires , ^ab T. Martins , ^ab R. M. Gil da Costa , ^ade M. J. Neuparth ^, fg ^R. Medeiros , ^ehij Magda SS Mariaab ^ês , Ink Lillian Barros , ^k M. MSM Bastos , ^d L. Félix , ^bir C. Venâncio , ^ac Isabel CFR Ferreira , ^k L. M. Antunes ^ab ve PA Oliveira * ^ab https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/30066000/
Yazar bağlantıları Soyut

İnsan papilloma virüsü (HPV) enfeksiyonunun neden olduğu kanserler, yeni tedavilerin araştırılmasını körükleyen önemli bir halk sağlığı tehdidi olmaya devam ediyor. Defne ( Laurus nobilis ) bileşikleri ve ekstreleri yakın zamanda HPV ile dönüştürülmüş hücre hatlarına karşı in vitro aktivite göstermiştir. Bu çalışma , HPV16 ile indüklenen kanserin transgenik bir fare modelinde bir defne özütünün in vivo etkinliğini ve hepatik toksisitesini değerlendirmeyi amaçlamaktadır . Ekstrakt, dört deney grubu ( n = 10) kullanılarak art arda üç hafta boyunca içme suyunda (günde hayvan başına 20 mg) uygulandı (grup I: HPV16 ^-/- tedavisiz, grup II: tedavi edilen HPV16 ^-/- , grup III: HPV16 ^+/-tedavisiz ve grup IV: tedavi edilmiş HPV16 ^+/- ). Tedavi periyodunun ardından hayvanlar kurban edildi ve deri lezyonlarını histolojik olarak sınıflandırmak için deri örnekleri kullanıldı. Toksikolojik parametreler arasında hematolojik ve biyokimyasal kan belirteçleri, dalak ve hepatik histoloji ve hepatik oksidatif stres yer alır. Ekstrakt, bu modelde HPV16'nın neden olduğu kutanöz lezyonların ilerlemesini engellemedi. Muamele edilen vahşi tip hayvanlar hafif hepatit gösterirken, transgenik hayvanlar kilo kaybına uğradı. Ancak hematolojik, biyokimyasal ve hepatik oksidatif stres belirteçlerinde herhangi bir değişiklik olmadı.

[maturidi]

Bazı Bitki ve Baharatların Servikal Epitelyal Karsinom (HeLa) Hücre Hattı Üzerindeki Antikanser Aktivitesi

---

Danielle Berrington ¹ ve Namrita Lall¹



Daha fazla göster
Akademik Editör: Victor Kuete
Alınan20 Ocak 2012
Kabul edilmiş25 Şub 2012
Yayınlanan09 Mayıs 2012 Soyut

Seçilen bitki türlerinin aseton özleri, kanserli olmayan bir Afrika yeşil maymun böbrek (Vero) hücre hattına ve bir adenokarsinom rahim ağzı kanseri (HeLa) hücre hattına karşı in vitro sitotoksisiteleri açısından değerlendirildi. İncelenen bitkiler Origanum vulgare L. (Kekik), Rosmarinus officinalis L. (Dik ve öğütülmüş koy biberiyesi), Lavandula spica L. (Lavanta), Laurus nobilis L. (Dene yaprağı), Thymus vulgaris L. (Kekik), Lavandula x intermedia L. (Margaret Roberts Lavanta), Petroselinum crispum Mill. (Kıvırcık yapraklı maydanoz), Foeniculum vulgare Mill. (Rezene) ve Capsicum annuumL. (Paprika). Antioksidan aktivite, nicel bir DPPH (1,1-difenil-2-pikril hidrazil) tahlili kullanılarak belirlendi. Biberiye türleri, McConnell's Blue ve Tuscan Blue için sırasıyla μ g/mL ve μ g/mL'lik % ₅₀ inhibitör konsantrasyon (IC50 ) ve 0.351 g ve 1.09 g vitamin C eşdeğeri ile etkili radikal süpürme kapasitesi sergilemiştir. Sitotoksisite, XTT (Sodyum -[1-(fenil amino-karbonil)-3,4-tetrazolyum]-bis-[4-metoksi-6-nitro] benzen sülfonik asit hidrat) kolorimetrik tahlil kullanılarak ölçüldü. Yalnızca L. nobilis ve O. vulgare , HeLa hücre hattı üzerinde belirgin etkiler sergilemiştir. Doza bağlı çalışmalar , μ g/mL'lik _{IC50'yi ortaya çıkardı ve}    μ g/mL HeLa hücreleri ve Vero hücreleri üzerinde  sırasıyla L. nobilis ve O. vulgare için 124,1 μ g/mL ± 18,26 ve 163,8  μ g/mL ± 2,95 . L. nobilis ve O. vulgare için sitotoksik etki mekanizmasını değerlendirmek için ışık (eozin ve hematoksilen boyama) ve konfokal mikroskopi (Hoechst 33342, akridin portakalı ve propidium iyodür boyama) kullanıldı . 1. Giriş

Güney Afrika, çoğunlukla bölgeye endemik olan 30.000 yüksek bitki türü tahmini ile dikkate değer bir çiçek ve kültürel çeşitliliğe sahiptir. Bu türlerin büyük bir kısmı, Zulu geleneksel şifacılarının 147 farklı bitki familyasından yaklaşık 1032 farklı türü kullandığı geleneksel tıbbi amaçlar için kullanılmaktadır [ 1 ]. Batı tıbbının bazı bölgelere erişilememesi ve yüksek maliyeti nedeniyle yaklaşık 27 milyon Güney Afrika vatandaşının temel sağlık ihtiyaçları için bu geleneksel ilaçlara güvendiği tahmin edilmektedir [ 2 ]. Bu nedenle, kırsal kesimlerde geleneksel ilaçlara olan talep yüksek olmaya devam etmektedir [ 1 ].

Dünya Sağlık Örgütü'ne (WHO) göre kanser, 2008 yılında dünya nüfusunun 7,6 milyonunu (yaklaşık %13) oluşturan dünya çapında önde gelen ölüm nedenlerinden biridir. Ayrıca, dünya çapında ölümlerin artmasının muhtemel olduğunu tahmin etmişlerdir. 2030'da 11 milyonun üzerine. Güney Afrika Kanser Derneği (CANSA), her altı Güney Afrikalı erkekten birinin ve her yedi Güney Afrikalı kadından birinin kanser teşhisi konduğunu tahmin ediyor. Güney Afrikalı kadınlarda bulunan en yaygın kanser türlerinden biri, aynı zamanda Güney Afrikalı siyah kadınlarda ve düşük gelirli ülkelerde bulunan en yaygın kanser olan rahim ağzı kanseridir.

Rahim ağzı kanserine boğazda ve genital bölgede siğiller oluşturan Human Papilloma Virus (HPV) neden olur. Güney Afrikalı siyah kadınlarda en yaygın kanser olmasına rağmen, aynı zamanda kanser öncesi lezyonun taranması ve tedavisi ve aşıların kullanılması yoluyla en önlenebilir kanserdir. Kemoterapi gibi geleneksel kanser tedavileri hem kanserli hem de sağlıklı hücreleri yok ettiğinden, doğal ürünler kanser tedavisi için test edilmektedir.

Güney Afrika'da kanser tedavisi için bitkilerin kullanımı yaygın değildir [ 3 ]. Bununla birlikte, şu anda kanser tedavisi için klinik deneylerden geçen bir Güney Afrika bitkisi var. Bitki , daha yaygın olarak tümörlerin kapanmasına ve tümör nekrozuna neden olan "çalı söğüt" olarak bilinen Combretum caffrum'dur [ 4 ]. Otlar ve baharatlar binlerce yıldır ilaç olarak kullanılmaktadır. Bilimsel araştırmalar sayesinde, şifalı otlarda ve baharatlarda bulunan biyoaktif bileşenlerin, antimikrobiyal, antioksidan ve antitümörojenik aktiviteleri ve kanserojen biyoaktivasyonunu doğrudan baskılama yetenekleri sayesinde kanser riskini azaltabileceği belirtilmektedir.]. Bu çalışmada, yaygın otlar ve baharatlar, rahim ağzı kanseri (HeLa) hücreleri üzerindeki sitotoksik aktiviteleri açısından test edildi. Bu bitkiler, Güney Afrika'da kolayca bulunabildikleri ve Afrika'nın her yerinde geleneksel olarak kullanıldıkları için seçilmiştir. Bu çalışma, esas olarak yerli Güney Afrika bitkileri ve bunların serviks kanseri hücreleri üzerindeki sitotoksik aktivitelerine odaklanacak olan gelecekteki araştırmalarda karşılaştırmalı bir çalışma olarak kullanılacaktır. 2. Malzemeler ve Yöntemler

2.1. Kimyasallar ve tepkimeler

DPPH, askorbik asit, Bouin sabitleyici, hematoksilen, eozin, ksilen, Hoechst 33342, propidyum iyodür ve N-propil-gallat analitik derecedeydi ve Sigma Aldrich (St. Louis, MO, ABD) tarafından sağlandı. Tüm hücre hatları, ortam, tripsin-EDTA, fetal sığır serumu (FBS), fosfat tamponlu salin (PBS), antibiyotikler ve gliserol, Highveld Biological (Pty) Ltd. (Modderfontein, Johannesburg, RSA) tarafından sağlandı. 2.2. Bitki Malzemesi

Tüm bitki materyali Şubat 2011'de Pretoria, Gauteng'de toplanmıştır. Bitkiler, Pretoria Üniversitesi Botanik Bahçesi küratörü Jason Sampson tarafından tanımlandı. Bitkilerin toprak üstü kısımları iki hafta boyunca gölgede kurutulmuştur. 2.3. Aseton Ekstraktlarının Hazırlanması

Tesisin hava ile kurutulan hava kısımları, ince bir toz üretmek için mekanik olarak öğütüldü. Tartılan numuneler, 48 saat aseton ile ve daha sonra taze çözücü kullanılarak 24 saat boyunca özümlendi. Her bitkinin çözünen maddesi bir Buchner hunisi ile süzüldü. Bundan sonra adet, koyu yeşil bir ekstrakt verecek şekilde bir vakumlu döner buharlaştırıcı kullanılarak kuruyana kadar buharlaştırıldı. 2.4. Antioksidan Aktivite—DPPH Testi

du Toit ve ark. [ 6 ] ekstrelerin radikal süpürme kapasitesini (RSC) belirlemek için takip edildi. Yöntemde küçük değişiklikler yapılmış ve kısaca açıklanmıştır. C vitamini stok çözeltileri ve ekstraktlar sırasıyla 2 mg/mL ve 10 mg/mL konsantrasyonlarında hazırlandı. 96 oyuklu bir plakanın üst sırasındaki her bir kuyucuğa 200  μL distile su ilave edildi. Geri kalan kuyulara ortam olarak 110 µl  distile su ilave edildi. İlk üst kuyucuklara üç kopya halinde yirmi mikrolitre özüt ilave edildi, ardından özütler için 3,9 μg/mL ila 500  μg /mL ve 0,781  μg / mL ila 100 μL  arasında değişen nihai konsantrasyonlarla seri seyreltme  yapıldı.C vitamini için g/mL [ 7 ]. Son olarak  , bunun yerine damıtılmış suyun eklendiği negatif kontrol haricinde, her bir kuyucuğa 90 μL 0.04 M DPPH etanolik solüsyonu ilave edildi. Plakalar karanlık bir odada 30 dakika süreyle gelişmeye bırakıldı. Ekstrelerin RSC'si, KC junior yazılımı kullanılarak 515 nm dalga boyunda bir BIO-TEK Power-Wave XS çoklu plaka okuyucu kullanılarak belirlendi. _{Her bir özütün} IC50 değerleri, GraphPad Prism 4 yazılımı kullanılarak hesaplandı. Son olarak, her bir ekstrakt için C vitamini eşdeğeri şu şekilde hesaplandı: ( ekstrenin _IC50'si x 200 mg C vitamini)/C vitamininin IC50'si _.2.5. Hücre kültürü

HeLa ve Vero hücre çizgileri, %10 ısı ile inaktive edilmiş FBS ve %1 antibiyotik (100 U/mL penisilin, 100 µg/mL streptomisin ve 250  µg /mL mantar bölgesi) ile desteklenmiş Eagle's Minimum Essentail Medium içeren kültür şişelerinde tutuldu  . _{Hücreler, %5 C02'ye ayarlanmış nemlendirilmiş bir inkübatörde 37} °C'de büyütüldü . Hücreler, şişe üzerinde bir tek tabaka oluşturduktan sonra alt kültürlendi. Hücreler, 10 dakika boyunca tripsin-EDTA (%0.01 EDTA içeren %0.25 tripsin) ile işlenerek ve ardından reaksiyonu inhibe etmek için tam ortam ilave edilerek ayrıldı. 2.6. In Vitro Sitotoksisite Testi

Sitotoksisite, Hücre Proliferasyon Kiti II kullanılarak XTT yöntemiyle ölçüldü. Zheng ve diğerleri tarafından açıklanan yöntem. [ 8 ] testi gerçekleştirmek için kullanıldı. Hem HeLa hem de Vero hücreleri, 96 oyuklu bir mikrotitre plakasına (konsantrasyon  hücreleri/mL) ekildi (100  uL ). Plaka daha sonra hücrelerin kuyuların dibine yapışmasını sağlamak için 37°C'de ve %5 CO2'de ₂₄ saat süreyle inkübe edildi . Ekstraktların her biri 20 mg/mL'lik bir stok solüsyona hazırlandı ve mikrotitre plakasına ilave edildi. 400 μg/mL–1.563  μ konsantrasyon aralığında seri seyreltmeler yapılmıştır. her bir ekstrakt için g/mL. Mikrotitre plakası 72 saat daha inkübe edildi. Kontrol kuyuları, %2 DMSO'ya (örnek konsantrasyonu 400 μg/mL) maruz bırakılan araçla tedavi edilen hücreleri  ve 0.5 μg /mL ile 0.002 μg/mL  arasında değişen konsantrasyonlara sahip pozitif kontrol Actinomycin D'yi  içeriyordu . 72 saatlik inkübasyon periyodundan sonra, 0.3 mg/mL'lik bir nihai konsantrasyona kadar XTT reaktifi (50  µL ) ilave edildi ve plaka daha sonra 2 saat daha inkübe edildi. İnkübasyondan sonra renk kompleksinin absorbansı, bir BIO-TEK Power-Wave XS çok kuyulu plaka okuyucu kullanılarak 690 nm'ye ayarlanmış bir referans dalga boyu ile 490 nm'de okundu. Test, bir IC50 hesaplamak için üç kopya halinde gerçekleştirildi _.Her bir ekstrakt için hücre popülasyonunun Sonuçlar GraphPad Prism 4 programı kullanılarak analiz edildi. 2.7. Işık Mikroskobu (Hematoksilen ve Eozin Boyama)

Kanserli HeLa hücreleri , Laurus nobilis ekstraktının  34.46  μg/mL (IC50 ) ve  68.92 μg/mL ( 2IC50 ) ve _126.3 μg/mL (IC50 ₎ ve  252.6 μg / mL ( _{2IC50 ) maruz bırakıldı} . ) Origanum vulgare özütünün. Vero hücreleri,  Laurus nobilis için 124.1 μg/mL (IC50 ), 248.2  _μg /mL ( _2IC50 ) ve 34.46  μg /mL (HeLa IC50 ₎ konsantrasyonlarına ve 163.8  μg /mL konsantrasyonlara maruz bırakıldı ( IC₅₀ ), 327,6  μg /mL ( _2IC50 ) ve  Origanum vulgare için 126,3 μg/mL (HeLa _IC50 ) . Konsantrasyonlar, bu konsantrasyonlarda gözlemlenen antiproliferatif aktiviteleri nedeniyle seçilmiştir. Hücreler, ısıyla sterilize edilmiş kapak slipleri üzerinde 6 oyuklu bir plakada oyuk başına 100.000 hücrede tohumlandı ve hücre yapışması için 37°C'de %5 CO2'de _{24 saat inkübe edildi.} Hücreler daha sonra araçla muamele edilmiş bir kontrol (%2 DMSO), aktinomisin D (0.05  u ) dahil olmak üzere yukarıdaki konsantrasyonlara maruz bırakıldı.g/mL) ve ayrıca büyüme ortamında yayılan hücreler. Hücreler 72 saat daha 37°C'de inkübe edildi. 72 saat sonra hücreler, 30 dakika boyunca Bouin fiksatifi ile sabitlendi ve standart hematoksilen ve eozin prosedürleriyle boyandı [ 9 ]. Kısaca, hücreler 20 dakika boyunca %70 etanol içinde durulandı ve ardından 20 dakika daha hematoksilende boyandı. Hücreler tekrar durulandı ve %1 eozin solüsyonunda 2 dakika boyandı. Farklı yüzdelerde etanol ile birkaç durulama prosedüründen sonra hücreler, 10 dakika boyunca ksilen içinde bırakıldı. Lameller, kalan reçine ile mikroskop lamlarına monte edildi ve 400x büyütme altında 1.4 Apo yağ lensi ile donatılmış bir Nikon Stereo Light mikroskobu kullanılarak değerlendirildi. 2.8. Konfokal Mikroskopi (Hoechst 33342 ve Propidium İyodür Boyama)

Stander ve arkadaşlarına göre bir çift floresan boya boyama yöntemi kullanıldı. [ 9 ]. Üstel olarak büyüyen hücreler, ısıyla sterilize edilmiş kapak slipleri üzerine 6 oyuklu bir plaka içinde oyuk başına 100.000 hücrede ekildi ve hücrelerin bağlanmasına izin vermek için 37°C'de ve %5 CO2'de _{24 saat kuluçkaya yatırıldı.} İnkübasyon periyodundan sonra ortam atıldı ve hücreler Bölüm 2.7'de kullanılanla aynı konsantrasyonlara maruz bırakıldı ve 72 saat daha inkübe edildi. 72 saat sonra, ekstrakt atılarak ve hücreler PBS ile yıkanarak tedavi inhibe edildi. Hücreler 0,5 mL Hoechst 33342 solüsyonu (3,5 µl ) ile boyandı. PBS içinde g/mL) ve 37°C inkübatörde 30 dakika inkübe edildi. 30 dakika sonra Hoechst 33342 çözeltisi atıldı ve hücreler daha sonra 0.5 mL propidium iyodür (PBS içinde 40  µg /mL) ile boyandı ve 5 dakika daha 37°C'de inkübe edildi. Daha sonra lameller, montaj sıvısı (%90 gliserol, %4 N-propil-gallat, %6 PBS) ile mikroskop lamlarına monte edildi ve 1000x büyütme kullanılarak bir konfokal mikroskop (ZEISS, LSM 510 Meta konfokal) altında gözlemlendi.

Apoptoz veya normal hücre proliferasyonu görünümünün doğrulanabilmesi için mikroskopi çalışmaları üç kopya halinde yapıldı. Bir alternatif, mikroskop lamlarının numaralandırıldığı ve hangi tedavinin uygulandığı bilinmeden ve ardından hangi tedavinin yapıldığı teyit edilmeden mikroskop altında görüntülendiği kör örneklemenin yapılabilmesidir. 3. Sonuçlar ve tartışma

3.1. Antioksidan Aktivite Tayini

Tüm özler, 500 μg /mL ila 3.90 μg/mL  arasında değişen konsantrasyonlarda doza bağlı tepkiler gösterdi  . En yüksek inhibisyon 500  μg/ mL'de ve en düşük inhibisyon 3.90  μg /mL'de gösterildi. Biberiye türleri Tablo 1'de kaydedildiği gibi en etkili RSC'yi göstermiştir . Bubonja-Sonje et al. [ 10 ] Rosmarinus officinalis'in özleri üzerine bir araştırma yaptıL. DPPH'nin serbest radikal süpürücü aktivitelerini test etmek için. Bu biberiye özleri bir metanol : su : asetik asit (90 : 9 : 1, v/v/v) çözücüsünden hazırlandı. Antioksidan içeriği, biberiyenin çok zengin bir polifenolik bileşik kaynağı, daha spesifik olarak Carnosol ve Carnosic asit gibi fenolik diterpenler içermesine bağlandı. Spesifik olarak karnosik asit, antioksidan aktivitesi için test edildi ve μg/mL'lik bir _IC50 değerine sahip olduğu belirlendi. Bu çalışmada, McConnell's Blue ve Tuscan Blue ekstraktlarının antioksidan aktivitesinin, Bubonja-Sonje ve ark. tarafından araştırılan biberiye ekstraktından daha iyi olduğu bulundu. [ 10 ]. Lavanta türleri, her ikisi için de minimum DPPH inhibisyonu gösterdi. Lavandula x intermedia ve Lavandula spica . Gülçin ve ark. [ 11 ] Lavandula stoechas L. bitkisinin hava kısımları , serbest radikal temizleme aktivitesini belirlemek için kullanıldı. Bitkinin bu kısmı oleanolik asit, ursolik asit, vergatik asit, β -sitosterol, α - amirin, α - amirin asetat, lupeol, eritrodiol, flavanoidler, luteolin, akasetin ve vitexin içeriyordu. Etanol ekstraktının 60  μg/mL _{IC50 değerine sahip olduğunu ve bunun} Lavandula-x-intermedia ve Lavandula spica'nın _IC50 değerlerinden çok daha etkili olduğunu bulmuşlardır.Lavandula-x-intermedia ve Lavandula spica'nın antioksidan içeriği hakkında daha önce hiçbir çalışma rapor edilmediğinden, Lavandula stoechas L.'de bulunan bileşiklerin bu çalışmada kullanılan ekstraktlarda da bulunup bulunmadığını belirlemek zordur . Diğer bitki materyalleri, her bir ekstrakt için C vitamini eşdeğerleri ile birlikte Tablo 1 ve Şekil 1'de görülebilen, iyiden nispeten iyiye değişen RSC'ye sahipti . C vitamini eşdeğeri, 200 mg C vitamininin RSC'sine eşdeğer bir RSC'ye sahip olmak için gerekli olan ekstrakt (g) miktarının bir ölçümüdür. C vitamini eşdeğerleri aşağıdaki denkleme göre hesaplanmıştır: (IC _{50 ).}ekstrakt × 200 mg C vitamini)/IC50 C vitamini _. Pozitif kontrol C vitamininin _IC50'si μ g/mL idi. 
tablo 1
_{Bitki ekstraktlarının} IC50 değerleri ve C vitamini eşdeğerlerinin özeti.


Şekil 1
_{Bitki ekstraktlarının} IC50 değerleri ile C Vitamini eşdeğerlerinin karşılaştırılması. 3.2. Ekstraktların Sitotoksisitesi

Tüm bitki materyalleri, XTT kolorimetrik tahlil kullanılarak antikanser aktiviteleri açısından test edildi. Bitki özleri hazırlandı ve HeLa ve Vero hücrelerine karşı in vitro sitotoksik etkileri açısından tarandı. Test, canlı hücrelerin sarı suda çözünür XTT'yi çözünmeyen bir formazan ürününe indirgeme yeteneğine dayanmaktadır [ 12 ]. ICso _değerleri , genel aktiviteyi temsil eden her ekstraktın seçicilik indekslerini (SI) belirlemek için kullanıldı. SI değerleri şu şekilde hesaplandı: (Vero'nun _IC50'si / HeLa'nın _IC50'si ). On bitki özütünün sitotoksisitesi ve SI, Tablo 2'de gösterilmektedir .
Tablo 2
_{Bitki özlerinin} IC50 değerlerinin ve seçicilik indekslerinin özeti.
Laurus nobilis ve Rosmarinus officinalis (Tuscan Blue), Tablo 2'de görüldüğü gibi HeLa hücrelerinin proliferasyonunu güçlü bir şekilde inhibe etti . En düşük toksisite Thymus vulgaris ve Capsicum annuum (Paprika) ekstraktlarında gözlenmiştir. Diğer tüm ekstraktların μ g/mL ile μ g/mL arasında değişen IC50 değerleri _vardı . Origanum vulgare'nin _IC50 değeri not edildi ve Laurus nobilis ile birlikte daha ileri mekanik çalışmalarda kullanıldı . Bilinen bir antikanser ajanı olan aktinomisin D'nin IC50 _değeri μ idi .   g/mL. Vero hücreleri üzerindeki toksisite, Rosmarinus officinalis (McConnell's Blue) için μg/ mL _IC50 değeri ile yüksek toksisiteden Origanum vulgare için μg/mL _IC50 değeri ile düşük toksisiteye kadar değişmekteydi . İki biberiye türünün HeLa hücrelerine karşı değişen sitotoksisite sergilediğini belirtmek ilginçtir. Biberiyenin antikanserojenik aktivitesi, rosmarinik asit, karnosik asit ve karnosol gibi başlıca biyoaktif bileşiklerden kaynaklanmaktadır [ 13 ]. Toskana mavisi biberiye muhtemelen bu biyoaktif bileşiklerin daha yüksek bir konsantrasyonuna sahip olabilir ve bu nedenle HeLa hücreleri üzerinde daha yüksek toksisite gösterir. Bileşiklerin ekstrakte edildiği benzer bir çalışmada  Rosmarinus officinalis , NCI-H82 (küçük akciğer karsinomu), DU-145 (prostat karsinomu), Hep3D (karaciğer karsinomu), K-562 (kronik miyelois karsinomu), MCF-7, (meme) gibi çeşitli kanser hücre hatları üzerinde test edilmiştir. adenokarsinom), PC-3 (prostat adenokarsinomu) ve MDA-MB-231 (meme adenokarsinomu) IC50 _değerleri 8.82  μg /mL ile 100  μg/ mL'nin üzerindeydi [ 14 ]. HeLa hücre hattına karşı en düşük toksisite Capsicum annuum ve Thymus vulgaris ekstraktlarında görülmüştür. Cancer Research tarafından yayınlanan bir makalede Capsicum'un prostat kanseri tedavisine yardımcı olduğu bildirildi. Ayrıca Thymus vulgaris'in uçucu yağıSertel ve arkadaşları tarafından baş ve boyun skuamöz hücreli karsinom (HNSCC) üzerinde test edilmiştir. [ 15 ] ve 369 μ g/mL _IC50 değeri  ile çok düşük toksisiteye sahip olduğu bulundu . Pozitif kontrol aktinomisin D, μ g/mL'lik _bir IC50 değeri gösterdi. 

Bire eşit veya birden büyük SI değerleri gösteren ekstraktlar, daha ileri mekanik çalışmalar için seçildi. Tablo 2'de özetlenen SI değerlerinden Origanum vulgare ve Laurus nobilis'in birden büyük SI değerlerine sahip olduğu kaydedildi . Bu ekstraktların HeLa hücreleri üzerindeki etkisi göz önüne alındığında, Laurus nobilis'in en yüksek toksisiteye sahip olduğu, Origanum vulgare ise çok daha düşük bir toksisiteye sahip olduğu kaydedildi. Bu ekstraktların Vero hücrelerine karşı toksisitesi düşünüldüğünde, bu hücreler normal insan hücrelerine kıyasla kullanıldığından çok düşük toksisite olması tercih edilir. Origanum vulgare en düşük toksisiteye sahipken, Laurus nobilisbiraz daha yüksek toksisiteye sahipti. Bu özütlerin her ikisi de SI değerleri nedeniyle daha ileri mekanik çalışmalar için seçilmiştir; ancak Origanum vulgare , HeLa hücre hattına karşı çok etkili değildir. Ancak Al-Kalaldeh ve ark. [ 16 ] Origanum vulgare'nin uçucu yağ özütü, μg/mL _IC50 değeri ile insan meme adenokarsinom hücrelerine (MCF7) karşı çok etkiliydi . Aynı çalışmada Laurus nobilis'in _etanolik özütü 24.49  μg /mL'lik bir IC50 gösterdi .  3.3. Işık Mikroskobu

Laurus nobilis ve Origanum vulgare , HeLa hücreleri ve Vero hücreleri üzerindeki etkilerini araştırmak için IC50 ve 2IC50 değerlerinde _kalitatif olarak _analiz edildi . Her iki ekstrenin etki mekanizması, hücre hatlarının ekstrelere maruz bırakılmasından sonra hücre morfolojisindeki değişikliği gözlemleyerek ve bunları araçla muamele edilmiş kontroller ve ortam kontrolleriyle karşılaştırarak belirlendi. Hücrelerin sırasıyla ortamda ve DMSO (araçla işlem görmüş) varlığında çoğaltıldığı Şekil 2(a) ve 2(b) 'de normal çoğalma gerçekleşmiş gibi görünüyordu ve tipik morfoloji gözlemlendi. Şekil 2(a)'da anafaz ve interfaz görülürken, Şekil 2(a)'da2(b) hücre döngüsünün tipik özellikleri olan metafaz ve interfaz gözlemlendi. Ancak Şekil 2(c) ve 2(d)' de normal hücre proliferasyonu mevcut değildi ve hücre ölümü ve büyüme bozukluklarının belirtileri ortaya çıkmaya başladı. Bu fotoğraflarda HeLa hücreleri , Laurus nobilis _{özütünün IC50} ve 2IC50 değerlerine maruz bırakıldı . Her iki fotoğrafta da apoptozun tipik morfolojik özellikleri, örneğin aşırı yoğunlaştırılmış kromatin ve DNA'nın bozulması gibi görünmeye başladı. Pozitif kontrol aktinomisin D ayrıca apoptotik cisimlerin varlığı gibi apoptozun özelliklerini de göstermiştir (Şekil 2(e) ).

(a)

(b)

(c)

(d)

(e)

(a)
(b)
(c)
(d)
(e)

şekil 2
HeLa ortamının hematoksilen ve eozin boyaması sadece kontrol hücreleri (a), araçla tedavi edilen kontrol hücreleri (b), 34.46  μ g/mL Laurus nobilis ile tedavi edilen hücreler (c),  68.92 μ g/ mL Laurus nobilis ile tedavi edilen hücreler (d) ve 0,05  μ g/mL aktinomisin D (e), 72 saatlik maruziyetten sonra (400x büyütme). Laurus nobilis ve aktinomisin D' nin yokluğunda ve varlığında Vero hücrelerinin gözlenmesi (Şekil 3 ), Şekil 2'dekine benzer morfolojik değişiklikler görüldü . Hücreler sadece ortam içinde ve DMSO varlığında büyütüldüğünde, metafaz (Şekil 3(a) ve 3(b) ) ve interfaz (Şekil 3(a) ) gibi normal hücre çoğalması gerçekleşti . Hücrelerin Laurus nobilis'in _IC50 ve 2IC50 _değerlerine maruz bırakıldığı fotoğraflarda hücresel morfolojideki değişiklikler yer almaya başladı. Hem Şekil 3(c) hem de 3(d)' deapoptotik cisimlerin parçalanmasının bir sonucu olabilecek hücresel artıklar gözlendi. Ayrıca, Şekil 3(d) 'de aşırı yoğunlaştırılmış kromatinin varlığı görülmüştür . Aktinomycin D varlığında (Şekil 3(f) ) hiper-yoğun kromatin de görüldü. Vero hücrelerinin HeLa hücreleri üzerinde _IC50 Laurus nobilis dozu ile tedavi edildiği Şekil 3(e) 'de önemli bir gözlem yapılmıştır . Bu fotoğrafta metafaz varlığında görüldüğü gibi normal çoğalma gerçekleşti. Vero hücrelerinin , HeLa hücreleri üzerinde Laurus nobilis'in IC50'sinde _tedavi edildiklerinde hücre ölümünün daha az belirgin özelliklerini ortaya çıkardığını gözlemlemek önemliydi .

(a)

(b)

(c)

(d)

(e)

(f)

(a)
(b)
(c)
(d)
(e)
(f)

Figür 3
Sadece Vero ortamının hematoksilen ve eozin boyaması kontrol hücreleri (a), araçla tedavi edilen kontrol hücreleri (b), 124.1  μ g/mL Laurus nobilis ile tedavi edilen hücreler (c), 248.2  μ g/mL Laurus nobilis ile tedavi edilen hücreler (d), 34.46  μ g/mL Laurus nobilis ile muamele edilmiş hücreler (e) ve 0.05  μ g/mL aktinomisin D (f), 72 saatlik maruziyetten sonra (400x büyütme). HeLa hücre hattında, hücreler sadece ortam içinde büyütüldüğünde ve DMSO'ya maruz bırakıldığında, normal hücre döngüsü morfolojisi görüntülendi. Şekil 4(a)' da anafaz, Şekil 4(b) 'de ise normal hücre döngüsünün iki yavru hücre oluşmadan önceki son aşaması olan sitokinez gözlemlenmiştir. Şekil 4(c) ve 4(d) 'de hücreler Origanum vulgare'nin _IC50 ve 2IC50 _{değerlerinde} tedavi edildiğinde , hiper-yoğunlaştırılmış kromatin gibi apoptotik morfolojik özellikler görüntülendi ve aktinomisin D apoptotik cisimlerinin varlığında gözlendi. Bu nedenle HeLa hücreleri Origanum vulgare ile tedavi edildiğindeözüt, apoptoz ile ilişkili morfolojik özelliklerde bir artış oldu.

(a)

(b)

(c)

(d)

(e)

(a)
(b)
(c)
(d)
(e)

Şekil 4
HeLa ortamının hematoksilen ve eozin boyaması sadece kontrol hücreleri (a), araçla tedavi edilen kontrol hücreleri (b), 126.3  μg/mL Origanum vulgare ile tedavi edilen hücreler (c), 252.6  μg / mL Origanum vulgare ile tedavi edilen hücreler (d) ve 0,05  μ g/mL aktinomisin D (e), 72 saatlik maruziyetten sonra (400x büyütme). Vero hücre hattında, araçla tedavi edilen kontroller (Şekil 5(b) ) ve sadece ortam kontrolleri (Şekil 5(a) ) canlı idi ve her iki fotoğrafta da metafazın varlığında görüldüğü gibi hala çoğalma belirtileri gösterdi. Aktinomisin D (Şekil 5(f) ) ve ayrıca 163.8 μg/mL ve 327.6 μg/mL Origanum vulgare özütü ile tedavi edilen hücreler  ( Şekil  5 ( c ) ve 5 (d) ), meydana gelen hücre ölümünün belirgin belirtilerini göstermiştir. aşırı yoğunlaştırılmış kromatin gibi apoptoz yoluyla. Vero hücrelerinin 126.3 μg/mL Origanum vulgare ile muamele edildiği  Şekil 5 ( e ) 'deanafazın gözlendiği yerde normal hücre proliferasyonu gerçekleşti. Bu konsantrasyon, HeLa hücrelerinin %50'sinin özüt tarafından inhibe edildiği, ancak kanserli olmayan hücre hattında daha az belirgin ve ihmal edilebilir toksisite belirtileri gösterdiği yerdir.

(a)

(b)

(c)

(d)

(e)

(f)

(a)
(b)
(c)
(d)
(e)
(f)

Şekil 5
Sadece Vero ortamının hematoksilen ve eozin boyaması kontrol hücreleri (a), araçla tedavi edilen kontrol hücreleri (b), 163.8  μg /mL Origanum vulgare ile tedavi edilen hücreler (c), 327.6  μg /mL Origanum vulgare ile tedavi edilen hücreler (d), 126.3  μ g/mL Origanum vulgare ile muamele edilmiş hücreler (e) ve 0.05  μ g/mL aktinomisin D (f), 72 saatlik maruziyetten sonra (400x büyütme). 3.4. konfokal mikroskopi

Kanserli (HeLa) ve kanserli olmayan (Vero) hücre hatları, Laurus nobilis ve Origanum vulgare'nin aseton ekstraktlarının çeşitli konsantrasyonlarına maruz bırakıldığında, morfolojik özelliklerdeki değişiklik , hücreler konfokal mikroskopi altında görselleştirilirken doğrulandı. HeLa hücreleri, sırasıyla Şekil 6(a) ve 6(b) 'de görüldüğü gibi sadece ortam içinde büyütüldüklerinde veya %2 DMSO'ya maruz bırakıldıklarında normal hücre çoğalması belirtileri gösterdi . Normal hücre büyümesi ve proliferasyonu, metafaz ve anafazın varlığı ile doğrulandı. Aktinomisin D (Şekil 6(e) ), hiper-yoğun kromatinin mevcudiyeti ile hücre ölümünün açık belirtilerini gösterdi. laurus nobilistedavi edilen HeLa hücreleri, hiper-yoğunlaştırılmış kromatin ve azaltılmış sitoplazmanın varlığını içeren apoptozun karakteristiği olan morfolojik özelliklerde bir artış ortaya çıkardı (Şekil 6(c) ve 6(d) ). Sitoplazmadaki azalma, inkübasyon sırasında hücrelerin ayrılmasından kaynaklanmış olabilir.

(a)

(b)

(c)

(d)

(e)

(a)
(b)
(c)
(d)
(e)

Şekil 6
Yalnızca HeLa ortamının Hoechst 33342 ve propidyum iyodür boyaması kontrol hücreleri (a), araçla tedavi edilen kontrol hücreleri (b), 34.46  μ g/mL Laurus nobilis ile tedavi edilen hücreler (c),  68.92 μ g /mL Laurus nobilis ile tedavi edilen hücreler (d) ve 0.05  μ g/mL aktinomisin D (e), 72 saatlik maruziyetten sonra (1000x büyütme). Vero hücrelerinde metafaz (Şekil 7(a) ) ve anafaz (Şekil 7(b) ) gibi normal hücre döngüsü özellikleri , büyüme deformitelerinin olmadığını gösteren gözlendi. Ancak Şekil 7(c) ve 7(d) 'de morfolojide hiper yoğunlaştırılmış kromatin ve hücresel artıkların varlığı gibi değişiklikler ortaya çıkmaya başladı. Ayrıca aktinomisin D varlığında apoptotik cisimler ortaya çıkmaya başladı (Şekil 7(f) ). Bununla birlikte, Şekil 7(e) 'de, HeLa hücreleri üzerinde Laurus nobilis'in _IC50 konsantrasyonunda , Vero hücreleri üzerinde hücre ölümünün daha az belirgin hücresel özelliklerinin olduğunu gösteren metafaz gibi normal hücre döngüsü özellikleri görüntülenmiştir .

(a)

(b)

(c)

(d)

(e)

(f)

(a)
(b)
(c)
(d)
(e)
(f)

Şekil 7
Sadece Vero ortamının Hoechst 33342 ve propidium iyodür boyaması kontrol hücreleri (a), araçla tedavi edilen kontrol hücreleri (b), 124.1  μ g/mL Laurus nobilis ile tedavi edilen hücreler (c), 248.2  μ g/mL Laurus nobilis ile tedavi edilen hücreler (d) , 34.46  μg /mL Laurus nobilis ile muamele edilmiş hücreler (e) ve 0.05  μg /mL aktinomisin D (f), 72 saatlik maruziyetten sonra (1000x büyütme). HeLa hücrelerinde Origanum vulgare varlığında ve yokluğunda farklı morfolojik özellikler gözlendi. Muamele edilmemiş hücrelerde veya %2 DMSO ile muamele edilmiş hücrelerde, metafaz (Şekil 8(a) ) ve interfaz (Şekil 8(b) ) dahil, normal hücre büyümesi ve proliferasyonuna karşılık gelen belirgin özellikler gözlendi . Ancak 126.3 μg/mL ve 252.6  μg /mL Origanum vulgare ile tedavi edilen hücrelerde  ciddi hücre ölümü belirtileri görüldü. Bir IC50 konsantrasyonu ile tedavi edilen hücrelerde _, azaltılmış sitoplazma ve parçalanmış DNA gibi özellikler görüldü (Şekil ₈ (c) ), oysa 2IC50'de tedavi edilen hücrelerdehiper yoğun kromatin ve hücresel membran kabarması gibi konsantrasyon özellikleri ortaya çıktı (Şekil 8(d) ). Bu özellikler apoptotik hücre ölümünün özellikleri olma eğilimindedir. Aktinomycin D (Şekil 8(e) ), hiper-yoğun kromatin görünümü ile benzer apoptoz belirtileri gösterdi.

(a)

(b)

(c)

(d)

(e)

(a)
(b)
(c)
(d)
(e)

Şekil 8
Yalnızca HeLa ortamının Hoechst 33342 ve propidium boyaması kontrol hücreleri (a), araçla tedavi edilen kontrol hücreleri (b), 126.3  μg/mL Origanum vulgare ile tedavi edilen hücreler (c), 252.6  μg / mL Origanum vulgare ile tedavi edilen hücreler (d), ve 0.05  μ g/mL aktinomisin D (e), 72 saatlik maruziyetten sonra (1000x büyütme). Vero hücreleri, sadece ortama veya %2 DMSO ile muamele edilmiş hücrelere maruz kaldıklarında normal hücre proliferasyonu gösterdi. Metafaz (Şekil 9(a) ) ve interfaz (Şekil 9(b) ) gibi hücre döngüsü özellikleri gözlendi. _IC50 ve 2IC50 konsantrasyonlarına maruz kalan hücreler , hiper yoğun kromatin (Şekil ₉ (c) ve 9(d) ) ve hücresel membran kabarması (Şekil 9(d) ) gibi belirgin apoptoz belirtileri gösterdi . Şekil 9(e) 'de metafaz varlığında görüldüğü gibi normal hücre proliferasyonu gözlemlendi. Aktinomycin D ayrıca apoptotik cisimler gibi apoptozun karakteristiği olan morfolojik özellikler de göstermiştir (Şekil 9(f) ).

(a)

(b)

(c)

(d)

(e)

(f)

(a)
(b)
(c)
(d)
(e)
(f)

Şekil 9
Yalnızca Vero ortamının Hoechst 33342 ve propidium iyodür boyaması kontrol hücreleri (a), araçla tedavi edilen kontrol hücreleri (b), 163.8  μg /mL Origanum vulgare ile tedavi edilen hücreler (c), 327.6  μg /mL Origanum vulgare ile tedavi edilen hücreler (d) , 126.3  μg/mL Origanum vulgare ile muamele edilmiş hücreler (e) ve 0.05  μg /mL aktinomisin D (f), 72 saatlik maruziyetten sonra (1000x büyütme). İki mikroskopi tekniği birbiriyle uyumluydu. Hematoksilen ve eozin boyaması, çekirdeklerin sitoplazmadan ayırt edilmesine dayanır. Hematoksilen çekirdekleri mavi/mor boyarken eozin sitoplazmayı kırmızıya boyar. Konfokal mikroskopi, sağlam hücreleri zar bütünlüğünü kaybetmiş olanlardan ayırt etmeye dayanır. Hoechst 33342, canlı hücrelerin ve apoptoz geçirenlerin sağlam hücre zarlarına nüfuz eder ve bu nedenle çekirdeği boyar. Propidium iyodür sadece membran bütünlüğünü kaybetmiş hücrelerin çekirdeğini boyayabilir ve bu nedenle geç apoptoz ve nekroz geçiren hücrelerin çekirdeğini boyayabilir [ 9 ].]. Her iki hücre hattında da ekstraktlar, olası apoptozun göstergesi olan apoptotik cisimler, hiper yoğunlaştırılmış kromatin, azaltılmış sitoplazma ve hücresel enkaz dahil morfolojik değişiklikler gösterdi [ 17 , 18 ]. HeLa hücre dizisinde meydana gelen apoptozun ortak özelliği hiper yoğunlaştırılmış kromatin iken, Vero hücre dizisinde hücresel enkazın yanı sıra hiper yoğunlaştırılmış kromatin daha sık meydana geldiği görülüyordu. 4. Sonuç

Bu çalışmada, antikanser aktivitelerini belirlemek için yaygın otlar ve baharatlar seçildi. Otlar ve baharatlar, antimikrobiyal, antioksidan ve antitümörojenik aktiviteleri yoluyla kanser riskini azaltma yeteneğine sahip olan biyoaktif bileşenleri nedeniyle seçilmiştir [ 19 ]. Biberiye türlerinin, yüksek polifenolik bileşik içeriğine atfedilebilecek en yüksek antioksidan içeriğine sahip olduğu bulunmuştur. Bu nedenle biberiye türleri potansiyel kemopreventif özelliklere sahiptir. XTT sitotoksisite analizini gerçekleştirdikten sonra, Laurus nobilis'in SI 3.61 ve Oregano vulgare olduğu varsayıldı., 1.30 SI ile daha fazla araştırma için en iyi adaylardı. Bu özütlerin her ikisi de, ışık mikroskobu ve konfokal mikroskopi altında gözlemlenerek hücre ölümü mekanizmalarını belirlemek için daha fazla araştırıldı. Mikroskopi görüntülerinden, her iki hücre hattında da morfolojik değişikliklerin, çeşitli konsantrasyonlarda aseton ekstraktlarına maruz bırakıldıktan sonra ortaya çıktığı gözlemlendi. Bu mikroskopi görüntüleri, hiper-yoğunlaştırılmış kromatinin (çoğunlukla HeLa hücrelerinde) ve hücresel enkazın (yalnızca Vero hücrelerinde görülen) karakteristik özellikleriyle görüldüğü gibi, hücre ölümünün olası mekanizmasının apoptoz olduğu konusunda birbirleriyle uyumlu olsalar da, bunlar yeterli değildir. apoptozun gerçekleştiğini kesin olarak doğrulamak için yeterlidir ve bu nedenle apoptozun gerçekleştiğini doğrulamak için akış sitometrisi gibi daha hassas analizlerin kullanılması gerekir.Laurus nobilis , HeLa hücre hattı üzerinde nispeten yüksek toksisitesi ve bu aynı konsantrasyonda Vero hücre hattı üzerinde düşük toksisitesi nedeniyle bir antikanser ajanı olarak umut verici sonuçlar göstermiştir. Teşekkür

Bu çalışma, Pretoria Üniversitesi ve Güney Afrika Ulusal Araştırma Vakfı tarafından sağlanan hibelerle desteklenmiştir. Yazarlar, mikroskopi konusunda yardımcı oldukları için Pretoria Üniversitesi'nden Alan Hall'a ve Mikroskopi Birimi'ne teşekkür ederler. Referanslar

1. ME Light, SG Sparg, GI Stafford ve J. Van Staden, “Dalgayı sürmek: Güney Afrika'nın son 25 yılda etnofarmakolojik araştırmalara katkısı,” Journal of Ethnopharmacology , cilt. 100, hayır. 1-2, s. 127-130, 2005.Görüntüle: Yayıncı Sitesi | Google Akademik
2. RA Street, WA Stirk ve J. Van Staden, “Güney Afrika geleneksel şifalı bitki ticareti-Kalite, güvenlik ve etkinliğin düzenlenmesindeki zorluklar,” Journal of Ethnopharmacology , cilt. 119, hayır. 3, s. 705-710, 2008.Görüntüle: Yayıncı Sitesi | Google Akademik
3. V. Steenkamp ve MC Gouws, “Kanser tedavisinde kullanılan altı Güney Afrika şifalı bitki özünün sitotoksisitesi,” South African Journal of Botany , cilt. 72, hayır. 4, s. 630-633, 2006.Görüntüle: Yayıncı Sitesi | Google Akademik
4. GM Cragg ve DJ Newman, “Anti-kanser ajanlarının kaynağı olarak bitkiler,” Journal of Ethnopharmacology , cilt. 100, hayır. 1-2, s. 72-79, 2005.Görüntüle: Yayıncı Sitesi | Google Akademik
5. CM Kaefer ve JA Milner, “Kanserin önlenmesinde otlar ve baharatların rolü,” Journal of Nutritional Biochemistry , cilt. 19, hayır. 6, s. 347-361, 2008.Görüntüle: Yayıncı Sitesi | Google Akademik
6. R. Du Toit, Y. Volsteedt ve Z. Apostolides, "Meyvelerin, sebzelerin ve çayların antioksidan içeriğinin C vitamini eşdeğerleri olarak ölçülmesi", Toksikoloji , cilt. 166, hayır. 1-2, s. 63–69, 2001.Görüntüle: Yayıncı Sitesi | Google Akademik
7. EJ Mavundza, TE Tshikalange, N. Lall, AA Hussein, FN Mudau ve JJM Meyer, "Atrixia phylicoides'ten izole edilen flavonoidlerin antioksidan aktivitesi ve sitotoksisite etkisi", Journal of Medicinal Plant Research , cilt. 4, hayır. 23, s. 2584–2587, 2010.Şurada görüntüleyin: Google Akademik
8. YT Zheng, WL Chan, P. Chan, H. Huang ve SC Tam, "Trichosanthinin anti-herpetik etkisinin asiklovir ve interferon tarafından geliştirilmesi", FEBS Letters , cilt. 496, hayır. 2-3, s. 139-142, 2001.Görüntüle: Yayıncı Sitesi | Google Akademik
9. A. Stander, S. Marais, V. Stivaktas ve diğerleri, "Sutherlandia frutescens su ekstraktlarının tümörijenik ve tümörijenik olmayan bir epitelyal meme hücre hattında hücre sayıları, morfolojisi, hücre döngüsü ilerlemesi ve hücre ölümü üzerindeki in vitro etkileri" Etnofarmakoloji Dergisi , cilt. 124, hayır. 1, s. 45-60, 2009.Görüntüle: Yayıncı Sitesi | Google Akademik
10. M. Bubonja-Sonje, J. Giacometti ve M. Abram, “Zeytinyağı, kakao ve biberiye özü polifenollerinin antioksidan ve antilisteriyal aktivitesi,” Food Chemistry , cilt. 127, hayır. 4, s. 1821–1827, 2011.Görüntüle: Yayıncı Sitesi | Google Akademik
11. BEN. Gülçin, IG Şat, Ş. Beydemir, M. Elmastaş ve Ö. I. Küfrevioǧlu, “Karanfil ( Eugenia caryophylata Thunb ) ve lavantanın ( Lavandula stoechas L. ) antioksidan aktivitesinin karşılaştırılması ” Food Chemistry , cilt. 87, hayır. 3, s. 393–400, 2004.Görüntüle: Yayıncı Sitesi | Google Akademik
12. MV Berridge, AS Tan, KD Mccoy ve R. Wang, “Tetrazolyum tuzlarını kullanan hücre proliferasyon deneylerinin biyokimyasal ve hücresel temeli,” Biochemica , cilt. 4, s. 14–19, 1996.Şurada görüntüleyin: Google Akademik
13. N. Bai, K. He, M. Roller ve diğerleri, “rosmarinus officinalis'ten flavonoidler ve fenolik bileşikler” , Tarım ve Gıda Kimyası Dergisi , cilt. 58, hayır. 9, s. 5363–5367, 2010.Görüntüle: Yayıncı Sitesi | Google Akademik
14. O. Yesil-Celiktas, C. Sevimli, E. Bedir ve F. Vardar-Sukan, “Biberiye ekstraktları, karnosik asit ve rosmarinik asidin çeşitli insan kanser hücre hatlarının büyümesi üzerindeki inhibitör etkileri,” Plant Foods for Human Nutrition , cilt 65, hayır. 2, s. 158-163, 2010.Görüntüle: Yayıncı Sitesi | Google Akademik
15. S. Sertel, T. Eichhorn, PK Plinkert ve T. Efferth, "timus vulgaris esansiyel yağının insan ağız boşluğu skuamöz hücreli karsinomuna karşı sitotoksisitesi", Antikanser Araştırması , cilt. 31, hayır. 1, s. 81–87, 2011.Şurada görüntüleyin: Google Akademik
16. JZ Al-Kalaldeh, R. Abu-Dahab ve FU Afifi, "Uçucu yağ bileşimi ve Laurus nobilis, Origanum syriacum, Origanum vulgare ve Salvia triloba'nın insan meme adenokarsinom hücrelerine karşı antiproliferatif aktivitesi," Nutrition Research , cilt. 30, hayır. 4, s. 271–278, 2010.Görüntüle: Yayıncı Sitesi | Google Akademik
17. S. Van Cruchten ve W. Van den Broeck, “Apoptoz, onkoz ve nekrozun morfolojik ve biyokimyasal yönleri,” Anatomia, Histologia, Embryologia , cilt. 31, hayır. 4, s. 214–223, 2002.Görüntüle: Yayıncı Sitesi | Google Akademik
18. CA Guimarães ve R. Linden, "Programlanmış hücre ölümü: apoptoz ve alternatif ölüm tarzları", Avrupa Biyokimya Dergisi , cilt. 271, hayır. 9, s. 1638-1650, 2004.Görüntüle: Yayıncı Sitesi | Google Akademik
19. CM Kaefer ve JA Milner, “Kanserin önlenmesinde otlar ve baharatların rolü,” Journal of Nutritional Biochemistry , cilt. 19, hayır. 6, s. 347-361, 2008.Görüntüle: Yayıncı Sitesi | Google Akademik

Telif hakkı

Telif Hakkı © 2012 Danielle Berrington ve Namrita Lall. Bu, Creative Commons Atıf Lisansı altında dağıtılan ve orijinal esere uygun şekilde atıfta bulunulması koşuluyla herhangi bir ortamda sınırsız kullanım, dağıtım ve çoğaltmaya izin veren açık erişimli bir makaledir .

---

Daha ilgili makaleler

Imperata cylindrica Kökü Ekstraktının İnsan Rahim Ağzı Kanserine Yönelik İn Vitro Antikanser Aktivitesi ve Potansiyel Biyoaktif Bileşiklerin BelirlenmesiPaul Nayim | Krishna Sudhir | ... | Mukherjee SanjuktaYarımada Malezya İğnesiz Arıları, T

[mert]

[ahmetkirmizi]

Defne ile HPV (Genital Siğil), HSV (Genital Herpes), Candida ve Küf Mantarı (Aspergillus Niger)